admin

"ตายซะเถอะพวกหนอนแมลง!" เสียงคำรามของ โหรวิษณุ ดังก้องผ่านลำโพงขยายเสียง ร่างของเขาตอนนี้เชื่อมต่อเข้ากับส่วนหัวของ 'อสูรจักรกลยักษ์' ที่ประกอบขึ้นจากเศษซากหุ่นพยนต์นับร้อยตัว ร่างกายมหึมาสูงเสียดเพดานห้อง มีแขนหกข้างที่ถืออาวุธครบมือ ทั้งเลื่อยวงเดือน ปืนใหญ่ไอน้ำ และกรงเล็บไฟฟ้า ตูม! ตูม! ตูม! กระสุนปืนใหญ่ระดมยิงใส่พื้นที่พรานเข้มและนลินยืนอยู่ จนพื้นเหล็กฉีกขาดเป็นรูพรุน ทั้งสองต้องกระโดดหลบอุตลุด "มันใหญ่เกินไป! ปืนข้ายิงเกราะมันไม่เข้า!" เข้มตะโกนบอก พลางกลิ้งตัวหลบกรงเล็บที่ฟาดลงมาเฉียดหัวไหล่ "มันต้องมีจุดอ่อนสิ!" นลินกัดฟัน บินโฉบขึ้นไปล่อเป้า "ไอ้ปีศาจ! แน่จริงก็จับข้าให้ได้สิ!" นลินใช้ความคล่องตัวของเผ่าพันธุ์กินนร บินซิกแซกหลบเลเซอร์อาคมที่ยิงสวนมา อสูรจักรกลหมุนตัวตามอย่างเชื่องช้า...

บรรยากาศภายในห้องหทัยจักรกลนั้นหนาวเหน็บอย่างประหลาด แม้จะมีท่อไอน้ำร้อนระอุพาดผ่านไปทั่ว แต่ความเย็นยะเยือกที่แผ่ออกมาจากจิตสังหารของโหรวิษณุกลับทำให้เลือดในกายของทุกคนแทบจับตัวเป็นน้ำแข็ง เสียง ตึก... ตึก... ของหัวใจกษัตริย์ในตู้แก้วยังคงเต้นเป็นจังหวะช้าๆ สะท้อนก้องไปทั่วห้องโถง ราวกับเสียงนาฬิกานับถอยหลังสู่หายนะ พญาจันทรคราส ก้าวเดินออกมาจากเงามืด เสียงข้อต่อโลหะที่ซีกขวาของร่างกายเสียดสีกันดัง ครืดคราด น่าขนลุก ใบหน้าซีกที่เป็นมนุษย์ดูซีดเซียวและไร้ชีวิตชีวา ผิดกับดวงตาข้างที่เป็นเลนส์แก้วสีแดงฉานที่หมุนปรับโฟกัสจับจ้องไปที่ลูกชายของตน "คีรี..." น้ำเสียงของพญาจันทรคราสแหบพร่าและสั่นเครือ "เจ้าไม่ควรกลับมาที่นี่... ไม่ควรกลับมาเห็นความอัปยศของพ่อ" "ท่านไม่ใช่พ่อข้า!" คีรีตะโกนสวนกลับ ทั้งน้ำตาและความแค้นอัดแน่นในอก "ข้ารู้ความจริงหมดแล้ว! ท่านฆ่าพ่อแท้ๆ ของข้า! ท่านขังหัวใจเขาไว้ทรมานเพื่อแลกกับบัลลังก์จอมปลอมนี้!" คำพูดนั้นทำให้พญาจันทรคราสชะงัก ร่างกายสั่นเทา...

3 ปีต่อมา... บรรยากาศในมหาวิทยาลัยวันนี้คึกคักเป็นพิเศษ ดอกไม้หลากสีสันและตุ๊กตาหมีถูกวางขายเรียงรายเต็มสองข้างทาง บัณฑิตใหม่ในชุดครุยเดินกันขวักไขว่ ถ่ายรูปคู่กับครอบครัวและเพื่อนฝูงด้วยใบหน้าเปื้อนยิ้ม "ไอ้เหนือ! ทางนี้โว้ย!" เสียงตะโกนของจี้ดังแหวกอากาศมา น้ำเหนือในชุดครุยคณะบริหารธุรกิจฯ (ที่ดูตัวเล็กกว่าชุดนิดหน่อย) หันไปตามเสียง ก่อนจะฉีกยิ้มกว้างเมื่อเห็นเพื่อนรักทั้งสอง "มาช้าจังวะพวกมึง! แดดร้อนจนกูจะเป็นลมแล้วเนี่ย!" น้ำเหนือโวยวาย แต่ก็อ้าแขนรับกอดจากจี้และโป้ง "รถติดชิบหาย! เอ้านี่ ดอกไม้จากพวกกู" โป้งยื่นช่อดอกทานตะวันให้ "ความหมายคือ... ร่าเริงสดใสเหมือนพระอาทิตย์ เหมือนมึงไง" "ขอบใจเว้ยเพื่อนรัก!" "แล้ว... 'เจ้าของ' มึงยังไม่มาอีกเหรอ?" จี้แซว พลางมองซ้ายมองขวา "มาแล้ว... นู่นไง...

ณ คอนโดมิเนียมของแมง (ห้อง A112) ห้องนั่งเล่นสไตล์มินิมอลที่ปกติดูเงียบสงบ วันนี้กลับคึกคักไปด้วยเสียงเพลงและเสียงหัวเราะ พิซซ่าถาดใหญ่ 3 ถาด ไก่ทอด และเครื่องดื่มวางเรียงรายอยู่บนโต๊ะญี่ปุ่นกลางห้อง "ฉลองให้แชมป์โว้ยยย!" จี้ชูแก้วน้ำอัดลมชนกับทุกคน "MVP วันนี้ต้องยกให้นางฟ้าขาโหด... อีเหนือ!" "โหดบ้าไร กูแค่ป้องกันตัว" น้ำเหนือหัวเราะร่า หยิบไก่ทอดเข้าปาก "แต่วันนี้สะใจจริงว่ะ ตอนเห็นหน้าพวกวิศวะตอนกูตีลูกได้นะ... หน้าเหวอเหมือนเห็นผี" "คนที่เหวอกว่าคือพี่ซันมั้ง" โป้งแซว "วิ่งเข้าโฮมคนแรก ดีใจกว่าคนตีได้อีก" ทุกคนหันไปมองพี่ซัน... ซึ่งตอนนี้กำลังนั่งแกะเปลือกกุ้งเผา...

Inning 7 (Top) : เกมรับครั้งสุดท้าย แมงยืนตระหง่านบนเนินพิทเชอร์ แววตาที่เคยมุ่งมั่นตอนนี้ลุกโชนไปด้วยเปลวไฟแห่งโทสะ เขาจ้องมองแบตเตอร์ร่างยักษ์คนเดิม... คนที่ตีลูกอัดใส่อกน้ำเหนือเมื่อครู่ "มา..." แมงขยับปากพูดไร้เสียง "กูจะส่งมึงกลับนรก" พี่บอมส่งสัญญาณขอ 'ลูกโค้ง' เพื่อหลอกล่อ แต่แมงส่ายหน้า เขาต้องการแค่ 'ลูกตรง' (Fastball) ตูม!! เสียงลูกบอลแหวกอากาศดังสนั่น ก่อนจะพุ่งเข้าถุงมือพี่บอมด้วยความเร็วที่เหนือกว่าทุกอินนิ่งที่ผ่านมา สกอร์บอร์ดขึ้นตัวเลข 125 km/h! (เร็วมากสำหรับซอฟต์บอล) "Strike One!" กรรมการตะโกน คนตีหน้าเหวอ มองลูกไม่ทัน ลูกที่สอง......

แสงแดดบ่ายสองโมงแผดเผาลงมากลางสนามแข่งขันรอบชิงชนะเลิศราวกับจะหลอมละลายทุกคนให้กลายเป็นไอ สกอร์บอร์ดขนาดใหญ่แสดงตัวเลขที่น่าอึดอัดใจ Inning 5 | Home: 0 - Guest: 0 คู่ต่อสู้ในวันนี้คือ "มหาวิทยาลัยการกีฬา" แชมป์เก่า 3 สมัยซ้อน ผู้เล่นแต่ละคนตัวใหญ่ราวกับยักษ์ปักหลั่น กล้ามเนื้อเป็นมัดๆ ผิวสีแทนเข้มจากการฝึกซ้อมหนักหน่วง แค่ยืนเฉยๆ ก็แผ่รังสีข่มขวัญคู่ต่อสู้จนตัวหดเหลือสองนิ้ว "แมง... ไหวมั้ย?" พี่บอม (แคชเชอร์) เดินขึ้นมาบนเนินพิทเชอร์ เหงื่อท่วมหน้า ถามแมงที่กำลังหอบหายใจหนัก แมงยกหลังมือปาดเหงื่อที่ไหลเข้าตา แขนขวาเริ่มรู้สึกล้าจากการขว้างลูกต่อเนื่องมา...

เหลือเวลาอีกเพียง 24 ชั่วโมงก่อนนัดชิงชนะเลิศระดับมหาวิทยาลัยจะเริ่มขึ้น บรรยากาศการซ้อมวันสุดท้ายเต็มไปด้วยความเข้มข้นแต่ไม่ตึงเครียดเหมือนเก่า เสียงหัวเราะและเสียงเชียร์ดังขึ้นเป็นระยะ โดยเฉพาะภาพที่ทุกคนไม่คุ้นตา... ภาพของ 'พี่ซัน' ประธานชมรมสุดหล่อ ที่กำลังแบกถุงอุปกรณ์ใบใหญ่เดินตามหลังแมงต้อยๆ "พี่ซัน! เร็วๆ หน่อยครับ น้ำแข็งจะละลายหมดแล้ว!" แมงตะโกนสั่งโดยไม่หันมามอง "รู้แล้วครับคุณน้องเขย! หลังจะหักแล้วเนี่ย!" พี่ซันบ่นกระปอดกระแปดแต่ก็รีบวิ่งเหยาะๆ เอาถังน้ำแข็งมาวางให้ "เอ้า! เชิญเสวยน้ำเย็นได้เลยครับ!" สมาชิกในทีมต่างพากันกลั้นขำ จี้กระซิบกับโป้งว่า "กูไม่นึกเลยว่าจะมีวันที่พี่ซันกลายเป็นเบ๊ไอ้แมง... อำนาจแห่งความรักนี่มันน่ากลัวจริงๆ" ... ตกดึก : หอพักของน้ำเหนือ ขณะที่คนอื่นกำลังนอนหลับพักผ่อนเอาแรง น้ำเหนือกลับนั่งขัดสมาธิอยู่บนเตียง...