admin

แสงแดดยามบ่ายคล้อยทอดตัวผ่านยอดไม้ ทาบเงาลงบนถนนลูกรังเล็ก ๆ ที่ตัดผ่านทุ่งนาและบ้านไม้ชั้นเดียวอย่างเงียบสงบเสียงจักจั่นร้องระงม และกลิ่นดินเปียกชื้นหลังฝนตกบาง ๆ ยังลอยคละคลุ้งอยู่ในอากาศ ชายหนุ่มคนหนึ่งในเสื้อเชิ้ตแขนยาวสีครีม สะพายกระเป๋ากล้องใบเล็ก เดินทอดน่องอยู่บนทางดิน เขาหยุดยืนอยู่ตรงหน้าบ้านไม้หลังหนึ่ง — บ้านเก่าแต่สะอาด มีต้นจำปีปลูกอยู่ริมรั้วไม้ไผ่ หน้าบ้านมีม้านั่งไม้ตัวหนึ่งตั้งอยู่ใต้ต้นกระโดนใหญ่บนม้านั่งนั้น มีเด็กหนุ่มคนหนึ่งนั่งอยู่
ผิวคล้ำแดดแบบคนทำงานกลางแจ้ง ผมเปียกนิดหน่อยเหมือนเพิ่งอาบน้ำเสร็จ ใส่เสื้อยืดสีขาวธรรมดา กับกางเกงขาสั้นสีน้ำเงิน มีผ้าขาวม้าพาดไหล่ เขากำลังก้มหน้าแกะเมล็ดข้าวโพดด้วยสองมือที่เปื้อนนิดหน่อยจากฝุ่นดิน ดูจดจ่อและใจเย็นอย่างประหลาดภณหยุดมองอยู่ครู่หนึ่ง ไม่ได้ตั้งใจจะหยุด แต่มันมีบางอย่างในภาพตรงหน้าที่ดึงเขาเอาไว้… มันนิ่ง มันเรียบง่าย...

โสนนท์น้อยเรือนงามเป็นนิยาย BL เรื่องแรกๆ ที่เขียนขึ้นมา โดยได้แรงบันดาลใจจาก สโนน้อยเรือนงาม เรื่องราวของเด็กหนุ่มชาวชนบทที่กำลังถูกรุกรานทั้งทางหัวใจและบ้านที่ตัวเองอาศัยอยู่ เรื่องราวของเขาจะเป็นอย่างไรต้องติดตามครับ