Tag: ยมฑูตตกสวรรค์

"ธูปดอกเดียว... ปักกลางแจ้ง... เรียกวิญญาณเร่ร่อน" "ธูปสามดอก... ไหว้พระ" "แล้วถ้าจะเรียกยมทูตที่ถูกสวรรค์ลักพาตัวไป... ต้องใช้กี่ดอกวะ?" ผมนั่งขัดสมาธิอยู่หน้าศาลพระภูมิเก่าหลังตึกคณะสถาปัตย์ฯ ในมือถือธูปกำใหญ่ที่ควันโขมงจนแสบตา ข้างๆ มีจานหัวหมูต้ม (ที่แอบจิ๊กมาจากโรงอาหาร) และน้ำแดงเฮลซ์บลูบอย "กาล... ถ้าได้ยินแล้วก็ตอบหน่อยดิวะ มาเข้าฝันก็ได้ หรือมาสิงร่างหมาแถวนี้มาเห่าก็ได้ ผมยอมคุยกับหมานะเอ้า!" เงียบกริบ... มีเพียงเสียงจิ้งหรีดที่ร้องระงมเหมือนจะสมเพชเวทนาผม ผ่านมา 3 วันแล้วที่ผมพยายามทำพิธีกรรมทางไสยศาสตร์ทุกรูปแบบ ตั้งแต่เล่นผีถ้วยแก้ว (คนเดียว), จุดเทียนหน้ากระจกตอนเที่ยงคืน, ยันไปตะโกนเรียกชื่อแกที่ทางสามแพร่ง...

กลิ่นยาฆ่าเชื้อ... อีกแล้ว เพดานสีขาวโพลน... อีกแล้ว ผมกะพริบตาถี่ๆ ปรับโฟกัสสายตาที่พร่ามัว ความรู้สึกปวดร้าวไปทั้งตัวเหมือนโดนรถสิบล้อทับแล่นปราดขึ้นมาทันทีที่ขยับตัว "โอ๊ย..." "เฮ้ย! วินตื่นแล้ว! หมอครับ! เพื่อนผมตื่นแล้ว!" เสียงคุ้นหูดังขึ้นข้างเตียง ผมหันไปมอง... เห็นใบหน้าเปื้อนยิ้มของ เจ และ มินนี่ ที่ยืนเกาะขอบเตียงอยู่ ทั้งคู่ดูปกติดี ไม่มีบาดแผล ไม่มีร่องรอยของการต่อสู้ "เจ... มินนี่..." ผมเรียกเสียงแหบแห้ง "พวกแก... ปลอดภัยเหรอ?" "ปลอดภัยอะไรของแก?"...

"เป็นไปไม่ได้! ข้าคืออสุรกาล! ข้าคือนิรันดร์!" ศิวะในร่างปีศาจสี่แขนกรีดร้องเสียงโหยหวน ร่างกายขยายใหญ่จนทะลุเพดานห้อง เศษปูนร่วงกราวลงมาราวกับฝน แขนที่เหลืออยู่สามข้างของมันเหวี่ยงฟาดไปทั่ว ทำลายทุกสิ่งที่ขวางหน้า พลังคลื่นสีม่วงเข้มถูกปล่อยออกมาจากปากของมัน พลังที่จะเร่งเวลาให้ทุกสิ่งที่สัมผัสต้องเสื่อมสลายกลายเป็นผุยผงในพริบตา "วิน! สร้างทางด่วน!" กาลตะโกนสั่ง "จัดไป!" ผมกระแทกฝ่ามือลงกับพื้น ครืนนนน! ทรายสีทองพุ่งขึ้นมา ก่อตัวเป็นสะพานเกลียวสไลเดอร์ขนาดใหญ่ ลอยค้างกลางอากาศ พุ่งตรงไปที่หัวของศิวะ "รับไปซะ!" ผมสะบัดแส้ทราย รัดพันแขนขวาบนของศิวะไว้ แล้วออกแรงดึงเพื่อเปิดช่องว่าง "กาล! ตอนนี้แหละ!" กาลกางปีกสีดำสนิท พุ่งตัวขึ้นไปบนสะพานทรายที่ผมสร้าง เขาไถลตัวไปตามเกลียวทรายด้วยความเร็วสูง...

แสงสว่างวาบ... กลืนกินทุกสรรพสิ่ง เสียงระเบิด เสียงตะโกน และความเจ็บปวดจางหายไป เหลือเพียงความเงียบงัน และความเวิ้งว้างสีขาวโพลน ผมลืมตาขึ้น... ไม่รู้สึกเจ็บปวดอีกต่อไป รอบกายไม่มีห้องทำงานของศิวะ ไม่มีตึกคณะแพทย์ มีเพียงหมอกควันสีจางๆ ที่ลอยอ้อยอิ่ง "วิน..." เสียงเรียกที่คุ้นเคยดังขึ้น ผมหันไปมอง... เห็นกาลยืนอยู่ข้างๆ แต่เขาไม่ได้อยู่ในสภาพบาดเจ็บปางตาย ผมสีขาวโพลนหายไป กลับกลายเป็นผมยาวสลวยสีดำสนิทรวบไว้ครึ่งศีรษะ สวมชุดไทยโบราณสีดำขลิบทอง ดูสง่างามและน่าเกรงขามราวกับเทวดา "กาล... ทำไมแต่งตัวแบบนี้?" ผมก้มมองตัวเอง ผมก็แต่งตัวแปลกๆ ใส่เสื้อผ้าฝ้าย...

เที่ยงคืน... เวลาของอาถรรพ์และสิ่งลี้ลับ แต่สำหรับผมตอนนี้ มันคือเวลาแห่งการเดิมพัน ผมเดินผ่านโถงทางเดินยาวเหยียดของตึกคณะแพทยศาสตร์ เสียงฝีเท้าของผมก้องสะท้อนไปมาในความเงียบ บรรยากาศวังเวงจนชวนขนหัวลุก แต่ความกลัวตายมันระเหยหายไปหมดแล้ว เหลือเพียงความมุ่งมั่นที่จะพากาลกลับมา "ห้องพักอาจารย์ นพ. ศิวะ" ป้ายชื่อหน้าห้องทำจากทองเหลืองเงาวับ ผมสูดลมหายใจเข้าลึก... แล้วผลักประตูเข้าไปโดยไม่เคาะ ภายในห้องไม่ได้มืดมิดอย่างที่คิด แสงไฟสีเหลืองนวลจากโคมไฟตั้งโต๊ะส่องสว่าง กลิ่นหอมเอียนๆ ของดอกลิลลี่ที่ใกล้เน่าลอยมาแตะจมูก ศิวะนั่งอยู่หลังโต๊ะทำงานตัวใหญ่ เขากำลังหมุนแก้วไวน์ที่มีของเหลวสีแดงเข้มเล่นอย่างสบายอารมณ์ "มาช้านะครับ... วิน" ศิวะเงยหน้าขึ้นยิ้ม "หมอนึกว่าจะถอดใจไปแล้วซะอีก" ผมเดินไปหยุดที่หน้าโต๊ะ จ้องหน้าเขาเขม็ง "เลิกเล่นละครสักที คุณต้องการอะไร?" ศิวะวางแก้วไวน์ลง...

เช้าวันใหม่เริ่มต้นขึ้นด้วยแสงแดดที่สดใสผิดปกติ... แต่บรรยากาศในห้อง 404 กลับอึมครึมเหมือนมีเมฆฝนปกคลุม ผมนั่งมองกาลที่นั่งอยู่ปลายเตียง เขากำลังถือแปรงสีฟันค้างไว้ในมือ จ้องมองมันด้วยสายตาว่างเปล่า เหมือนกำลังพยายามทำความเข้าใจว่าเจ้าแท่งพลาสติกที่มีขนๆ นี้เอาไว้ทำอะไร "กาล..." ผมเรียกเบาๆ "แปรงฟันสิ สายแล้วนะ" กาลสะดุ้งเล็กน้อย หันมามองผม แววตาของเขา... ว่างเปล่า มันไม่ใช่ความเย็นชาแบบยมทูต แต่มันคือ ความไม่รู้ "เจ้า... เป็นใคร?" ประโยคนั้นเหมือนค้อนปอนด์ทุบเข้ากลางอกผม แก้วน้ำในมือผมร่วงหล่นลงพื้น เพล้ง! "ล้อเล่นอะไรเนี่ย ไม่ตลกนะเว้ย!" ผมพุ่งเข้าไปเขย่าไหล่เขา "ฉันวินไง!...

"โฮก!!!!!!" เจ้าปีศาจเงาร่างยักษ์คำรามลั่น แรงสั่นสะเทือนทำเอาเศษกระจกบนพื้นสั่นกราว มันง้างกรงเล็บขนาดมหึมาเตรียมตบพวกเราให้แบนแต๊ดแต๋เหมือนยุง "วิน! สร้างเกราะ!" กาลตะโกนสั่ง "เกราะเหรอ... เกราะ... เกราะ..." ผมหลับตาปี๋ จินตนาการถึงสิ่งที่แข็งแกร่งที่สุดเท่าที่เด็กสถาปัตย์ฯ จะนึกออก ไม่ใช่กำแพงอิฐ... ไม่ใช่คอนกรีต... แต่มันคือ "โครงสร้าง Truss (โครงถักเหล็ก)!" ผมสะบัดมือออกไป ฟุ่บ! ละอองทรายสีทองพุ่งขึ้นจากพื้น ถักทอกันอย่างรวดเร็วกลายเป็นโครงสร้างรูปสามเหลี่ยมซ้อนกันหลายชั้น ก่อตัวเป็นโดมขนาดยักษ์ครอบตัวพวกเราไว้ ตูม!!! กรงเล็บปีศาจฟาดลงบนโดมทรายเสียงสนั่นหวั่นไหว โดมสั่นสะเทือนแต่ไม่พัง! แรงกระจายออกไปตามโครงสร้างสามเหลี่ยมอย่างสมบูรณ์แบบ (ขอบคุณวิชา...