วันต่อมา
แปลงผักหลังบ้านดินยังคงมีกลิ่นสมุนไพรสด
ธันวายืนอยู่คนเดียว
มือกอดอก มองต้นกระเพราเตี้ย ๆ ที่เขาเพิ่งลงเมื่อวานด้วยสีหน้าเรียบสนิท
เหมือนกำลังนับถอยหลังอะไรบางอย่าง
ฝ้ายเดินผ่านมา
ทักทายเขาแบบคนคุ้นหน้า
“เห็นพี่โสนออกไปกับพี่ภณตั้งแต่เช้าเลยค่ะ”
เธอยิ้มบาง ๆ ขณะรดน้ำต้นอัญชัน
ธันวาไม่ได้แสดงสีหน้า
แค่พยักหน้า
“เหรอครับ ดีจังเลย”
…
แต่ดวงตาเขานิ่ง
และมือที่กอดอก เริ่มบีบแน่นขึ้นนิดหนึ่ง
สายวันนั้น
โสนนท์กับภณช่วยกันจัดบูธกิจกรรมปลายสัปดาห์
ไม่มีคำสารภาพ ไม่มีอะไรหวาน
แค่การยืนข้างกันแบบไม่ต้องอธิบายอีกต่อไป
ภณพูดบ้าง
ฟังบ้าง
หัวเราะเล็ก ๆ
และไม่หายไปจากข้างเขาอีกเลย
ช่วงบ่าย
ธันวาปรากฏตัวขึ้นที่วัด
ยกถุงของขวัญมาส่งให้ผู้ใหญ่บ้าน
แจกเมล็ดพันธุ์ แจกสมุด แจกเอกสารพัฒนา
“ผมอยากช่วยอะไรได้มากกว่านี้
…แต่บางอย่างต้องอาศัยใจคนในพื้นที่ด้วยครับ”
เขาหันไปยิ้มให้โสนนท์ที่ยืนข้างภณ
“บางที… คนที่อยู่ตรงนี้มานาน อาจไม่เห็นว่าตัวเองสำคัญแค่ไหน”
ภณหันขวับ
แต่ธันวายังคงยิ้ม
พูดเหมือนคนกลางน้ำใจดี
แต่ทุกคำพูด ตั้งใจแทงใส่คนที่ยืนข้างโสนนท์เต็มๆ
เย็นวันนั้น
ธันวาเดินมาหาภณขณะอีกฝ่ายยืนล้างไม้พาเลตอยู่หลังเวที
“พี่ภณ…”
เสียงเขานุ่ม
เหมือนจะเปิดใจ
“ผมไม่รู้ว่าอะไรคือเรื่องระหว่างพี่กับโสน
แต่ผมแค่สงสัย…”
“ถ้าเขาไม่เจอผม
…พี่ยังจะพูดออกมาบ้างไหม?”
ภณหยุดมือ
มองเขานิ่ง
“นายไม่ต้องสงสัยหรอก
เพราะไม่ว่าเขาจะเจอใคร… ฉันก็ยังจะพูดอยู่ดี
…เพราะตอนนี้ ฉันไม่ใช่คนเดิมที่เคยเงียบอีกแล้ว”
ธันวายิ้มบาง ๆ
แต่ตาไม่ยิ้มเลย
“งั้นไว้เราค่อยดูกันนะครับ
ว่าใคร ‘อยู่’ ได้นานกว่ากัน”
คนดี… ไม่ได้แปลว่าจะจริง
และบางที คนที่เงียบ… ก็อาจเป็นคนเดียวที่กล้ารักจนยอมพูดหมดหัวใจ
บ่ายวันพุธ
เสียงรถแบ็กโฮวิ่งผ่านหมู่บ้าน
คนเฒ่าคนแก่เงยมอง
เด็กๆ หยุดวิ่งเล่น
“เค้ามาทำอะไรเหรอ?”
“ใครอนุญาตให้เข้า?”
คำถามลอยอยู่กลางแดด
คำตอบมาถึงเย็นนั้น — ในนามของเอกสารประกาศ
“โครงการพัฒนาพื้นที่เรียนรู้การเกษตรสมัยใหม่ (เฟสทดลอง)”
ดำเนินการโดย ‘กลุ่มสิทธิ์ร่วม’ ภายใต้ผู้ถือครองกรรมสิทธิ์บางส่วน
เริ่มงานเตรียมพื้นที่เบื้องต้นตั้งแต่วันพรุ่งนี้
ชื่อเล็ก ๆ ข้างล่าง
พิมพ์ว่า…
“ผู้ประสานงานภาคสนาม: นายธันวา ธารานนท์”
โสนนท์ถือเอกสารแผ่นนั้นไว้อย่างเบา
แต่มือสั่น
“เขาไม่เคยพูดเรื่องนี้เลย…”
เสียงเขาเบา
แววตานิ่ง แต่ข้างในเหมือนดินแตกร้าว
ฝ้ายพึมพำ
“ฉันว่านายควรถามเขาให้ชัดนะโสน
ก่อนที่อะไรจะเปลี่ยนไปมากกว่านี้”
คืนนั้น
ธันวามาที่ร้านพร้อมกล่องใส่ต้นกล้า
“พอดีมีของจะเอามาฝากก่อนลงแปลงพรุ่งนี้ครับ”
โสนนท์รับไว้
แต่มองเขานิ่ง ๆ
“เรื่องรถขุดวันนี้… พี่ทำเองเหรอ?”
ธันวาชะงักเสี้ยววินาที
แต่ยิ้มกลบไว้อย่างนุ่มนวล
“อ๋อ เรื่องนั้นเหรอครับ
…มันเป็นแค่ขั้นทดลองเฉย ๆ ยังไม่ลงโครงสร้างจริง
ผมไม่อยากให้ชาวบ้านตกใจ เลยไม่ได้พูดก่อน”
“แต่พี่มีสิทธิ์ในที่ดินตรงนั้นจริงเหรอ?”
ธันวาพยักหน้าเบา ๆ
“ครับ… พี่มี
…แต่พี่ไม่คิดจะใช้มันทำร้ายใครหรอกนะ”
โสนนท์เงียบ
ไม่ได้ถามต่อ
แต่ในใจเริ่มสั่นแบบที่เขาไม่เคยรู้สึกเวลาคุยกับภณ
เช้าวันถัดมา
รถขุดมาจอดหน้าแปลง
มีคนจากหน่วยงานระดับตำบลมาดู
ภณยืนอยู่มุมหนึ่ง
เห็นชื่อโครงการ
เห็นโลโก้บริษัทที่ พ่อเขาเคยใช้เป็นหน้าบริษัทลูก
และเห็นชื่อธันวาอยู่ข้างคำว่า “ผู้ริเริ่มร่วมกับกลุ่มทุนสนับสนุนเงียบ”
เขาหยิบมือถือขึ้น
พิมพ์ข้อความหานายใหญ่ที่เคยเงียบกับเขามานาน
🟩 ภณ: “พ่อ… ธันวาอยู่ในโครงการอะไรที่คุณไม่บอกผมใช่ไหม”
…
ข้อความยังไม่ถูกตอบ
แต่ในใจภณชัดขึ้นทันที
“ธันวาไม่ได้มาทำให้ใครรัก… เขามาเพื่อเอาเรือนนี้ไปทั้งหลัง”
บางคนเข้ามาอย่างเบา
แต่พอเดินถึงกลางใจ… กลับเหยียบแรงที่สุด
