Tag: ยมฑูตตกสวรรค์

ตึกร้างหลังมหาวิทยาลัย... สถานที่ที่เล่าลือกันว่ามีคนผูกคอตายทุกปี และเป็นแหล่งมั่วสุมของพวกขี้ยา แต่คืนนี้... มันเงียบสงัดจนผิดปกติ ไม่มีเสียงจิ้งหรีด ไม่มีเสียงลม มีเพียงกลิ่นเหม็นเอียนของ 'ดอกไม้เน่า' ที่ลอยคละคลุ้ง ผมยืนอยู่หน้าทางเข้าตึก มือข้างหนึ่งกำไฟฉาย อีกข้างกำสร้อยนาฬิกาทรายที่คอแน่น "เอาวะ... ตายเป็นตาย" ผมก้าวเท้าเข้าไปในความมืด ทางเดินเต็มไปด้วยเศษกระจกและขยะ ผมเดินตามกลิ่นเน่าขึ้นไปเรื่อยๆ จนถึงชั้นดาดฟ้าโล่งกว้าง ที่นั่น... ผมเห็น เขา ชายหนุ่มในชุดดำ ยืนหันหลังให้ผม เขากำลังยืนโงนเงนเหมือนคนไม่มีแรง มือข้างหนึ่งยันกำแพงไว้ แต่สิ่งที่ทำให้ผมต้องยกมือปิดปากเพื่อกลั้นเสียงสะอื้น...

ความเงียบ... คือเสียงที่ดังที่สุดในโลก ผมเพิ่งเข้าใจความหมายของประโยคนี้ ก็ในเช้าวันที่ตื่นมาแล้วพบว่า... โลกทั้งใบของผมหายไป แสงแดดอ่อนๆ ส่องเข้ามาในห้อง 404 เหมือนทุกวัน แต่สิ่งที่ต่างออกไปคือ "ความเย็น" ที่คุ้นเคย... มันหายไป เตียงชั้นบนว่างเปล่า ผ้าห่มพับเก็บเรียบร้อยเป็นระเบียบจนน่าใจหาย ไม่มีกลิ่นกาแฟดำขมๆ ไม่มีเสียงเปิดหน้าหนังสือพิมพ์ ไม่มีเงาร่างสูงโปร่งในชุดสีดำที่ชอบยืนเก๊กหล่ออยู่ริมหน้าต่าง "กาล?" ผมเรียกชื่อเขา... เสียงของผมสะท้อนกลับมาในห้องที่ดูว่างเปล่ากว่าปกติ "ไปซื้อข้าวเหรอ? หรือไปห้องน้ำ?" ผมลุกจากเตียง เดินไปดูที่โต๊ะเขียนหนังสือของเขา ไม่มี... ไม่มีข้าวของเครื่องใช้ของเขาเหลืออยู่เลยสักชิ้น...

กลิ่นน้ำยาฆ่าเชื้อที่โรงพยาบาล... สำหรับคนทั่วไปมันคือกลิ่นของความสะอาด แต่สำหรับผมและกาล... มันคือกลิ่นของความสิ้นหวัง "ฮือ... วิน! มินนี่... มินนี่เลือดออกเยอะมากเลยมึง..." เจทรุดตัวลงนั่งร้องไห้กับพื้นหน้าห้อง ICU เสื้อนักศึกษาเปื้อนเลือดสีแดงฉาน ผมนั่งลงข้างเพื่อน กอดคอมันไว้แน่น ทั้งที่มือตัวเองก็สั่นไม่แพ้กัน "ใจเย็นเว้ยเจ... ถึงมือหมอแล้ว มินนี่มันอึดจะตาย มันต้องรอด" ผมปลอบเพื่อน แต่ในใจกลับตะโกนก้องด้วยความกลัว กาลยืนพิงผนังอยู่ห่างออกไป สายตาของเขาไม่ได้มองที่ประตูห้อง ICU แต่มอง "ทะลุ" เข้าไปข้างใน ใบหน้าหล่อเหลานั้นเคร่งเครียด...

"ขม..." กาลวางแก้วเซรามิกสีขาวลงบนโต๊ะไม้ กลิ่นหอมกรุ่นของกาแฟอเมริกาโน่ร้อนลอยคลุ้งเตะจมูก "ขมสิ ก็พี่เล่นสั่งไม่ใส่น้ำตาลเลย" ผมนั่งเท้าคางมองเขาอยู่ฝั่งตรงข้าม "แล้วกินทำไมถ้ามันขม?" กาลหมุนแก้วเล่น นิ้วเรียวยาวสัมผัสไอร้อน "เมื่อก่อน... ข้าไม่เข้าใจว่าทำไมมนุษย์ถึงชอบดื่มน้ำสีดำรสชาติเหมือนยาพิษนี่" เขาหยุดพูด แล้วยกแก้วขึ้นจิบอีกครั้ง หลับตาพริ้ม "แต่ตอนนี้ข้าเริ่มเข้าใจแล้ว... ความขมที่ปลายลิ้น มันทำให้เรารู้สึกตื่นตัว... ทำให้เรารู้สึกว่าเรายังมี 'ความรู้สึก' อยู่" ผมมองหน้าเขา... ใบหน้าที่เคยซีดเซียวเริ่มมีสีเลือดฝาดขึ้นเล็กน้อย (อาจจะเพราะคาเฟอีนหรือเพราะแดดยามบ่าย) หลังจากที่รู้ความจริงว่าการใช้ชีวิตบนโลกนี้กัดกินอายุขัยของกาล ผมก็ตั้งปณิธานแน่วแน่ว่าจะไม่ให้เขาใช้พลังพร่ำเพรื่ออีก และจะพาเขาไปเก็บเกี่ยวความสุขแบบมนุษย์ให้คุ้มค่าที่สุด "วันนี้ว่างใช่ไหม?" ผมถาม "สำหรับเจ้า......

สตูดิโอคณะสถาปัตย์ฯ ยามตีสาม คือดินแดนสนธยาที่รวบรวมซากศพเดินได้เอาไว้ นิสิตปีหนึ่งนอนตายเกลื่อน (หลับคาโต๊ะ) บ้างก็นอนกอดเสา บ้างก็นอนซุกใต้โต๊ะดราฟต์ สภาพเหมือนผ่านสงครามโลกครั้งที่ 3 ผม... วิน ผู้ซึ่งดื่มกาแฟเซเว่นไปสามกระป๋อง ยังคงตาค้าง ตัดโมเดลบ้านชั้นสองด้วยมือที่สั่นเทา "อีกนิดเดียว... อีกนิดเดียวจะได้กลับไปนอนกอดหมอนข้าง..." (หมายถึงหมอนข้างจริงๆ ไม่ใช่รูมเมทหน้าหล่อคนนั้นนะ อย่าเข้าใจผิด) ครืด... เสียงเลื่อนเก้าอี้ดังขึ้นที่มุมห้อง ผมเงยหน้ามอง... ไม่มีใคร เพื่อนๆ หลับกันหมด เจก็นอนน้ำลายยืดอยู่ข้างๆ "ลมมั้ง..."...

หลังจากเหตุการณ์เวทีถล่ม ชีวิตของผม... นายธาวิน วงศ์สวัสดิ์ ก็ไม่เคยกลับมาเป็นปกติอีกเลย หนึ่งคือ... ผมมี "ยมทูต" เป็นรูมเมท (แถมยังเป็นยมทูตที่ผมเพิ่งสารภาพกลายๆ ว่าขาดไม่ได้) สองคือ... โลกใบเดิมที่เคยมีแค่สิ่งมีชีวิต ตอนนี้มันอัดแน่นไปด้วย "สิ่งที่ไม่มีชีวิต" "กรี๊ดดด! ไม่เอา! อย่าตามมานะเว้ย!" ผมวิ่งหน้าตั้งออกมาจากห้องน้ำชายชั้น 5 ตึกคณะสถาปัตย์ฯ ขาสั่นพับๆ แทบจะสะดุดขากางเกงตัวเอง "เป็นบ้าอะไรอีกวิน?" กาลเงยหน้าขึ้นจากกองหนังสือ 'ประวัติศาสตร์สถาปัตยกรรมตะวันตก'...

เสียงกรี๊ดและเสียงปรบมือดังกระหึ่มจนหอประชุมแทบแตก แสงไฟสปอตไลต์สาดส่องไปทั่วเวที บรรยากาศของการประกวดดาวเดือนมหาวิทยาลัยกำลังดำเนินไปอย่างดุเดือด หลังเวที... วินเดินวนไปวนมาเป็นหนูติดจั่น เหงื่อกาฬแตกพลั่กจนช่างแต่งหน้าต้องตามซับหน้าไม่หยุด "ตายแน่... ตายแน่กู ขึ้นไปต้องลืมบทแน่ๆ มือสั่นขนาดนี้จะวาดรูปได้ไงวะเนี่ย" "หยุดเดิน... ข้าเวียนหัว" กาลนั่งนิ่งอยู่บนเก้าอี้พลาสติก ในชุดสูทสีดำสนิทที่ตัดเย็บมาพอดีตัว (ซึ่งจริงๆ แล้วเขาเสกขึ้นมาให้เหมือนชุดยมทูตเวอร์ชั่นทางการ) ผมเซตเปิดหน้าผากเผยให้เห็นใบหน้าคมคายที่ทำเอาสาวๆ หลังเวทีแอบมองตาเยิ้ม "นายไม่ตื่นเต้นหรือไงเล่า! คนดูเป็นพันนะ!" วินโวยวายเสียงกระซิบ กาลลุกขึ้นเดินเข้ามาหาวิน สองมือจับไหล่เล็กนั่นไว้แน่นเพื่อให้หยุดสั่น "วิน... ฟังข้า" เขาก้มลงสบตา "คนพวกนั้น... เป็นเพียงฝุ่นผงแห่งกาลเวลา อีกร้อยปีพวกเขาก็ไม่อยู่แล้ว......