คาเฟ่ที่ดอยสโนน้อย
—————————————————————————————–
“แก เจอผู้ชายในฝันของแกยังวะ?”
เสียงใส ๆ ของ “ฝ้าย” เพื่อนสาวสุดจี๊ดของโสนนท์ดังขึ้น ขณะกำลังเทกาแฟดริปลงแก้วอย่างจริงจัง
โสนนท์มองเพื่อนผ่านไอน้ำกาแฟ พลางยักไหล่ “ยังอะ… แต่เมื่อวานมีผู้ชายแปลกหน้าเดินมาขอพักใต้ต้นกระโดนนะ หล่อใช้ได้อยู่”
“เออ! หน้าตาแบบไหนวะ!? ตี๋? คม? ยิ้มมีเสน่ห์ป้ะ?”
ฝ้ายหรี่ตาเหมือนสายสืบ
“ไม่รู้สิ…” โสนนท์หันมามองนอกหน้าต่าง “แต่เวลานั่งเงียบ ๆ เขาดูเหมือนคนที่… กำลังวิ่งหนีอะไรบางอย่างเลยอะ”
ฝ้ายเงียบไปครู่หนึ่ง
“โอ๊ยยย แก อย่าทำให้ฉันจิ้นดิ๊!! ฉันจะปั้นแกเป็นพระเอกมังงะให้ได้เลยเนี่ย!”
โสนนท์หัวเราะออกมาอย่างอดไม่ได้
ตอนเช้าในสโนน้อยไม่เหมือนที่อื่น
แสงแดดมาแบบค่อยเป็นค่อยไป ลมเย็นโชยผ่านต้นไผ่ กรองกลิ่นหอมของข้าวคั่วจากบ้านข้าง ๆ ลอยมาปะปนกับเสียงไก่ขัน
“นนท์ๆๆ ไอ้โสนนท์!!”
เสียงยายแย้มตะโกนจากหน้าครัว “จะนอนยาวไปถึงวันแม่เลยมั้ยล่ะหลานเอ๊ย!”
“มาแล้วครับยาย!”
เสียงตอบจากในห้องไม้โบราณที่เพดานเตี้ยจนเกือบชนหัว
เด็กหนุ่มร่างโปร่ง ผิวคล้ำแดดแบบสุขภาพดี สวมเสื้อกล้ามเก่าๆ กับผ้าขาวม้าพันเอว คว้าแปรงสีฟันแล้ววิ่งตึงๆ ออกมาจากห้อง
หน้าบ้านของเขาคือระเบียงไม้ที่หันออกสู่เนินเขา
แค่นั่งแปรงฟันเฉย ๆ ก็เห็นทั้งหมอกเบา ๆ คลุมยอดไม้ และเสียงแมลงปอบินเฉียดไปมา
โสนนท์อยู่กับยายตั้งแต่จำความได้
พ่อแม่แยกทางตั้งแต่เขายังเล็ก แม่หายไป ส่วนพ่อแต่งงานใหม่และไม่ได้ติดต่ออีกเลย
“ครอบครัวของเฮาคือเฮากับยาย” เขาพูดบ่อยๆ เวลาโดนล้อที่โรงเรียน
ยายแย้มเคยเป็นครูเก่าในหมู่บ้าน
ทุกเช้าเธอจะตื่นตีห้า กวาดลาน ปลูกผักหลังบ้าน แล้วลงมือทำอาหารเช้าเอง
เธอสอนโสนนท์ให้ทำกับข้าวตั้งแต่ ป.4 เพราะบอกว่า “ผู้ชายที่ทำกับข้าวเป็น มักไม่อกหักง่าย”
โสนนท์เชื่อทุกอย่างที่ยายพูด แม้บางทีจะฟังเหมือนเรื่องแต่ง
หลังอาหารเช้า เขามักจะไปช่วยงานที่ร้านกาแฟประจำหมู่บ้าน ซึ่งเป็นของ “ป้าสุนีย์” ที่เลี้ยงลูกสาวคนเดียวชื่อฝ้าย — เพื่อนซี้ของเขาตั้งแต่สมัยยังเล่นขายของด้วยกล่องข้าวนมเปรี้ยว
วันนี้ก็เช่นกัน
“ฝ้าย กาแฟแก้นี้วมันไหม้นะ…”
โสนนท์ชะโงกดูดริปกาแฟของเพื่อนสาวแล้วเบ้ปาก “ฉันไม่ได้จะคั่วถ่านนะ”
“อร๊ายยย! ก็เมื่อกี้แกนั่งเหม่ออยู่ริมหน้าต่าง ฉันจะไม่โบ๊ะกาแฟให้ไหม้ก็ยังไงอยู่” ฝ้ายหัวเราะลั่น
“เมื่อคืนฝันดีล่ะสิ เจอผู้หล่อในฝันงี้?”
“ฝันบ้าอะไรล่ะ…” โสนนท์หัวเราะเบา ๆ
“แต่… ฉันก็รู้สึกว่าเขาไม่ใช่คนธรรมดานะ”
“อ่อ… พระเอกซีรีส์ Netflix ใช่ม้าย~”
“ฝ้าย!” โสนนท์หยิกแขนเพื่อน “เขาเหมือนคนที่มีบางอย่างอยู่ในใจตลอดเวลา เหมือน… ยังไม่เจอที่ของตัวเองอะ”
ฝ้ายทำหน้าเหมือนจะพูดอะไร แล้วก็เงียบไปครู่หนึ่ง
ก่อนจะหยิบมือถือขึ้นมา “เฮ้ย เดี๋ยวนะ แล้วถ้าเขาคือเจ้าหน้าที่มาสำรวจที่ดินล่ะ! แกจะยังจิ้นเขาอยู่ไหม!?”
โสนนท์หัวเราะร่วน “ไม่หรอก เขาดูไม่ใช่พวกคิดแต่เรื่องทำลายอะไรแบบนั้นนะ… ฉันไม่รู้สิ แค่… แค่อยากเจอเขาอีกก็พอ”
ตอนบ่าย โสนนท์กลับบ้าน
ช่วยยายเก็บฟืน แล้วเอาผ้าขาวม้าเก่าไปซักที่ลำธารท้ายหมู่บ้าน
ทุกบ่ายเขาจะมี “เวลาส่วนตัว” หนึ่งชั่วโมง ที่จะลงไปนั่งบนหินข้างน้ำ แล้วฟังเสียงน้ำไหล ลมพัด ใบไม้ร่วง
เขาไม่ได้อยากมีชีวิตหรูหรา ไม่ได้ฝันไกลไปจากหมู่บ้านนี้
แต่ในใจก็มีอะไรบางอย่างที่ยังว่างอยู่
เขาไม่รู้ว่ามันคืออะไร
…แต่เขาหวังว่าอีกไม่นานจะรู้
และบางที… เสียงฝีเท้าที่เดินเข้ามาในความเงียบของป่า อาจจะคือคำตอบนั้น
