admin

สามวันหลังจาก “ธันวา” ปรากฏตัวในหมู่บ้าน ชื่อของเขาถูกกล่าวถึงทุกวงสนทนา “คุณธันวานี่รู้เรื่องสมุนไพรเยอะจังเลย” “เขาบอกจะช่วยทำเวิร์กช็อปให้เด็กๆ ด้วยนะ” “ถ้ามีคนแบบนี้มาอยู่กับเราได้อีกสักคน... หมู่บ้านจะดีขึ้นอีกเยอะเลยนะ” และที่ร้านกาแฟของโสนนท์ — เขาเริ่มเป็น “ลูกค้าประจำ” วันนี้ฝนไม่ตก แต่ลมแรง ธันวานั่งที่โต๊ะมุมโปรด กางสมุดเขียนอะไรเงียบ ๆ โสนนท์เดินมาเสิร์ฟน้ำขิงที่เขาไม่ได้สั่ง แต่ธันวายิ้มรับ “นี่ผมชักจะเป็นลูกค้าขาประจำโดยไม่รู้ตัวแล้วใช่ไหมครับ?” “ก็แค่จำได้ว่าพี่ชอบแบบนี้... เท่านั้นเองครับ” คำตอบนั้นธรรมดา แต่ธันวายิ้มกว้างขึ้นเหมือนเจอบางอย่างน่าพอใจ “โสนนท์...” เขาเรียกชื่ออีกฝ่ายด้วยน้ำเสียงเบากว่าเดิม “ผมมีเรื่องอยากถาม... แต่ไม่อยากให้มันดูเสียมารยาท” โสนนท์เลิกคิ้ว “อะไรเหรอครับ?” “คนที่ชื่อภณ... เขาเป็นอะไรกับนายเหรอ” โสนนท์นิ่งไป แต่ไม่ตอบทันที “ก็... เป็นเพื่อนที่สนิทกันครับ” ธันวายิ้มบาง ๆ “ดีจังเลยนะครับ ...คนที่ได้ใกล้ชิดนายแบบนั้น” เย็นวันเดียวกัน ภณเดินเข้าร้านพอดี เห็นธันวานั่งคุยหัวเราะกับโสนนท์ ไม่ใช่เรื่องใหญ่ ไม่ใช่เรื่องลึก ...แต่เป็นภาพที่ทำให้มือของเขาที่ถือถุงมะม่วงแน่นขึ้นนิดหน่อย ธันวาหันมา สบตากับเขา รอยยิ้มของเขาไม่ได้เปลี่ยน แต่มันมีบางอย่างที่ “รู้ดี” เกินกว่าจะบังเอิญ “คุณภณใช่ไหมครับ” ธันวาลุกขึ้น ยื่นมือให้จับ “ผมชื่อธันวา ยินดีที่ได้รู้จักครับ” ภณจับมือเขา ไม่แรง ไม่แน่น แต่แค่พอจะบอกว่า “รู้ทัน” “ได้ยินชื่อคุณ... ในที่ประชุมบริษัทเมื่อนานมาแล้วครับ” ธันวาพูดพร้อมรอยยิ้ม “ไม่นึกว่าจะมาเจอกันที่นี่” โสนนท์มองทั้งสองสลับกัน แต่ยังไม่ทันพูดอะไร ธันวาก็เสริมเบา...

เย็นวันหนึ่ง หลังฝนตกไม่กี่ชั่วโมง แสงแดดสีทองอาบลงบนระเบียงไม้ที่ยังชื้นอยู่ เสียงหัวเราะของฝ้ายดังมาจากลานหน้าบ้าน เธอกำลังยืนสวมผ้ากันเปื้อน ล้างจานชามจากงานเลี้ยงข้าวเหนียวมะม่วงที่เธอจัดเองเมื่อบ่าย “แค่หวานกว่ามะม่วงก็ไม่ต้องถึงขั้นหวานใจกันก็ได้นะยะ!” เธอตะโกนแซวจากหน้าครัว เสียงหัวเราะของยายแย้มดังขึ้นตามมาเบา ๆ “ถ้าจะเป็นหวานใจกันจริง ๆ ก็รีบแต่งเลยลูก ยายอยากห่มผ้าให้คนทั้งคู่ก่อนลมหนาวมา” ภณยืนกวนข้าวเหนียวอยู่หน้าเตา โสนนท์นั่งหั่นมะม่วงอยู่ข้าง ๆ ทั้งสองไม่ตอบใคร แค่ยิ้ม แล้วมองหน้ากัน ราวกับจะบอกว่า — “เอาเถอะ จะว่าไงก็ว่าไป” คืนนั้น หลังจานชามเก็บเรียบร้อย เสียงจิ้งหรีดกลับมาเป็นเจ้าถิ่นของลานบ้าน โสนนท์เอนตัวลงพิงไหล่ภณที่นั่งอยู่ข้าง ๆ ขาข้างหนึ่งเหยียดไปบนระเบียง มือหนึ่งยังถือผ้าเช็ดหน้าเปื้อนแป้งข้าวเหนียว “นี่พี่...” “หืม?” “ถ้าเรือนนี้หลังคารั่ว... พี่จะปีนขึ้นไปซ่อมให้ไหม?” “แน่นอน” ภณตอบ “แต่ต้องมีรางวัล” “อะไร?” “ให้ฉันได้อยู่ใต้หลังคานี้กับนาย... ไปนาน ๆ” โสนนท์หัวเราะเบา ๆ ไม่ใช่เพราะขำคำพูด ...แต่เพราะรู้ว่าคนตรงหน้าไม่พูดเล่น “งั้นพรุ่งนี้เราต้องหาหลังคาสำรองไว้ด้วยแล้วละ... เผื่อวันไหนบ้านใหญ่ขึ้น” ภณหันมามอง ดวงตาของเขาสะท้อนแสงตะเกียงริบหรี่ แล้วจูบเบา ๆ ลงบนขมับของโสนนท์หนึ่งครั้ง ไม่มีใครพูดว่า “รัก” แต่ทั้งหมดนั้นคือ “คำรัก” ที่แน่นที่สุดในโลก เรือนงามไม่ต้องใหญ่โต ไม่ต้องมีเสาเงินเสาทอง แค่มีรอยยิ้ม...

เสียงฆ้องดังรับแสงเช้าจากวัดปลายเนิน กลิ่นธูปเบา ๆ ลอยมาปะปนกับกลิ่นข้าวเหนียวห่อใบตอง ชาวบ้านแต่งชุดพื้นเมือง สีเรียบ ๆ แต่อบอุ่น เด็กนักเรียนถือกระเป๋าสาน เดินจับมือกันมาจากโรงเรียนเล็ก ๆ บนดอย วันนี้… สโนน้อย “ไม่เหมือนเมื่อวาน” ลานวัดกลายเป็นพื้นที่จัดงาน มีป้ายผ้าขึงไว้ด้วยมือ เขียนด้วยพู่กันว่า “เรือนงามของเรา – งานวิถีชีวิต สานใจชุมชน” ไม่หรู ไม่อลังการ แต่มีรายละเอียดที่ “ใครบางคน” ที่เคยอยู่แต่ในคอนโดราคาแพงเห็นแล้วน้ำตาเกือบไหล ภณยืนอยู่ข้างซุ้มผักปลอดสารเคมี ช่วยลุงเชิดยกลังฟักทอง ช่วยฝ้ายเรียงแก้วน้ำสมุนไพร และเงยหน้าขึ้นทุกครั้งที่ได้ยินเสียงหัวเราะของโสนนท์จากมุมโน้นมุมนี้ วันนี้เขาไม่ได้เป็นคนแปลกหน้าอีกต่อไป เขาเป็นคนของที่นี่ ...ด้วยมือของเขาเอง งานเริ่ม กิจกรรมหลั่งไหล มีเวิร์กช็อปปลูกผัก ร้อยพวงมาลัย ปั้นข้าวจี่ พับใบตอง ยายแย้มเปิดวงเล่านิทานพื้นบ้าน เด็ก ๆ ล้อมฟังนิทานเรื่อง “กุลา” ด้วยตาเป็นประกาย ...โดยไม่รู้ว่า...

เสียงตอกตะปูดังปังๆ ท่ามกลางแดดสาย ภณยืนบนเก้าอี้ไม้เตี้ย กำลังใช้มือซ้ายยันชายคาไว้ มือขวาถือค้อนทุบลงบนแผ่นไม้ที่หลุดจากฝ้าเพดาน เหงื่อหยดจากขมับลงตรงหว่างคิ้ว เสื้อยืดสีเทาอ่อนเปื้อนฝุ่นนิด ๆ แต่สีหน้านิ่งแน่วของเขานั้นดู “กลมกลืน” กับบ้านไม้หลังนี้มากกว่าทุกครั้งที่เคยมา “ระวังนะพี่ เดี๋ยวตะปูจะกลายเป็นหลักหมุดใหม่ของบ้านยายฉัน” เสียงโสนนท์ดังมาจากใต้ถุน เขากำลังกวาดใบไม้กับเศษไม้เก่าที่ถอดออกจากโครงเดิม เสื้อกล้ามสีขาวเปื้อนดินนิดหน่อย กับรอยยิ้มมุมปากที่แอบขำในความงุ่มง่ามของภณ “ถ้ามันจะกลายเป็นหมุดใหม่ ฉันก็จะยินดีให้มันอยู่ตรงนี้ไปตลอดชีวิตเลยก็แล้วกัน” ภณพูดพลางยิ้ม — แบบที่ไม่ได้ตั้งใจจะจีบ ...แต่ก็จีบไปแล้วเต็มคำ โสนนท์กลั้นยิ้มไม่ทัน เผลอหัวเราะออกมานิด ๆ แล้วก้มหน้ากวาดต่อเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น ☕ เวลาบ่าย – ในครัวหลังบ้าน “จับตรงนี้ไว้ลูก เดี๋ยวหม้อกล้วยจะเอียง” ยายแย้มยื่นทัพพีให้ภณที่กำลังยืนสาละวนอยู่หน้าเตา “ครับยาย กล้วยบวชชีต้องเคี่ยวไฟกลางใช่ไหมครับ?” “ใช่จ้ะ... แล้วอย่าคนแรง เดี๋ยวกล้วยช้ำ” เสียงยายพูดช้า ๆ แต่นุ่มจนเตาไฟดูอ่อนลง โสนนท์เดินเข้ามาในครัว เห็นภาพภณนั่งคนกล้วยเงียบ ๆ ...และยายแย้มยืนพับใบตองอยู่ข้าง...

เสียงไก่ขันในเช้าวันนั้นฟังเบากว่าทุกวัน
 หมอกคลุมอยู่เหนือเนินเหมือนผืนผ้าบาง ๆ
 ลมไม่แรง แต่พัดแปลก ๆ — เหมือนพัดใจคนให้สะเทือนเบา ๆ “โสน…”
 ฝ้ายเดินเข้ามาที่หลังบ้าน ขณะโสนนท์กำลังรดน้ำผัก“เมื่อเช้าเห็นรถตู้มารับพี่ภณออกจากโฮมสเตย์…
 ได้ข่าวว่าเขาบินกลับกรุงเทพฯ แล้วนะ”โสนนท์ชะงักมือ
 น้ำจากฝักบัวรดผักร่วงกระทบพื้นดินเปียกชื้นเขาไม่พูดอะไร
 แค่ยิ้มบาง ๆแต่ฝ้ายมองออก
 ว่ารอยยิ้มนั้น… แปลได้ว่า“อ๋อ เขากลับแล้วเหรอ”
 “…โดยไม่บอกฉันเลย” วันนั้นเขาไม่พูดกับใครทั้งวัน
 ใช้เวลากับการกวาดบ้าน ซักผ้า ล้างครัว
 ทำทุกอย่างให้ตัวเองยุ่ง
...

ฝนยังตกอยู่
 ไม่หนัก แต่ไม่หยุดหยดน้ำซึมผ่านเสื้อผ้า พาเอาความเย็นไหลลึกลงถึงกระดูก
 โสนนท์เดินช้า ๆ ไปตามคันนาที่กลายเป็นร่องน้ำ
 ไม่เร็ว ไม่แรง
 เหมือนคนที่ไม่รู้ว่าควรรีบกลับ หรือควรปล่อยให้ตัวเองหลงทางอีกหน่อย บ้านของยายยังเปิดไฟดวงเล็กที่หน้าระเบียง
 เสียงจักจั่นยังดังในจังหวะคงที่เหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น
 แต่ใจของเขาไม่เหมือนเดิมอีกแล้วโสนนท์ถอดเสื้อออกตรงหน้าบ้าน
 บิดมันเงียบ ๆ ก่อนจะเดินเข้าไปในห้อง
 ยายแย้มหันมามองเพียงแวบเดียว
 ไม่มีคำถาม ไม่มีคำสอน
 มีแค่สายตาที่อ่อนลง… เหมือนรู้ว่าหลานกำลังแบกอะไรไว้ในอก“ไปอาบน้ำก่อนลูก เดี๋ยวไม่สบาย”“ครับ” ไอน้ำอุ่นในห้องน้ำไม่อาจลบฝนที่เปียกข้างใน
 โสนนท์ยืนนิ่ง ใต้ฝักบัวที่รินลงมาเรื่อย...

ค่ำคืนนั้น ฝนไม่ได้ตก
 แต่ความเย็นของอากาศเหมือนชื้นฝน
 บ้านไม้ของยายแย้มเงียบสนิท ยิ่งกว่าเมื่อวันก่อนโสนนท์นั่งอยู่ที่ปลายเตียง แสงจากไฟนีออนหลอดเล็กบนเพดานสั่นวูบวาบ
 เขายกผ้าขาวม้าพาดไหล่ไว้ตามเคย แต่ในมือไม่มีหนังสือ ไม่มีมือถือมีแค่ความคิดที่เริ่มดังขึ้นทุกวัน
 เหมือนฝนที่ยังไม่ตก… แต่หนักค้างอยู่ในฟ้า “ยายเคยกลัวอะไรแบบนี้ไหม”
 โสนนท์ถามขณะช่วยยายรดน้ำผักหลังบ้านในตอนเช้า“กลัวอะไรลูก?”“กลัวว่าอยู่ดี ๆ สิ่งที่เรารักจะหายไป โดยที่เราทำอะไรไม่ได้เลย”ยายแย้มไม่ตอบทันที
 เธอย่อตัวลงลูบดินเบา ๆ ข้างแปลงถั่วพลู แล้วพูดช้า ๆ ว่า“ยายเคยกลัวแบบนั้น… ตอนที่แม่เอ็งจากไป”
 เสียงยายไม่สั่น ไม่เศร้า...