เสียงจักจั่นดังระงมทั่วบ้านไม้กลางเนิน
โสนนท์เดินนำภณเข้ามาที่ระเบียง พร้อมกลิ่นหอมของไม้เก่าและกลิ่นดินชื้นหลังฝนซึมเมื่อคืน
“ยายยยย~” โสนนท์ลากเสียง “มีแขกมา!”
“อู้วววว แขกหรือแฟนล่ะลูก!”
เสียงยายแย้มตอบกลับมาจากครัว พร้อมเสียงช้อนกระทบหม้อดังกริ๊งกร๊าง
“ยาย! แค่เพื่อนเฉย ๆ ครับ!!”
โสนนท์หันไปยิ้มแหยให้ภณที่กำลังพยายามกลั้นหัวเราะ
ไม่นาน หญิงชราผิวคล้ำ ผมขาวขึ้นกรอบหน้า แต่ดวงตาคมยังดูแข็งแรงและใจดี ก็เดินออกมาพร้อมจานข้าวเหนียวหมูฝอยในมือ
“ไหว้ยายเขาหน่อย” โสนนท์หันมากระซิบ “ยายขลังนะ ถ้าไม่ไหว้ เดี๋ยวฝันร้าย”
ภณรีบไหว้ด้วยรอยยิ้ม “สวัสดีครับคุณยาย ผมชื่อภณครับ”
“เอ้อ หล่อจังลูก…”
ยายแย้มพึมพำเบาๆ แต่ดังพอให้ทั้งบ้านได้ยิน
โสนนท์แทบจะกลิ้งตกระเบียง “ยายยยย!”
ยายหัวเราะชอบใจ วางจานลงบนโต๊ะกลางบ้านแล้วนั่งพับเพียบอย่างคล่องแคล่ว
“หล่อนี่… ไม่ใช่แค่หน้าตานะ ตาเขาดี ตาแบบนี้… มักไม่พูดเยอะ แต่คิดลึก”
ภณยิ้มเขิน ๆ ส่วนโสนนท์กุมหน้า “ยายครับ พอแล้วครับ… เขาจะกลัวไปซะก่อน”
“กลัวทำไมล่ะลูก?”
ยายหันมายิ้มตาเป็นขีด “ถ้าหลานยายไม่ดีจริง เขาจะเดินตามมาถึงบ้านรึ?”
โสนนท์สั่นหน้าแรงจนผมแทบปลิว “พอแล้ววววววววววววววววว”
หลังจากนั่งกินขนมและดื่มน้ำใบเตยฝีมือยายแย้ม โสนนท์ก็พาภณเดินชมสวนหลังบ้าน
แสงท้ายวันอาบผ่านใบมะม่วง ใบกล้วย และกลิ่นดินชื้นก็ยังหอมอยู่ทุกย่างก้าว
“ยายดูจะชอบฉันนะ” ภณพูดลอยๆ
“ยายชอบคนกินข้าวเป็น” โสนนท์ตอบ “ปกติพวกมากรุงเทพฯ มักไม่กล้ากินหมูฝอย… บอกว่าแคลเยอะบ้าง ไขมันอิ่มตัวบ้าง ยายเซ็ง!”
“ก็ดี… ฉันเลยได้คะแนนไปหนึ่ง”
“หนึ่งอะไรวะ?”
“คะแนนหัวใจยาย”
โสนนท์เงียบไปหนึ่งวินาที แล้วระเบิดหัวเราะ
“โอ๊ยพี่ภณ! พูดอย่างนี้ ถ้าไม่ได้จีบผมนี่ ผมจะถือว่าเป็นการล่อลวงเลยนะ!”
“แล้วถ้าฉันจีบจริง ๆ ล่ะ?”
โสนนท์เงียบไปครู่หนึ่ง
ก่อนจะหันมายิ้มแบบไม่ได้ตอบตรง ๆ แต่สายตาอ่อนลงอย่างที่ภณไม่เคยเห็นมาก่อน
“ก็ต้องผ่านด่านยายแย้มก่อนนะพี่… ยายขลังจริง ๆ ด้วย”
บางทีความรักไม่ต้องมีพิธีรีตอง
แค่มีเสียงหัวเราะ… กลิ่นข้าวหอม… กับคนที่ไม่ต้องฝืนตัวเอง
.
สายฝนแรกของเดือนโปรยลงมาหลังเที่ยงไม่ถึงสิบนาที
จากแดดจ้าแค่ครู่เดียว ท้องฟ้าก็กลายเป็นสีเทาอมน้ำเงิน ฝนตกลงมาหนักหน่วงราวกับเทใส่
“แย่ละ…” โสนนท์มองดูถนนลูกรังที่กำลังกลายเป็นลำธารย่อม ๆ
ทั้งเขาและภณยังอยู่ในศาลาเล็ก ๆ ข้างวัด — จุดที่ตั้งใจจะแวะซื้อขนมก่อนกลับบ้าน
ตอนแรกก็เหมือนจะทัน แต่ฟ้าก็ลวง
“บ้านนายไกลไหม?” ภณถาม
“ไม่ไกลมาก… แต่ถ้าเดินกลางฝน ก็ได้อารมณ์หมาเปียกแน่นอน”
โสนนท์ตอบพลางหัวเราะ
“งั้นฉันจะเป็นหมาเปียกด้วยคน”
“ไม่ต้องเลยพี่ เดี๋ยวผมเดินกลับเอง รอฝนซาแล้วค่อยไปก็ได้”
“ฉันหมายถึง… เราเดินกลับด้วยกัน”
โสนนท์ชะงักไปชั่วครู่
ก่อนจะยิ้มบาง ๆ แล้วเปิดกระเป๋าผ้าหยิบ ร่มเก่า ๆ ลายดอกไม้ ออกมา — มือจับไม้มีรอยถลอกจากการใช้งานหลายปี
“มีร่มแค่คันเดียว… พี่ตัวสูงนะ จะหลบหัวได้เหรอ?”
“งั้นฉันก้มให้เธอถือ… แฟร์ไหม?”
เสียงรองเท้าผ้าใบกระทบน้ำดังแจ๊ะ ๆ ระหว่างเดินลัดเลาะตามคันนา
ฝนยังตกอยู่ แต่เบาลงกลายเป็นฝนพรำ
ร่มผืนนั้นไม่ได้กันฝนดีมากนัก แต่พอให้บ่าทั้งสองคนเปียกน้อยลง
…และหัวใจเปียกชื้นมากขึ้น
“บ้านนายนี่สวยดีนะ” ภณพูดขึ้นเมื่อมาถึง
บ้านไม้ชั้นเดียว ยกใต้ถุนสูง
มีเถาวัลย์เขียวเลื้อยคลุมหน้าต่าง
ตรงระเบียงมีต้นจำปี กับโหลปลาหางนกยูงวางข้างตะกร้าถักจากไม้ไผ่
ข้างรั้วมีซุ้มฟักทองเลื้อย และกลิ่นไม้หอมอ่อน ๆ ลอยมาจากในเรือน
“มันเรียบไปสำหรับคนกรุงเทพฯ มั้งครับ”
“ไม่เลย”
ภณหยุดอยู่ใต้ชายคา มองเรือนไม้ทั้งหลังด้วยสายตาที่นิ่งและอ่อนโยน
“บ้านหลังนี้… เหมือนฝันดีที่ไม่อยากตื่น”
โสนนท์นิ่งไป ไม่ตอบอะไร
เสียงฝนตกลงบนหลังคาไม้ดังเป็นจังหวะเบา ๆ
ภณพูดต่อ
“นายรู้ไหม… ฉันเคยคิดว่าความฝันของคนเรา มันต้องใหญ่ ต้องมีแสงไฟ ต้องไปให้ไกล…”
“แต่บ้านหลังนี้ทำให้ฉันสงสัยว่า—”
“หรือแท้จริงแล้ว… คนเราก็แค่ต้องการที่ที่อบอุ่น ที่หนึ่ง ที่เรารู้สึกอยากกลับมา”
“สโนน้อยเรือนงาม”…
ไม่ใช่ชื่อสถานที่ แต่คือความรู้สึกที่เราตามหาทั้งชีวิต
เสียงประตูแง้มดังแอ๊ดเบา ๆ
ยายแย้มเดินออกมาในชุดเสื้อลายดอกกับผ้าถุงสีเข้ม
“เปียกหมดเลยลูก มานี่มา มาเช็ดตัวก่อน เดี๋ยวเป็นหวัดกันพอดี”
เธอพูดพร้อมส่งผ้าขาวม้าคนละผืน
“ขอบคุณครับยาย” ภณรับไว้แล้วยิ้มกว้าง
ยายยิ้มตอบ ก่อนจะหันมากระซิบกับโสนนท์เบา ๆ
“ดูไว้ลูก… ถ้าผู้ชายคนไหนมองบ้านเราแล้วตาเป็นประกายแบบนั้น
…แปลว่าเขาไม่ได้ชอบบ้าน แต่ชอบเจ้าของบ้านต่างหาก”
โสนนท์หน้าแดงเหมือนโดนตบด้วยแดดเที่ยงวัน ทั้งที่ฝนยังพรำ
บางครั้ง… ความรู้สึกไม่ต้องมีชื่อเรียก
แค่เราอยากอยู่ใกล้ ๆ ใครคนหนึ่งโดยไม่ต้องมีเหตุผล
…ก็พอแล้ว
