Tag: ท่วงทำนองของคนขี้แพ้ My Clumsy Crescendo

เพียงหนึ่งสัปดาห์หลังจากที่ ‘ผู้จัดการเฟร็ต’ เข้ารับตำแหน่ง ห้องชมรมดนตรีสากลที่เคยมีสภาพไม่ต่างจากแหล่งรับซื้อของเก่าก็ถูกพลิกโฉมใหม่หมดจด สายไฟและสายแจ็คทุกเส้นถูกม้วนเก็บด้วยเทคนิค Over-Under แขวนเรียงรายบนผนังอย่างเป็นระเบียบตามความยาวและสี พื้นพรมที่เคยเต็มไปด้วยเศษขนมและขวดน้ำถูกดูดฝุ่นจนสะอาดเอี่ยม โซฟาตัวเก่าของคีย์ถูกจับขยับเข้ามุมเพื่อเปิดพื้นที่ให้วงซ้อมได้กว้างขึ้น แม้แต่ตู้แอมป์ที่เคยส่งเสียงจี่ๆ เพราะฝุ่นเกาะก็ยังถูกเช็ดจนเงาวับ ทว่าสิ่งที่น่าทึ่งที่สุด ไม่ใช่สภาพห้องที่สะอาดตา แต่เป็นสภาพของสมาชิกในห้องต่างหาก “ไอ้เทมโป! มึงเหยียบเศษขนมร่วงลงพื้นพรมอีกแล้วนะเว้ย! รีบหยิบไม้กวาดมากวาดเดี๋ยวนี้ ก่อนที่ผู้จัดการจะมาเห็น!” คีย์ มือกีตาร์หน้าซอมบี้ที่ร้อยวันพันปีเอาแต่นอน ชี้หน้าด่ารุ่นน้องมือกลองด้วยท่าทีลุกลี้ลุกลน “โห่พี่! ผมแค่ทำเศษเลย์ร่วงชิ้นเดียวเอง... กวาดก็ได้ๆ” เทมโปรีบกุลีกุจอหยิบไม้กวาดและที่ตักขยะมาจัดการหลักฐานอย่างรวดเร็ว ส่วนประธานชมรมอย่างเมเจอร์น่ะหรือ... ร่างสูงใหญ่กำลังนั่งพับเพียบเรียบร้อยอยู่มุมห้อง มือหนึ่งถือผ้าขี้ริ้ว อีกมือถือขวดน้ำยาเช็ดกระจก...

ข่าวที่เฟร็ตยอมตกลงปลงใจเข้า ‘ชมรมดนตรีสากล’ แพร่สะพัดไปถึงหูเพื่อนสนิททั้งสองเร็วยิ่งกว่าไฟลามทุ่ง “เดี๋ยว! เบรกก่อน! มึง-เข้า-ชมรม-ดนตรี-สากล!?” ‘จังหวะ’ เบิกตากว้างจนแทบจะถลนออกมานอกเบ้า มือที่กำลังถือคัตเตอร์ตัดโมเดลบ้านชะงักค้างกลางอากาศ ร่างเล็กๆ ของเขาเด้งพรวดขึ้นจากเก้าอี้ม้าหินอ่อนใต้ตึกคณะสถาปัตย์ฯ พร้อมกับรัวคำถามใส่เฟร็ตด้วยความเร็วระดับแร็ปเปอร์ “มึงเนี่ยนะไอ้เฟร็ต! มึงผู้ซึ่งวันปฐมนิเทศบอกกูว่าอยากเข้าชมรมหมากฮอสเพราะมันเงียบดี มึงผู้ซึ่งใส่หูฟังตัดเสียงรบกวนตลอดเวลาที่เดินผ่านลานกิจกรรม มึงไปโดนใครป้ายยามาวะ! หรือมึงโดนขู่กรรโชกทรัพย์! บังคับขืนใจ! บอกกูมา กูจะไปแหกอกมัน!” “แค่กๆ... น้ำ... ขอน้ำหน่อย” ส่วน ‘ทำนอง’ ที่กำลังเคี้ยวลูกชิ้นปิ้งแก้มตุ่ยถึงกับสำลัก ร้อนถึงเฟร็ตต้องรีบยื่นแก้วน้ำเปล่าไปให้ เพื่อนหน้ามึนรับไปดูดอึกใหญ่...

เช้าวันรุ่งขึ้น แสงแดดหลังวันฝนตกส่องสว่างสดใส ท้องฟ้าสีครามไร้เมฆหมอก เฟร็ตเดินถือร่มสีเหลืองลายเป็ดที่พับเก็บอย่างเรียบร้อยมุ่งหน้าไปยังตึกกิจกรรมตั้งแต่เวลาแปดโมงเช้า เพราะตั้งใจจะเอาไปวางคืนไว้ที่หน้าห้องชมรมดนตรีสากลก่อนที่จะเข้าเรียนวิชาแรกตอนเก้าโมง เขาไม่อยากติดค้างใคร และที่สำคัญ... เขาไม่อยากเฉียดเข้าไปใกล้ห้องที่มีแต่เครื่องดนตรีแบบนั้นอีกเป็นครั้งที่สอง ทว่าเมื่อเดินขึ้นไปถึงชั้นสองของตึกกิจกรรม เฟร็ตกลับต้องชะงักฝีเท้าเมื่อเห็นกลุ่มคนประมาณสี่ห้าคนกำลังยืนล้อมหน้าห้องชมรมดนตรีสากลอยู่ "ฉันให้เวลาแกถึงแค่วันศุกร์นี้เท่านั้นนะเมเจอร์ ถ้าหาสมาชิกมาเพิ่มให้ครบห้าคนตามกฎของสโมสรนักศึกษากลางไม่ได้ ห้องชมรมใหญ่โตห้องนี้... ชมรม Acoustic & Indy ของฉันจะขอรับไปดูแลต่อเอง ฮ่าๆๆๆ!" เสียงหัวเราะแหลมสูงที่ดูพยายามดัดให้ทุ้มเท่ดังขึ้น ชายหนุ่มรูปร่างเพรียวบางในชุดนักศึกษาที่รีดจนเรียบกริบ สวมแว่นกันแดดสีชาทั้งที่อยู่ในร่ม และเซ็ตผมเปิดหน้าผากจนเงาวับ กำลังยืนกอดอกเชิดหน้าใส่เมเจอร์ที่ยืนเกาหัวแกรกๆ อยู่หน้าประตู สภาพของเมเจอร์ในเช้านี้คือการสวมเสื้อยืดย้วยๆ กับกางเกงวอร์ม ขอบตาดำคล้ำเล็กน้อย และบนแก้มข้างซ้ายมีรอยยับของพรมห้องซ้อมติดอยู่ชัดเจน...

เสียงสายกีตาร์สายที่หนึ่งขาดผึง... มันแหลมสูง บาดลึก และทิ้งรอยแผลเป็นไว้ในความทรงจำของ ‘เฟร็ต’ มาตลอดสามปี วันนั้นเป็นวันที่ฝนตกหนักที่สุดของฤดู เฟร็ตในวัยสิบห้าปีกำลังนั่งซ้อมกีตาร์คลาสสิกอยู่ในห้องนอนเพื่อเตรียมตัวสอบชิงทุน สายตาของเขามองเห็นสายไนลอนที่เริ่มเปื่อยยุ่ย จึงโทรหาพ่อที่กำลังขับรถกลับจากที่ทำงานเพื่อขอให้แวะซื้อสายกีตาร์ชุดใหม่ให้ พ่อรับคำด้วยน้ำเสียงอบอุ่นเหมือนเคย พร้อมสัญญาว่าระหว่างทางจะคิดเมโลดี้ท่อนจบของเพลงที่แต่งค้างไว้มาฝาก ทว่าสิ่งที่มาถึงบ้านในอีกหนึ่งชั่วโมงถัดมา ไม่ใช่พ่อ และไม่ใช่สายกีตาร์ชุดใหม่ แต่เป็นสายโทรศัพท์จากโรงพยาบาล พร้อมกับเสียงสายกีตาร์สายที่หนึ่งบนตักของเฟร็ตที่ดีดตัวขาดผึงออกในวินาทีเดียวกัน ราวกับเป็นลางบอกเหตุแห่งการจากลาชั่วนิรันดร์ นับตั้งแต่วันนั้น เด็กหนุ่มผู้เคยได้รับฉายาว่ามีนิ้วมืออันเป็นพรสวรรค์ของพระเจ้า ก็ไม่เคยแตะต้องเครื่องดนตรีชิ้นใดอีกเลย "ไอ้เฟร็ต! เหม่ออะไรอยู่วะ ฝนจะตกแล้วเนี่ย รีบไปหาที่หลบเร็ว!" เสียงตะโกนโหวกเหวกของ ‘จังหวะ’ ดึงให้เฟร็ตหลุดจากภวังค์ ร่างโปร่งบางในชุดนักศึกษาเฟรชชี่คณะสถาปัตยกรรมศาสตร์กระชับกระบอกใส่แบบแปลนสีดำที่สะพายอยู่บนไหล่...

แนะนำตัวละคร 🎸 เฟร็ต (Fret) - ปวริศร์ (ปี 1 คณะสถาปัตยกรรมศาสตร์) มาจาก Fretboard (ฟิงเกอร์บอร์ดหรือช่องเสียงบนคอกีตาร์) หนุ่มน้อยหน้ามน ภายนอกดูเงียบขรึมและมีโลกส่วนตัวสูง อดีตอัจฉริยะกีตาร์คลาสสิกและฟิงเกอร์สไตล์ที่ทิ้งความฝันเพราะอุบัติเหตุของพ่อ ปัจจุบันเลือกเรียนสถาปัตย์เพราะอยากหนีจากเสียงดนตรี แต่ลึกๆ ยังคงโหยหามันเสมอ ☀️ เมเจอร์ (Major) - มหาสมุทร (ปี 3 คณะวิศวกรรมศาสตร์...