admin

เป็นข่าวใหญ่ที่สร้างความใจหายให้กับแฟนคลับไม่น้อย เมื่อทางต้นสังกัดอย่าง Ultimate Troop ได้ออกมาประกาศสิ้นสุดสัญญาอย่างเป็นทางการกับนักแสดงหนุ่มมากความสามารถ "มีน พีรวิชญ์ อรรถชิตสถาพร" หลังจากที่ร่วมเดินทางและสร้างความทรงจำร่วมกันมาอย่างยาวนานกว่า 11 ปีครับ ตลอดระยะเวลาที่ผ่านมา มีนถือเป็นหนึ่งในเสาหลักและภาพจำที่สำคัญของบ้านหลังนี้: 🌟 ความผูกพันที่ยาวนาน: ตลอด 11 ปีที่มีนอยู่ในสังกัด เขาได้พิสูจน์ฝีมือผ่านผลงานมากมาย จนกลายเป็นนักแสดงแถวหน้าที่มีฐานแฟนคลับหนาแน่นทั้งในไทยและต่างประเทศ 🌟 บ้านที่พร้อมต้อนรับเสมอ: ทาง Ultimate Troop ได้กล่าวขอบคุณและระบุว่าความทรงจำรวมถึงความผูกพันนี้จะยังคงอยู่เสมอ พร้อมย้ำว่าหากเหนื่อยเมื่อไรก็สามารถกลับมาแวะเวียนที่บ้านหลังนี้ได้ตลอดเวลา 🌟...

เริ่มตอนแรก 16 กุมภาพันธ์นี้ เมื่อเพลิงแค้นบังตา ภาคิน จึงตัดสินใจลักพาตัว ดาวพระศุกร์ ทายาทโรงแรมหรูไปจองจำไว้กลางป่า เพื่อทวงคืนความยุติธรรมให้กับน้องชายเพียงคนเดียวที่ต้องจบชีวิตลงจากโศกนาฏกรรมความรัก ทว่ากรงขังแห่งความพยาบาทกลับกลายเป็นจุดเริ่มต้นของความผูกพัน เมื่อความอ่อนโยนและรสเสน่ห์ปลายจวักของเชลยผู้บริสุทธิ์ ค่อยๆ หลอมละลายหัวใจที่แข็งกระด้างของมัจจุราชเถื่อนให้แปรเปลี่ยนเป็นความรัก ท่ามกลางมรสุมศึกชิงมรดกเลือดของตระกูลที่มีเทคโนโลยีลวงโลกเป็นเครื่องมือ บทพิสูจน์รักแท้ท่ามกลางรอยร้าวแห่งความแค้น ครั้งนี้จะลงเอยอย่างไร เมื่อคนหนึ่งใช้อารมณ์นำทาง แต่อีกคนใช้หัวใจนำทางเพื่อดับไฟพยาบาทด้วยการให้อภัย https://www.youtube.com/watch?v=Wbn5feHvoDs

กลางสนามที่ยังคละคลุ้งด้วยกลิ่นอายความกดดัน ชิน ยันตัวลุกขึ้นจากพื้นอย่างทุลักทุเล เลือดกำเดาไหลซึมจากแรงปะทะของลูกตบเมื่อครู่ แต่สิ่งที่เจ็บกว่าร่างกายคือ 'อีโก้' ที่ถูกบดขยี้ต่อหน้าสายตาคนนับพัน 🖤 “เป็นไปไม่ได้... พลังของฉัน... ฉันคือเซตเตอร์อันดับหนึ่งนะ!” ชินตะคอกใส่กรรมการ พลางพยายามจะเรียกพลังออกมาอีกครั้ง แต่คราวนี้กระแสไฟฟ้าสีดำรอบตัวเขากลับตีกลับเข้าหาตัวจนเขาทรุดลงไปกองอีกรอบ 🦊 “เลิกพยายามเถอะชิน” ธันวาเดินเข้ามายืนที่หน้าเน็ต แววตาสีน้ำเงินของเขาดูสงบนิ่งจนน่ากลัว “เนตรพายุของฉันเห็นหมดแล้ว... พลังของนายมันไม่ได้มาจากความฝึกฝน แต่มันมาจาก ‘ความริษยา’ ที่นายแอบใช้ยากระตุ้นประสาทแบบใหม่ที่เป็นข่าวอยู่ใช่ไหม?” คำพูดของธันวาทำให้คนทั้งสนามเงียบกริบ ผู้สื่อข่าวกีฬาเริ่มรัวชัตเตอร์ ชินหน้าซีดเผือด 🦊 “ที่นายชนะฉันเมื่อสองปีก่อน...

บรรยากาศในสนามกีฬาจังหวัดเต็มไปด้วยเสียงเชียร์ดังกึกก้อง แต่น่าแปลกที่ในหูของธันวากลับมีเพียงเสียงวี๊ดแหลมที่น่ารำคาญใจ สายตาของเขาจดจ้องไปที่ ‘ชิน’ เซตเตอร์ฝั่งตรงข้ามที่กำลังแสยะยิ้มส่งมาให้ 🖤 “เป็นอะไรไปธันวา? เนตรพายุของนายมันเริ่มสั่นแล้วนะ มองไม่เห็นวิถีบอลของฉันล่ะสิ?” ชินพูดพลางเดาะบอลในมือเล่น ย้อนกลับไปเมื่อสองปีก่อน ชินคือเพื่อนร่วมทีมที่ธันวาไว้ใจที่สุด แต่ในการแข่งนัดสำคัญ ชินกลับแอบใช้สารกระตุ้นและป้ายความผิดมาที่ธันวา จนธันวาต้องโดนพักการแข่งและกลายเป็นคนขี้แพ้ในสายตาพ่อตั้งแต่นั้นมา 🦁 “ธันวา! มีสติหน่อย!” เสียงของคิรินตะโกนเรียกจากหน้าเน็ต แต่ดวงตาของธันวาตอนนี้มันพร่ามัวไปหมด พลัง Eye of the Storm ที่เคยเป็นจุดแข็ง กลับย้อนกลับมาทำร้ายเขา...

หลังจากโชว์ลูกตบ "พายุทะลวงสวรรค์" สุดเท่ไปเมื่อวาน วันนี้ความซวยก็มาเยือนธันวาอย่างเป็นทางการ เมื่อท่อน้ำในคอนโดหรูของเขาดันแตกละเอียดจนน้ำท่วมห้องกลายเป็นสระว่ายน้ำขนาดย่อม 🦊 “พี่ภู! ผมไม่มีที่นอน ห้องผมกลายเป็นอควาเรียมไปแล้ว!” ธันวาโวยวายกลางห้องชมรม พลางทำหน้าเหมือนแมวเปียกน้ำที่น่าสงสารที่สุดในโลก 🛡️ “ก็นายรวยไม่ใช่เหรอ? ไปนอนโรงแรมห้าดาวนู่นไป๊” ภูผาตอบโดยไม่ละสายตาจากตารางฝึก 🦊 “โหยพี่... พ่อระงับบัตรเครดิตผมหมดแล้วเนี่ย เพราะผมแอบมาเข้าชมรมวอลเลย์บอลไง ตอนนี้ผมเหลือแค่ตัวกับหัวใจ และวิญญาณเซตเตอร์เท่านั้นแหละ!” ภูผาถอนหายใจยาว ก่อนจะหันไปหาเหยื่อ... เอ๊ย! สมาชิกที่บ้านอยู่ใกล้หอพักมหาวิทยาลัยที่สุด 🛡️ “คิริน... ห้องพักนักกีฬาของนายยังมีเตียงว่างเหลืออยู่นี่นา ให้ธันวาไปแชร์ห้องสักอาทิตย์นึงสิ” 🦁...

บรรยากาศในยิมเนเซียมหลังลูกตบสนั่นโลกของคิรินยังคงทิ้งกระแสความตื่นเต้นเอาไว้ รุ่นน้องปีหนึ่งต่างซุบซิบกันถึง "เซตเตอร์ปริศนา" ที่จู่ๆ ก็โผล่มาจัดระเบียบเอสจอมโหดของทีมได้ในพริบตา แต่สำหรับ ภูผา กัปตันทีมร่างยักษ์ เขากลับมองเห็นอะไรที่มากกว่านั้น เขามองเห็นสายตาของธันวาที่แม้จะดูขี้เล่น แต่กลับซ่อนความเหนื่อยล้าไว้ลึกๆ และมองเห็นแผ่นหลังของคิรินที่ตั้งชันจนดูเหมือนจะหักได้ทุกเมื่อ 🏐 “เอาล่ะทุกคน! วันนี้พอแค่นี้ แยกย้ายไปพักผ่อนได้!” ภูผาตะโกนสั่ง เสียงทุ้มกังวานของเขาทำให้ทุกคนได้สติ “ส่วนนาย... ธันวา ตามฉันมานี่หน่อย” ที่ห้องเก็บอุปกรณ์หลังยิม แสงไฟสลัวสีเหลืองนวลสะท้อนกับลูกวอลเลย์บอลที่วางเรียงราย ภูผายืนกอดอกพิงชั้นวางของ มองสำรวจชายหนุ่มหน้ากวนที่กำลังใช้ผ้าขนหนูซับหน้าอย่างไม่ทุกข์ร้อน 🛡️ “นายหายไปไหนมาเกือบสองปี ธันวา?...

แสงอาทิตย์ยามเย็นย้อมท้องฟ้าเป็นสีส้มอิฐ ลอดผ่านหน้าต่างยิมเนเซียมเก่าของมหาวิทยาลัย T เข้ามาเป็นลำแสงสว่างจ้า ท่ามกลางเสียงลูกวอลเลย์บอลกระทบพื้นสนามดัง ปัง! ปัง! อย่างต่อเนื่อง คิริน ยืนอยู่กลางสนามเหงื่อไหลซึมตามไรผม นัยน์ตาคมกริบจดจ้องไปที่ลูกบอลที่ถูกโยนขึ้นมาอย่างสะเปะสะปะโดยรุ่นน้องในทีม เขาถีบตัวขึ้นสูงจนเสื้อกีฬาเลิกขึ้นเห็นกล้ามท้องเรียบตึง แขนขวาเหวี่ยงออกไปสุดแรงราวกับจะระบายโทสะทั้งหมดลงไปที่ลูกกลมๆ นั่น 🌪️ Tornado Impact! กระแสลมหมุนสีเทาหม่นก่อตัวขึ้นรอบกำปั้น ลูกบอลพุ่งแหวกอากาศจนเห็นเป็นเกลียวคลื่นพายุ แต่มันกลับพุ่งออกนอกสนามไปชนเข้ากับรถเข็นเก็บลูกจนล้มระเนระนาด 🦁 “บอกกี่ครั้งแล้วว่าให้โยนมาที่จุดตกกระทบ 45 องศา! โยนแบบนี้จะให้ตบยังไง!” คิรินตวาดลั่นจนรุ่นน้องตัวสั่น 🦁 “ขอโทษครับพี่คิริน! ผม......