admin

เสียงจักจั่นดังระงมทั่วบ้านไม้กลางเนิน
 โสนนท์เดินนำภณเข้ามาที่ระเบียง พร้อมกลิ่นหอมของไม้เก่าและกลิ่นดินชื้นหลังฝนซึมเมื่อคืน“ยายยยย~” โสนนท์ลากเสียง “มีแขกมา!”“อู้วววว แขกหรือแฟนล่ะลูก!”
 เสียงยายแย้มตอบกลับมาจากครัว พร้อมเสียงช้อนกระทบหม้อดังกริ๊งกร๊าง“ยาย! แค่เพื่อนเฉย ๆ ครับ!!”
 โสนนท์หันไปยิ้มแหยให้ภณที่กำลังพยายามกลั้นหัวเราะไม่นาน หญิงชราผิวคล้ำ ผมขาวขึ้นกรอบหน้า แต่ดวงตาคมยังดูแข็งแรงและใจดี ก็เดินออกมาพร้อมจานข้าวเหนียวหมูฝอยในมือ“ไหว้ยายเขาหน่อย” โสนนท์หันมากระซิบ “ยายขลังนะ ถ้าไม่ไหว้ เดี๋ยวฝันร้าย”ภณรีบไหว้ด้วยรอยยิ้ม “สวัสดีครับคุณยาย ผมชื่อภณครับ”“เอ้อ หล่อจังลูก…”
 ยายแย้มพึมพำเบาๆ...

แม้จะอยู่ห่างจากกรุงเทพฯ หลายร้อยกิโลเมตร แต่เสียงจากอดีตก็ยังวิ่งตามภณมาไม่ห่าง เขาหลับตาลงในห้องไม้เล็กๆ ของโฮมสเตย์กลางดอย แต่ยังได้ยินเสียงโทรศัพท์ของแม่ดังขึ้นทุกค่ำ
เห็นข้อความจากผู้ช่วยพ่อที่ส่งมาเป็นรอบ ว่า “คุณเสถียรเรียกเข้าประชุมเมื่อกลับมาแล้ว" ภณนั่งอยู่ที่ปลายเตียง มือถือวางคว่ำอยู่ข้างหมอน กลิ่นไม้เก่าและเสียงจิ้งหรีดกล่อมเขาให้ไม่อยากคิดอะไร แต่ความคิดมันไม่เคยฟังเขา เมื่อเดือนก่อน
 ที่ห้องอาหารส่วนตัวในบ้านหรูย่านสุขุมวิท
 เสียงส้อมกระทบจานเงียบกริบ ขณะที่บรรยากาศบนโต๊ะอาหารเย็นของครอบครัวทัศน์เรืองฤทธิ์นั้นเย็นพอจะฟรีซหัวใจได้“ภณ”
 เสียงพ่อดังขึ้น ขณะยังไม่ละสายตาจากจอแท็บเล็ตในมือ
 “โครงการที่เชียงใหม่เริ่มจัดแผนได้แล้ว ฝากไว้ที่คุณปภพ แล้วต่อไปนายจะลงใต้”ภณยังไม่ทันตอบ แม่ก็วางช้อนเบาๆ แล้วพูดขึ้น “ให้ภณได้พักบ้างก็ได้ค่ะ เขาเพิ่งกลับมา...

กลิ่นของแดดตอนบ่ายแก่ ๆ
 มันไม่ได้หอม แต่มันเหมือนความทรงจำที่ค่อย ๆ ละลายตัวอยู่กลางอากาศ
 เสียงจักจั่นดังอย่างต่อเนื่อง แม้ไม่มีใครฟังจริงจังภณเดินเล่นอยู่ที่ปลายเนินของสโนน้อยอีกครั้ง
 เขาไม่รู้ตัวว่ามาที่นี่กี่วันแล้ว แต่ร่างกายเหมือนจำเส้นทางได้เอง ไม่ต้องใช้แผนที่ ไม่ต้องมี GPSเส้นทางลูกรังคดเคี้ยวเลาะลำธาร
 เขาไม่รู้ด้วยซ้ำว่าทำไมถึงกลับมาเดินเส้นนี้…
 หรือบางที ร่างกายเขาอาจกำลัง “คิดถึง” โดยไม่รู้ตัว “ระวัง!”
 เสียงตะโกนจากพุ่มไม้ข้างลำธารดังขึ้นอย่างกะทันหันพลั่ก!ลูกมะม่วงอ่อนขนาดกำลังพอดีลอยมาโดนไหล่เขาอย่างจัง
 “โอ๊ย!” ภณสะดุ้งเฮือก“โทษครับๆๆๆๆ!!”
 เสียงคนเดิมวิ่งฝ่าใบไม้เสียงกรอบแกรบออกมา พร้อมหน้าเปียก ๆ...

“แก เจอผู้ชายในฝันของแกยังวะ?”
 เสียงใส ๆ ของ “ฝ้าย” เพื่อนสาวสุดจี๊ดของโสนนท์ดังขึ้น ขณะกำลังเทกาแฟดริปลงแก้วอย่างจริงจังโสนนท์มองเพื่อนผ่านไอน้ำกาแฟ พลางยักไหล่ “ยังอะ… แต่เมื่อวานมีผู้ชายแปลกหน้าเดินมาขอพักใต้ต้นกระโดนนะ หล่อใช้ได้อยู่”“เออ! หน้าตาแบบไหนวะ!? ตี๋? คม? ยิ้มมีเสน่ห์ป้ะ?”
 ฝ้ายหรี่ตาเหมือนสายสืบ“ไม่รู้สิ…” โสนนท์หันมามองนอกหน้าต่าง “แต่เวลานั่งเงียบ ๆ เขาดูเหมือนคนที่… กำลังวิ่งหนีอะไรบางอย่างเลยอะ”ฝ้ายเงียบไปครู่หนึ่ง
 “โอ๊ยยย แก...

แสงแดดยามบ่ายคล้อยทอดตัวผ่านยอดไม้ ทาบเงาลงบนถนนลูกรังเล็ก ๆ ที่ตัดผ่านทุ่งนาและบ้านไม้ชั้นเดียวอย่างเงียบสงบเสียงจักจั่นร้องระงม และกลิ่นดินเปียกชื้นหลังฝนตกบาง ๆ ยังลอยคละคลุ้งอยู่ในอากาศ ชายหนุ่มคนหนึ่งในเสื้อเชิ้ตแขนยาวสีครีม สะพายกระเป๋ากล้องใบเล็ก เดินทอดน่องอยู่บนทางดิน เขาหยุดยืนอยู่ตรงหน้าบ้านไม้หลังหนึ่ง — บ้านเก่าแต่สะอาด มีต้นจำปีปลูกอยู่ริมรั้วไม้ไผ่ หน้าบ้านมีม้านั่งไม้ตัวหนึ่งตั้งอยู่ใต้ต้นกระโดนใหญ่บนม้านั่งนั้น มีเด็กหนุ่มคนหนึ่งนั่งอยู่
ผิวคล้ำแดดแบบคนทำงานกลางแจ้ง ผมเปียกนิดหน่อยเหมือนเพิ่งอาบน้ำเสร็จ ใส่เสื้อยืดสีขาวธรรมดา กับกางเกงขาสั้นสีน้ำเงิน มีผ้าขาวม้าพาดไหล่ เขากำลังก้มหน้าแกะเมล็ดข้าวโพดด้วยสองมือที่เปื้อนนิดหน่อยจากฝุ่นดิน ดูจดจ่อและใจเย็นอย่างประหลาดภณหยุดมองอยู่ครู่หนึ่ง ไม่ได้ตั้งใจจะหยุด แต่มันมีบางอย่างในภาพตรงหน้าที่ดึงเขาเอาไว้… มันนิ่ง มันเรียบง่าย...

โสนนท์น้อยเรือนงามเป็นนิยาย BL เรื่องแรกๆ ที่เขียนขึ้นมา โดยได้แรงบันดาลใจจาก สโนน้อยเรือนงาม เรื่องราวของเด็กหนุ่มชาวชนบทที่กำลังถูกรุกรานทั้งทางหัวใจและบ้านที่ตัวเองอาศัยอยู่ เรื่องราวของเขาจะเป็นอย่างไรต้องติดตามครับ