Tag: ยมฑูตตกสวรรค์

ในห้วงจักรวาลที่เวิ้งว้างกว้างใหญ่ การจัดระเบียบวิญญาณนับล้านดวงต้องใช้ความแม่นยำระดับปรมาณู ข้า... ผู้ซึ่งเคยบริหารจัดการบัญชีหนังหมา (ที่มนุษย์เรียกกันเล่นๆ) ด้วยความผิดพลาดเป็นศูนย์ กลับต้องมายืนงงอยู่หน้าห้องทะเบียนคณะสถาปัตยกรรมศาสตร์ เบื้องหน้าข้าคือป้ามนุษย์สวมแว่นตาหนาเตอะ กำลังเคี้ยวข้าวเหนียวหมูปิ้งอย่างเอร็ดอร่อย กลิ่นกระเทียมเจียวลอยคลุ้งทำเอาข้าย่นจมูก "ชื่ออะไรนะพ่อหนุ่ม?" ป้าถามโดยไม่เงยหน้ามอง "กาล..." ข้าตอบเสียงเรียบ "นามสกุล... นิรันดร์กาล" (ข้าเพิ่งคิดสดๆ ร้อนๆ เมื่อกี้ เพราะนามสกุล 'ยมทูต' คงฟังดูไม่เป็นมงคลนัก) "เอกสารครบไหม? สำเนาบัตรประชาชน? ทะเบียนบ้าน?" ข้านิ่งเงียบ... ทะเบียนบ้านของข้าคือนรกขุมที่ 8 ส่วนบัตรประชาชน......

สายลมแห่งกาลเวลาพัดพาใบไม้แห้งให้ปลิดปลิว ร่วงหล่นสู่ผืนธรณีเฉกเช่นชีวิตมนุษย์ที่ไม่อาจยั่งยืน... ข้าพเจ้า... หรือในนามที่พวกเจ้าเรียกว่า 'กาล' ยืนตระหง่านอยู่บนดาดฟ้าตึกคณะสถาปัตยกรรมศาสตร์ เบื้องล่างคือความโกลาหลของสิ่งที่เรียกว่า 'มนุษย์' เสียงกลองทอมดังตึ้งๆๆ ผสานกับเสียงตะโกนโหวกเหวกที่ไร้ซึ่งความสุนทรีย์ ดวงตาของข้าจดจ้องไปยังเป้าหมาย นายธาวิน วงศ์สวัสดิ์ อายุ 19 ปี สาเหตุการตาย: สะดุดขาตัวเองตกบันไดหนีไฟ เวลา 16.00 น. ช่างเป็นการตายที่... ไร้สาระสิ้นดี ข้าก้มมองนาฬิกาทรายในมือ เม็ดทรายสีเงินกำลังไหลรินลงสู่เบื้องล่าง อีกเพียง 5 นาทีเท่านั้น...

"กาล" (พระเอก) คือยมทูตระดับสูงผู้เคร่งครัดในกฎระเบียบ เขามองว่า "เวลา" ของมนุษย์มีค่าดั่งทองคำและไม่ควรถูกล้อเล่น ภารกิจล่าสุดของเขาคือการมารับวิญญาณของ "วิน" (นายเอก) เฟรชชี่หนุ่มคณะสถาปัตย์ฯ ผู้ใช้ชีวิตแบบ "ขอไปที" ชอบผลัดวันประกันพรุ่ง และมักจะพูดว่า "เดี๋ยวก่อน" เสมอ แต่เมื่อถึงวินาทีตาย... นาฬิกาชีวิตของวินกลับ "หยุดเดิน" และย้อนกลับ! ชื่อของวินในสมุดมรณะกลายเป็นตัวอักษรสีทองที่ระบุว่า 'ไม่อาจระบุวันตายได้ จนกว่าจะเข้าใจความหมายของวินาทีสุดท้าย’ กาลจึงตกที่นั่งลำบาก เพราะกฎสวรรค์ระบุว่า "ห้ามปล่อยเป้าหมายคลาดสายตา"...