ความเงียบภายในห้องพักของกราฟถูกแทนที่ด้วยเสียงลมหายใจที่สอดประสานกันอย่างหนักหน่วง แสงไฟสีฟ้าจางๆ จากหน้าจอคอมพิวเตอร์ที่ยังรันโค้ดค้างไว้สะท้อนให้เห็นเงาของร่างสองร่างที่พัวพันกันอยู่ข้างโต๊ะทำงาน ไทเกอร์ไม่ปล่อยให้ความเงียบทำงานนานนัก เขาถอนจูบออกมาเพียงนิดเพื่อมองใบหน้าของหนุ่มวิศวะที่ตอนนี้แว่นสายตาเอียงกะเท่โร่และดวงตาปรือปรอยด้วยอารมณ์ที่พุ่งสูง "ในห้องคุณ... อุณหภูมิมันสูงไปนะกราฟ" ไทเกอร์กระซิบ เสียงทุ้มต่ำนั้นสั่นพร่าอย่างควบคุมไม่อยู่ "ผม... ผมลืมเปิดแอร์"...

หลังจากถูกรุกหนักกลางโรงอาหารจนเกียรติประวัติหนุ่มวิศวะโสดผู้รักสันโดษป่นปี้ กราฟกลับมาขลุกอยู่ในห้องสี่เหลี่ยมของตนเองด้วยความรู้สึกที่ตีกันยุ่งเหยิง เสียงโห่ฮิ้วของเพื่อนในคณะยังดังหลอนอยู่ในหู ผสมกับสัมผัสอุ่นๆ จากปลายนิ้วของไทเกอร์ที่เช็ดมุมปากให้เขา มันเป็นความรู้สึกอันตรายที่กราฟไม่เคยรับมือได้ด้วยตรรกะทางคณิตศาสตร์ "ในเมื่อรบกันด้วยกำลังกายไม่ได้ กูจะรบด้วยกำลังสมอง!" กราฟพึมพำกับตัวเองขณะสวมหูฟังตัดเสียงรบกวน เขาเปิดหน้าจอ Terminal...

หลังจากการทิ้งระเบิดลูกใหญ่ไว้ที่ลานเกียร์ กราฟก็กลายเป็นจุดศูนย์กลางของจักรยันที่เต็มไปด้วยคำถาม เขาพยายามหนีไปกบดานที่โรงอาหารหลังคณะที่เงียบที่สุด แต่ "ต้น" และกลุ่มเพื่อนวิศวะสายหยาบก็ตามมาล้อมโต๊ะไว้ได้ทันท่วงที "ไอ้กราฟ มึงคายความลับมาเดี๋ยวนี้!" ต้นตบโต๊ะดังปัง "ไขควงอะไร?...

หลังจาก "บทเรียน" ในห้องมืดจบลงด้วยการที่ไทเกอร์ยอมปล่อยให้กราฟเป็นอิสระ (พร้อมรอยจูบที่มุมปากเป็นของต่างหน้า) เช้าวันรุ่งขึ้นกราฟก็ต้องรีบแบกสังขารและโน้ตบุ๊กคู่ใจไปที่มหาวิทยาลัยเพื่อส่งความคืบหน้าของโปรเจกต์จบ เขาหวังว่าบรรยากาศโรงอาหารและเสียงตึกตักของการก่อสร้างในคณะวิศวะจะช่วยดึงเขากลับเข้าสู่โลกแห่งความเป็นจริงได้บ้าง "เฮ้ยไอ้กราฟ! ทางนี้" ต้น เพื่อนสนิทสายลุยตะโกนเรียกจากโต๊ะประจำ...

บันทึกโดย: จิณณ์ (หมายเลข ๑๔) ๑๕ มิถุนายน ๒๕๖๒ วันนี้ผมแกล้งทำลูกบาสกลิ้งไปทางม้านั่งตัวเดิมที่มี "พี่แว่น" คนหนึ่งนั่งอยู่...

๑๗ กรกฎาคม ๒๕๗๐ (หนึ่งปีต่อมา) ความโหยหาในโรงยิมวันนั้น กลายเป็นตะกอนที่นิ่งอยู่ก้นบึ้งของหัวใจครับ ผมเลิกตามหาเงาของอดีต และเริ่มกลับมาใช้ชีวิตในแบบที่ "พีทในวัยสามสิบ" ควรจะเป็น...