1 ปีต่อมา…
“คัท! ผ่านครับ! เลิกกองได้!”
เสียงผู้กำกับตะโกนสั่ง ผมรีบเดินถือแก้วน้ำเย็นเจี๊ยบเข้าไปหา ‘พระเอก’ ของงานที่กำลังนั่งซับหน้าอยู่ คิรินรับน้ำไปดูดจ๊วบใหญ่ วันนี้เขามาถ่ายแบบโฆษณาครีมกันแดดที่สตูดิโอ
“เหนื่อยไหม?” ผมถาม พลางหยิบกระดาษทิชชูช่วยซับเหงื่อที่คอให้
“เหนื่อย… อยากกลับไปนอนกอดหมอนข้าง (ที่มีชีวิต) ที่ห้องแล้ว” คิรินอ้อนเสียงงุ้งงิ้ง “เย็นนี้อยากกินฝีมือพี่แทนอ่า โทรบอกโค้ชวินให้หน่อยสิว่าเราจะไปบุกบ้าน”
“โทรแล้วครับ พี่แทนบอกว่าทำแกงเขียวหวานรอแล้ว”
ชีวิตหลังจากวันนั้นเปลี่ยนแปลงไปพอสมควร ข่าวผมกับคิรินเป็นกระแสอยู่พักใหญ่ แต่ด้วยความที่ยุคสมัยเปลี่ยนไป บวกกับการจัดการ (และด่ากราด) ของเจ๊จีน่า ทำให้กระแสแอนตี้เงียบลง และกลายเป็นกระแสจิ้นแทน
ตอนนี้ผมเรียนจบแล้ว และกำลังเก็บตัวฝึกซ้อมทีมชาติ โดยมีโค้ชวินดูแลเข้มข้นเหมือนเดิม ส่วนคิรินก็ยังคงเป็นเดือนผู้โด่งดัง แต่เขากล้าที่จะเป็นตัวของตัวเองมากขึ้น รับงานที่ชอบ ปฏิเสธงานที่ใช่ และไม่อายที่จะเดินจับมือผมกินลูกชิ้นปิ้งหน้าปากซอย
ส่วนตำนานผีพี่แทน… ตอนนี้กลายเป็นเรื่องตลกประจำวงเหล้าของรุ่นพี่ ที่เล่ากันว่า “ผีพี่แทนไม่ได้หายไปไหน แต่แปลงร่างเป็นเชฟกระทะเหล็กอยู่ที่บ้านโค้ชวิน”
“ไปกันเถอะ” คิรินลุกขึ้น คว้ามือผมไปจับไว้ “หิวแล้ว”
เราเดินออกจากสตูดิโอไปด้วยกัน แสงแดดยามเย็นทอดยาวลงมา ผมมองแผ่นหลังของคนข้างๆ แล้วนึกถึงวันแรกที่เจอกันข้างกองเบาะกระโดดสูง
ขอบคุณที่คืนนั้นผมตัดสินใจ ‘ฟาวล์’ หยุดวิ่งเพื่อคุยกับเขา เพราะมันทำให้ผมรู้ว่า… เส้นชัยที่สวยงามที่สุด ไม่ใช่เส้นแถบสีขาวในสนามแข่ง แต่มันคือการที่มีใครสักคน วิ่งเคียงข้างเราไปตลอดชีวิตต่างหาก
– จบบริบูรณ์ –
