สตูดิโอคณะสถาปัตย์ฯ ยามตีสาม คือดินแดนสนธยาที่รวบรวมซากศพเดินได้เอาไว้ นิสิตปีหนึ่งนอนตายเกลื่อน (หลับคาโต๊ะ) บ้างก็นอนกอดเสา บ้างก็นอนซุกใต้โต๊ะดราฟต์ สภาพเหมือนผ่านสงครามโลกครั้งที่ 3 ผม......

หลังจากเหตุการณ์เวทีถล่ม ชีวิตของผม... นายธาวิน วงศ์สวัสดิ์ ก็ไม่เคยกลับมาเป็นปกติอีกเลย หนึ่งคือ... ผมมี "ยมทูต" เป็นรูมเมท...

เย็นวันนั้น ท่านย่าเรียกประชุมทายาททั้งหมดในห้องโถงใหญ่ ไม่ใช่เพราะอยากได้คำตอบ แต่เพราะเธออยากเห็น “ความเงียบของทุกคน” มารวมอยู่ในที่เดียวกัน โต๊ะอาหารยาวเหยียดถูกจัดวางใหม่ ดอกไม้กลางโต๊ะถูกเปลี่ยนเป็นดอกสีขาวล้วน ขาวสะอาด... แบบที่ไม่ใช่สัญลักษณ์ของความบริสุทธิ์ แต่มันคือการประกาศศักดาว่า...

ค่ำวันนั้น บ้านทั้งหลังดูเหมือนจะจงใจลดระดับเสียงให้เบาลง ราวกับกลัวว่าหากเผลอพูดดังไปเพียงนิด ความจริงอาจจะได้ยินแล้วหลุดรอดออกมาจากผนังเอง เรนขลุกตัวอยู่ในห้องทดลองชั่วคราวที่กวินจัดหาให้ ห้องนี้ไม่ใช่แล็บลับที่มีอุปกรณ์ล้ำสมัย เป็นเพียงห้องที่ถูกทำให้ “ปลอดภัยพอให้ความจริงเกิดขึ้น” โต๊ะกลางห้องเต็มไปด้วยขวดแก้วใบจิ๋ว เครื่องชั่งน้ำหนักดิจิทัล และกระดาษทดสอบกลิ่นที่วางระเกะระกะ เรนเปิดสมุดบันทึกของแม่...

ณ เรือนไทยโบราณ คุ้มเจ้าพระยาเดชา (โลกมนุษย์) บรรยากาศในห้องนอนใหญ่ของท่านเจ้าคุณเดชา ผู้ว่าจ้างพรานเข้ม เต็มไปด้วยกลิ่นคาวคลุ้งที่ชวนสะอิดสะเอียนยิ่งกว่ากลิ่นซากศพ แสงเทียนวูบไหวจับภาพเงาตะคุ่มที่กำลังเคลื่อนไหวอยู่บนผนังไม้สักทอง ร่างผอมแห้งจนหนังหุ้มกระดูกของชายชรากำลังนอนแช่อยู่ในอ่างไม้ขนาดใหญ่ หากแต่ของเหลวในอ่างนั้นมิใช่น้ำสมุนไพรธรรมดา แต่มันคือ...

ลมพายุหมุนลูกใหญ่ก่อตัวขึ้นเบื้องหน้า พัดพาหิมะสีขาวโพลนให้ฟุ้งกระจายจนมองไม่เห็นทิศทาง เสียงลมหวีดหวิวนั้นฟังดูคล้ายเสียงกรีดร้องของภูตพราย แต่สิ่งที่น่ากลัวกว่าพายุ คือแรงกดดันมหาศาลที่แผ่ออกมาจากร่างสีทองอร่ามตรงหน้า 'พญาสุบรรณราช' ขุนพลแห่งครุฑ ยืนตระหง่านอยู่บนโขดหินสูง ร่างกายกำยำสูงกว่าสามเมตรปกคลุมด้วยเกราะทองคำประดับเพชรนิลจินดา ปีกคู่มหึมาสีทองแดงกางสยายออกบดบังแสงอาทิตย์จนเกิดเงาทะมึนทาบทับคณะเดินทางมนุษย์ตัวจ้อย...