Tag: นางพญาคืนนา

สภาพของเจนนี่ตอนนี้ ดูไม่ต่างอะไรกับลูกหมาตกน้ำที่เพิ่งไปคลุกโคลนดูดมา พ่อสมหมายยืนเกาหัวแกรกๆ มองลูกชาย... เอ้ย ลูกสาวที่นั่งจุ้มปุ๊กอยู่ข้างโอ่งมังกรหน้าบ้าน มือข้างหนึ่งถือขันน้ำพลาสติกสีแดง อีกมือถูโคลนออกจากขาเรียวงามที่ตอนนี้ลายพร้อยไปด้วยจ้ำเลือดจากการโดนยุงกัด "เอ้า... ล้างเข้าไป ขัดเข้าไป อย่าให้ดินมันติดเข้าบ้านเด้อมึง" แม่บัวลอยสั่งเสียงเขียว ยืนกอดอกคุมเชิงอยู่บนบันไดขั้นแรก "แล้วนั่นหอบอะไรมาเยอะแยะ จะย้ายหนีหนี้มาหรือไง?" เจนนี่สะดุ้งเฮือก คำพูดแม่แทงใจดำอย่างกับมีตาทิพย์ แต่ระดับเจนนี่แล้ว สกิลการแถต้องเป็นเลิศ "หนีหนี้อะไรกันคะคุณแม่ขา! นี่เขาเรียกว่า... 'พักร้อน' ค่ะ พักร้อน! เจนนี่ทำงานหนักจนร่างจะพัง เลยอยากกลับมาสูดอากาศบริสุทธิ์สักเดือนสองเดือน" เธอโกหกคำโต...

เสียงเครื่องยนต์รถบัสสีส้มคันเก่าคำรามครืดคราดเหมือนคนเป็นวัณโรคระยะสุดท้าย มันสั่นสะเทือนไปทุกอณูขุมขนจนขนตาปลอมเบอร์หนาเตอะที่ติดมาตั้งแต่หมอชิตแทบจะหลุดร่วงลงมากองรวมกับแป้งพัฟบนแก้ม “เจนนี่” หรือที่คนแถวนี้เคยรู้จักในชื่อ “ไอ้จ้อย” ถอนหายใจเฮือกใหญ่ พลางขยับแว่นกันแดดทรง Cat Eye สีดำสนิทให้เข้าที่ นางพยายามนั่งหลังตรงเชิดหน้ามองออกไปนอกหน้าต่างที่มีฝุ่นเกาะหนาเตอะ ทิวทัศน์ตึกสูงระฟ้าของกรุงเทพฯ หายไปนานแล้ว แทนที่ด้วยทุ่งนาสีเขียวสลับน้ำตาลที่ดูเวิ้งว้างสุดลูกหูลูกตา “โอ๊ย... ร้อนเหมือนซ้อมตกนรก” เจนนี่บ่นพึมพำ พลางหยิบพัดขนนกสีชมพูบานเย็นขึ้นมาโบกสะบัดใส่หน้าตัวเองอย่างเอาเป็นเอาตาย เหงื่อเม็ดโป้งเริ่มซึมออกมาตามไรผมที่ถูกเซตทรงมาอย่างดี วันนี้เธอจัดเต็มด้วยชุดเดรสลายดอกไม้สีสด (แบรนด์เนม... ก๊อปเกรดเอจากประตูน้ำ) ผ่าข้างสูงปรี๊ดโชว์ขาเรียวที่ผ่านการแว็กซ์มาอย่างเนียนกริบ สวมทับด้วยเสื้อคลุมผ้าชีฟองพริ้วไหว รองเท้าส้นเข็มสูงสี่นิ้วพร้อมรบ ภาพในหัวคือการกลับบ้านแบบนางพญาผู้ประสบความสำเร็จ... แต่ความจริงคือ เงินในบัญชีเหลือหลักร้อย...