admin

ปัง! เสียงประตูเหล็กที่กระแทกปิดเองเมื่อครู่ยังดังก้องอยู่ในหู ผมกำหมัดแน่น รวบรวมความกล้าทั้งหมดที่มีแล้วพุ่งตัวไปที่ประตูห้องล็อกเกอร์ กระชากมันเปิดออกอย่างแรง "ใครวะ! ออกมานะเว้ย!" ทางเดินยาวหน้าห้องพักนักกีฬาว่างเปล่า มีเพียงแสงไฟนีออนที่กระพริบติดๆ ดับๆ เหมือนในหนังผีเกรดบี ความเงียบสงัดทำให้ผมได้ยินเสียงหัวใจตัวเองเต้นรัวเหมือนกลองชุด ตึก... ตึก... เสียงฝีเท้า! ดังมาจากมุมทางเลี้ยวข้างหน้า สัญชาตญาณนักวิ่งทำงานไวกว่าสมอง ผมสับขาวิ่งเต็มสปีด ระยะทาง 20 เมตรผมใช้เวลาไม่ถึง 3 วินาที พุ่งเข้าชาร์จร่างเงาตะคุ่มที่กำลังจะเลี้ยวหนี "จับได้แล้วไอ้โรคจิต!" ผมกระโจนล็อกคอเป้าหมาย ทุ่มลงกับพื้นตามท่าที่เรียนมาจากคลาสยูโด (เกรด C+) "โอ๊ยยยย! ไอ้ดีน! ไอ้เพื่อนเลว!...

เช้าวันจันทร์เวียนมาถึงพร้อมกับความวุ่นวายตามปกติของมหาวิทยาลัย ผมวิ่งจ็อกกิ้งเบาๆ รอบสนามฟุตบอลเพื่อวอร์มร่างกายก่อนการซ้อมช่วงเช้า แสงแดดอ่อนๆ สาดส่องลงมากระทบยอดหญ้า แต่วันนี้สายตาของผมกลับไม่ได้จับจ้องอยู่ที่ลู่วิ่งเหมือนทุกที ที่บริเวณลานกิจกรรมหน้าตึกคณะสถาปัตย์ฯ ซึ่งอยู่ติดกับสนามกีฬามีฝูงชนกำลังมุงดูอะไรบางอย่าง เสียงกรี๊ดกร๊าดเบาๆ ลอยมาตามลม ผมชะลอฝีเท้าลงและเพ่งมอง ท่ามกลางวงล้อมของนักศึกษาและกล้องโทรศัพท์มือถือนับสิบเครื่อง 'คิริน' ยืนอยู่ตรงนั้น วันนี้เขาอยู่ในชุดนักศึกษาที่ถูกระเบียบทุกกระเบียดนิ้ว เสื้อขาวสะอาดตารีดเรียบกริบ กางเกงสแล็คสีดำพอดีตัว ผมที่เมื่อคืนยุ่งเหยิงถูกเซ็ตทรงเปิดหน้าผากโชว์ความหล่อเหลาแบบไม่มีที่ติ เขากำลังยืนยิ้มให้กล้อง—รอยยิ้มการค้าที่ดูสุภาพ อ่อนโยน และ 'เพอร์เฟกต์' "น้องคิรินครับ! มองกล้องนี้หน่อยครับ!" "พี่คิรินคะ ขอถ่ายคู่ด้วยได้ไหมคะ!" เขาหันไปยิ้มรับ ยกมือไหว้ขอบคุณ และโพสท่าถ่ายรูปอย่างคล่องแคล่ว ไม่มีร่องรอยของความง่วงหรือคนที่เพิ่งกินลูกชิ้นข้างกองขยะเมื่อคืนหลงเหลืออยู่เลยแม้แต่น้อย มันเหมือนผมกำลังมองคนแปลกหน้า......

แสงแดดอุ่นๆ ยามเช้าลอดผ่านผ้าม่านสีครีมเข้ามาแยงตาผม ปลุกให้ตื่นจากความฝันที่ยังค้างคา... ในฝันนั้น ผมกำลังวิ่งอยู่บนลู่วิ่งที่ทอดยาวไม่มีที่สิ้นสุด แต่ปลายทางไม่ใช่เส้นชัย กลับเป็นแผ่นหลังกว้างของใครบางคนที่สวมเสื้อเชิ้ตตัวโคร่ง ผมพยายามวิ่งไล่ตามเท่าไหร่ ก็คว้าได้เพียงความว่างเปล่า "ไอ้ดีน! ตื่นโว้ย! สายแล้วมึง!" เสียงตะโกนโหวกเหวกพร้อมแรงเขย่าที่หัวไหล่กระชากผมกลับสู่โลกความจริง ผมลืมตาขึ้นมาเจอกับหน้าตี๋ๆ ที่ใส่แว่นตากรอบหนาเตอะยื่นเข้ามาใกล้จนแทบจะจูบกัน 'แซม' รูมเมทของผม และเป็นประธานชมรมคนรักเรื่องลี้ลับ (ที่มีสมาชิกอยู่แค่ 3 คนทั้งมหาลัย) กำลังทำหน้าตื่นตระหนกเหมือนเพิ่งเห็นมนุษย์ต่างดาวบุกโลก "อะไรของมึงเนี่ยแซม วันนี้วันเสาร์ กูไม่มีเรียนเช้า" ผมบ่นงึมงำ พลิกตัวหนีแสงแดด "ไม่ได้จะปลุกไปเรียน! แต่จะปลุกมาดูนี่!" แซมยัดหน้าจอมือถือกระแทกตาผม...

เสียงรองเท้าตะปูบดขยี้ลงบนพื้นยางสังเคราะห์สีส้มอิฐดังเป็นจังหวะสม่ำเสมอ... ...ตึก... ตึก... ตึก... ท่ามกลางความเงียบสงัดของมหาวิทยาลัยในเวลาห้าทุ่มกว่า เสียงลมหายใจหอบถี่ของผมดูจะดังก้องกว่าปกติ ผมชื่อ 'ดีน' นักศึกษาปี 3 คณะวิทยาศาสตร์การกีฬา และเจ้าของฉายา 'หุ่นยนต์วิ่ง' ที่เพื่อนๆ ในชมรมตั้งให้ ไม่ใช่เพราะผมเก่งเหมือนเครื่องจักร แต่เพราะผมไม่ค่อยพูด และดูเหมือนจะตั้งโปรแกรมชีวิตไว้แค่ ตื่น-เรียน-ซ้อม-นอน วนเวียนอยู่แค่นี้ คืนนี้อากาศอ้าวผิดปกติ กลิ่นไอดินลอยคลุ้งขึ้นมาจากพื้นหญ้ากลางสนาม เป็นสัญญาณเตือนว่าฝนอาจจะตกในอีกไม่กี่ชั่วโมงข้างหน้า แสงไฟสปอตไลต์รอบสนามดับไปนานแล้ว เหลือเพียงแสงจันทร์สีนวลที่สาดส่องลงมากระทบเลนวิ่ง ทำให้เห็นฝุ่นละอองเล็กๆ ลอยคว้างอยู่ในอากาศ ผมหยุดวิ่งที่ระยะ 100...

วิ่งสุดใจไปคว้าเดือน เรื่องราวของหนุ่มน้อยนักวิ่งและเดือนสุดหล่อของมหาวิทยาลัย ทั้งคู่มาเจอกันโดยบังเอิญ และร่วมกันค้นพบทั้งความรักและความลับอันน่าตื่นเต้นของมหาวิทยาลัยแห่งนี้ ขอให้สนุกกับการอ่านนะคะ

เย็นวันพฤหัส ฝนตั้งเค้า โสนนท์ออกจากศูนย์มูลนิธิช้า เพราะช่วยเด็กเก็บของ เขาตั้งใจจะกลับด้วย MRT ตามปกติ แต่วันนี้… สายที่เคยนั่งถูกเปลี่ยนเส้นทางชั่วคราว รถติด โทรศัพท์แบตหมด โสนนท์ไม่ได้ “หลงทาง” จริง แต่เขา “หายไป” จากระบบของทุกคน ...เหมือนคนที่เมืองใหญ่ไม่ได้ใส่ใจจะจำ ภณรออยู่ที่บ้าน พยายามโทรหลายครั้ง ไม่ติด ฝนตกลงมาหนักพอดี ใจเขาเริ่มตกหนักตาม พริมกลับเข้าบ้าน เห็นภณเดินวน แค่สบตาก็รู้ “หายไปนานแล้วเหรอ?” “ตั้งแต่บ่าย… ไม่มีแม้แต่ข้อความ” พริมไม่พูด หยิบกุญแจรถ แล้วพูดสั้น ๆ “ฉันจะไปหาเอง” พริมขับรถวนแถวสถานี MRT หลายแห่ง แวะถามพนักงาน ไล่ดูตามทางที่โสนนท์เคยบอกว่าไปทำงาน หนึ่งชั่วโมงผ่านไป เธอเริ่มหงุดหงิด เริ่มกลัวแบบไม่เคยกลัว …ทั้งที่เธอเคยคิดว่า “แค่คนนอกหมู่บ้าน” จะหนักแน่นแค่ไหนกันเชียว แล้วเธอก็เห็นเขา นั่งอยู่มุมหนึ่งหน้าร้านขนมปัง เสื้อนิด ๆ ไม่เปียกมาก แต่ตาดูเหนื่อย “โสนนท์!” พริมเรียกเสียงดัง เขาเงยหน้าขึ้น ยิ้มเจื่อน ๆ “ขอโทษครับ ผมโทรศัพท์แบตหมด แล้วก็… MRT เปลี่ยนทาง ผมเลยนั่งพักให้ฝนหยุดก่อน” พริมไม่ได้ตอบ แค่ยื่นถุงขนมปังให้ “กินซะ นายหน้าเหมือนจะเป็นลมอยู่แล้ว” ... บนรถกลับ ไม่มีเสียง มีแค่เพลงจากวิทยุเบา ๆ และพริมที่จู่...

เช้าวันถัดมา แสงแดดลอดผ่านผ้าม่านสีเทาอ่อนในห้องนอนชั้นบน ภณตื่นก่อน เขานั่งอยู่ปลายเตียง มองคนที่ยังหลับตาพริ้มอยู่ข้างหมอน โสนนท์นอนนิ่ง ไม่เหมือนตอนอยู่ที่สโนน้อยที่เขาจะตื่นก่อนทุกคน ที่นี่… เขานอนหลับสบายได้ เพราะไม่มีอะไรให้ต้องระแวงอีกแล้ว ภณยิ้ม ยกมือไปเกลี่ยเส้นผมที่ปรกหน้าผากอีกฝ่ายอย่างเบาที่สุด ในห้องอาหาร แม่จัดข้าวต้มปลาใส่ถ้วย ไม่พูดอะไรเป็นพิเศษ แต่มีจานข้าวอีกใบเพิ่มบนโต๊ะโดยไม่ต้องมีใครบอก ภณเดินลงพร้อมโสนนท์ ไม่มีใครทัก ไม่มีใครถาม แต่แม่วางช้อนเพิ่มลงที่ข้างตัวโสนนท์ พร้อมกับพูดเพียงว่า “กินตอนร้อน ๆ จะอร่อยกว่า” … มันคือประโยคธรรมดา แต่สำหรับโสนนท์ มันเหมือนประตูที่ค่อย ๆ เปิดออกอีกนิด ระหว่างมื้อ ไม่มีใครพูดถึงเรื่องใหญ่ แค่ถามว่าเมื่อคืนฝนตกไหม ขิงในข้าวต้มอ่อนเกินไปไหม หมอนในห้องนอนแข็งไปหรือเปล่า และนั่น… คือ “คำต้อนรับ” แบบที่บ้านนี้แสดงออก หลังอาหาร แม่เก็บจานเงียบ ๆ พ่อยังอ่านหนังสือพิมพ์ ภณจูงมือโสนนท์ขึ้นไปบนดาดฟ้า ลมเช้ากรุงเทพฯ ยังไม่แรง มีต้นไม้ในกระถางเก่าที่แม่ยังรดน้ำอยู่เสมอ “เมื่อคืนพี่นอนไม่หลับ” ภณพูดเบา ๆ “เพราะเครียด?” “เปล่า… พี่นึกว่า นายจะไม่หลับด้วยซ้ำ” โสนนท์หัวเราะในลำคอ “ผมนอนหลับดีที่สุดตั้งแต่มาที่กรุงเทพฯ เลยครับ” “ทำไม?” “เพราะพี่อยู่ตรงนี้แล้วไงครับ” … ภณไม่ตอบ แค่เดินเข้าไปโอบอีกฝ่ายจากข้างหลัง ไม่มีคำพูด ไม่มีคำสัญญา แต่แสงแดดที่ตกลงบนหลังทั้งสองคน ...ดูเหมือนจะยืนยันว่าเช้านี้คือการเริ่มต้นใหม่จริง ๆ การยอมรับไม่ได้ต้องการคำพูดเสมอไป บางครั้ง… มันคือการใส่ช้อนเพิ่มอีกหนึ่งคันบนโต๊ะอาหาร บ่ายวันนั้น หลังจากแดดกลางวันคลายลง ประตูบ้านก็เปิดขึ้นพร้อมเสียงกระแทกเบา ๆ ของรองเท้าส้นเล็ก ๆ “โห... กลิ่นบ้านยังเหมือนเดิมเลยอะพี่” เสียงใสแต่ชัด ลอยมาจากหน้าประตู หญิงสาวในกางเกงผ้าเอวสูง เสื้อลินิน...