กลิ่นของแดดตอนบ่ายแก่ ๆ
มันไม่ได้หอม แต่มันเหมือนความทรงจำที่ค่อย ๆ ละลายตัวอยู่กลางอากาศ
เสียงจักจั่นดังอย่างต่อเนื่อง แม้ไม่มีใครฟังจริงจัง
ภณเดินเล่นอยู่ที่ปลายเนินของสโนน้อยอีกครั้ง
เขาไม่รู้ตัวว่ามาที่นี่กี่วันแล้ว แต่ร่างกายเหมือนจำเส้นทางได้เอง ไม่ต้องใช้แผนที่ ไม่ต้องมี GPS
เส้นทางลูกรังคดเคี้ยวเลาะลำธาร
เขาไม่รู้ด้วยซ้ำว่าทำไมถึงกลับมาเดินเส้นนี้…
หรือบางที ร่างกายเขาอาจกำลัง “คิดถึง” โดยไม่รู้ตัว
“ระวัง!”
เสียงตะโกนจากพุ่มไม้ข้างลำธารดังขึ้นอย่างกะทันหัน
พลั่ก!
ลูกมะม่วงอ่อนขนาดกำลังพอดีลอยมาโดนไหล่เขาอย่างจัง
“โอ๊ย!” ภณสะดุ้งเฮือก
“โทษครับๆๆๆๆ!!”
เสียงคนเดิมวิ่งฝ่าใบไม้เสียงกรอบแกรบออกมา พร้อมหน้าเปียก ๆ กับผมที่ยุ่งเหยิง
“นายเหรอ?” ภณเอ่ยขึ้น
ใช่ — เด็กหนุ่มใต้ต้นกระโดนเมื่อวันก่อน
เขายังใส่เสื้อยืดกับผ้าขาวม้า แต่มือซ้ายถือหนังสติ๊ก มือขวาถือถุงผ้าเต็มไปด้วยมะม่วง
โสนนท์กระพริบตาปริบ ๆ “อ้าว… คนที่มานั่งใต้ต้นไม้วันก่อน”
ทั้งสองยืนนิ่งกันไปชั่วครู่ เหมือนสมองกำลังรีบโหลดชื่อกันอยู่ในหัว
ก่อนที่โสนนท์จะหัวเราะแห้ง ๆ แล้วยื่นลูกมะม่วงให้อีกลูก “ถือซะว่าแลกกันครับ”
“ขอบคุณครับ… ถึงจะเจ็บเล็กน้อยก็เถอะ”
ภณรับมันมา ยิ้มบาง ๆ “นายมาล่าสัตว์ หรือมาล่าส้มตำวะเนี่ย”
โสนนท์หัวเราะลั่น “โอ๊ยยย ล่าส้มตำแน่นอนครับพี่ ผมไม่ใช่พราน!”
“งั้นพรานน้อยแถวนี้มักจะยิงคนผ่านทางแทนกระรอกเหรอ?”
“อันนั้นก็… อุบัติเหตุทางความซุ่มซ่ามครับ” โสนนท์ยิ้มแหย ๆ “ผมชื่อโสนนท์นะครับ”
ภณพยักหน้า “ภณ”
ทั้งสองไม่ได้จับมือ ไม่ได้แนะนำตัวเป็นทางการอะไร
แต่กลับยืนอยู่ใต้ต้นไทรด้วยกันเงียบ ๆ อย่างประหลาด เหมือนเสียงระหว่างต้นไม้พูดอะไรอยู่แทน
“นายอยู่แถวนี้เหรอ?” ภณเอ่ยถามในที่สุด
“ครับ ผมกับยายอยู่ตรงโน้น”
โสนนท์ชี้ไปทางบ้านไม้ไกลๆ ซึ่งมองเห็นเพียงหลังคา
“แล้วพี่ล่ะครับ มาเที่ยวเหรอ?”
คำถามธรรมดา แต่ภณเงียบไปเสี้ยววินาที
ก่อนจะตอบง่ายๆ ว่า “เปล่าหรอก… แค่มาหาที่ที่มันเงียบๆ”
“อ๋อ… เข้าใจเลย” โสนนท์พยักหน้าเบาๆ
“เข้าใจยังไง?” ภณเลิกคิ้วนิดๆ
“เข้าใจแบบ… คนบางคนไม่ได้หนีอะไร แค่อยากได้ที่ที่ไม่มีใครตามมาหา”
โสนนท์พูดพลางหยิบก้อนกรวดจากพื้นขึ้นมาปาเล่นลงน้ำ
ภณยิ้มนิดๆ
เด็กคนนี้ไม่ได้ฉลาดแค่เรื่องยิงมะม่วง
ตอนที่ภณหันกลับจะเดินกลับ เขารู้สึกเหมือนตัวเองพูดอะไรบางอย่างออกไปโดยไม่ทันคิด
“จะไปตลาดเย็นไหม?”
โสนนท์เลิกคิ้ว “พี่จะไปเหรอ?”
“ไม่เคยไป… แต่ได้ยินว่าไก่ย่างอร่อย”
โสนนท์หัวเราะ “อร่อยจริงครับ ถ้าได้กินกับข้าวเหนียวร้อนๆ นะ สวรรค์เลย”
ภณพยักหน้า “งั้น… พาไปหน่อยได้ไหม?”
บางบทสนทนาไม่ได้มีความหมายใหญ่โต
แต่มันคือจุดเริ่มต้นของเรื่องบางอย่าง ที่ใหญ่กว่าคำพูดเหล่านั้น
