Tag: นางพญาคืนนา

เช้าวันเปิดร้าน "Jenny Salon @ Nong Mah Wor" (ชื่อเต็มยาวเหยียดที่เจนนี่เขียนด้วยชอล์กบนกระดานดำหน้าร้าน) บรรยากาศเต็มไปด้วยความคึกคัก... ปนประหลาด ใต้ถุนบ้านผู้ใหญ่สมหมายถูกเนรมิตใหม่ พื้นดินถูกปูทับด้วยเสื่อน้ำมันลายหมากรุกขาวดำ (ให้ฟีลคาเฟ่เกาหลี) ผนังตกแต่งด้วยผ้าขาวม้าพับเป็นดอกกุหลาบ และมีไฮไลต์คือ "กระจกไฟปิงปอง" ที่พี่เข้มต่อวงจรให้ ส่องสว่างวิบวับจนไก่ในเล้าข้างๆ นึกว่าเป็นเช้าตลอดเวลา "ฤกษ์งามยามดี! 9 โมง 9 นาที!" แม่บัวลอยตะโกน พร้อมประพรมน้ำมนต์ใส่ป้ายร้าน...

เช้าวันใหม่เริ่มต้นขึ้นด้วยความมุ่งมั่น เจนนี่ตัดสินใจแล้วว่าจะยึดพื้นที่ใต้ถุนบ้านผู้ใหญ่สมหมายเป็นฐานบัญชาการหลักในการกอบกู้สถานะทางการเงิน "เอาล่ะ! ตรงนี้จะเป็นเคาน์เตอร์บาร์ ตรงนี้เป็นเตียงสระผม (ที่ดัดแปลงจากเก้าอี้ชายหาด) และตรงนี้... มุมเซลฟี่!" เจนนี่ในชุดเอี๊ยมยีนส์ขาสั้น (แต่ใส่ถุงน่องตาข่ายกันยุง) ยืนเท้าเอวสั่งการพ่อสมหมายที่กำลังถูกเกณฑ์แรงงานมาช่วยตอกตะปูทำชั้นวางของ "พ่อคะ ตอกเบาๆ สิคะ เดี๋ยวไม้แตกหมด นี่ไม้สักทองนะคะ!" เจนนี่โวย "ไม้สักทองกะผีน่ะสิ! ไม้ลังใส่ผลไม้เนี่ย!" พ่อเถียงกลับ แต่ก็ยอมทำให้โดยดี เพราะแม่บัวลอยยืนถือสากกะเบือคุมเชิงอยู่ห่างๆ ข่าวการเปิดร้าน "เจนนี่ ซาลอน (Jenny Salon)" แพร่กระจายไปทั่วหมู่บ้าน แต่แน่นอนว่า......

เช้าวันรุ่งขึ้น บ้านผู้ใหญ่สมหมายไม่เงียบเหงาอีกต่อไป จากเดิมที่เคยมีแต่เสียงไก่ขันและเสียงแม่บัวลอยบ่น วันนี้กลับคลาคล่ำไปด้วยชาวบ้านที่หอบหิ้วของฝากมาให้เต็มแคร่ไม้ไผ่ ทั้งกล้วยน้ำว้าเครือใหญ่ ข้าวต้มมัด มะละกอ และปลาส้ม "ป้าดติโถ... เมื่อคืนเจนนี่มันร้องเพลงม่วนหลาย! นึกว่าตั๊กแตน ชลดา มาเอง!" ป้าข้างบ้านชมเปาะ เจนนี่เดินลงมาจากบ้านในชุดคลุมนอนผ้าซาตินสีชมพูโอรส (พร้อมแว่นกันแดด เพราะหน้าสดคือความลับทางราชการ) เธอยิ้มรับคำชมอย่างนางงามมิตรภาพ "ขอบคุณค่าคุณน้าคุณอา... เจนนี่ก็แค่ทำเต็มที่เพื่อหมู่บ้านเราค่ะ" ท่ามกลางเสียงชื่นชม มีร่างเล็กๆ หลังค่อมๆ ของหญิงชราคนหนึ่งค่อยๆ แทรกตัวผ่านฝูงชนเข้ามา "ยายศรี" คุณยายวัย 80 กว่า ผู้เป็นตำนานแห่งการเคี้ยวหมาก...

รุ่งเช้าของวันงานวัด... ตลาดสดเทศบาลตำบลหนองหมาว้อคึกคักเป็นพิเศษ ไม่ใช่เพราะผักสดหรือหมูราคาถูก แต่เพราะ "อาหารสมอง" ที่กำลังถูกเสิร์ฟร้อนๆ ในวงสภากาแฟและแผงขายหมูปิ้ง แหล่งข่าวต้นตอไม่ใช่ใครที่ไหน "ส้มจี๊ด" ในชุดนอนลายคิตตี้ (ที่ยังไม่ได้อาบน้ำแต่หน้าเต็ม) กำลังยืนจีบปากจีบคอเล่าเรื่องราวสุดระทึกให้ป้าๆ น้าๆ ฟังอย่างออกรส "ป้าเชื่อม... ป้าไม่รู้อะไร! ที่นังพี่เจนนี่มันซมซานกลับมาเนี่ย ไม่ใช่เพราะมาพักร้อนหรอกนะ!" ส้มจี๊ดลดเสียงลงกระซิบ แต่ดังพอให้ได้ยินไปถึงแผงขายปลาเค็ม "หนูได้ยินวงในเขาบอกมา... ว่านางไปโกงเงินแชร์ลูกโซ่ระดับชาติ! พันล้าน! แล้วหนีคดีมาหลบที่นี่! ดีไม่ดีนะ... ตำรวจกองปราบอาจจะบุกบ้านผู้ใหญ่สมหมายวันนี้พรุ่งนี้ก็ได้!" "ว้าย!...

หลังจากผ่านศึกงูเขียวและบ่อโคลนมาได้หนึ่งวัน เจนนี่ก็ต้องตื่นมาพบกับความจริงที่ว่า ชีวิตนางเอกบ้านนามันไม่มีวันหยุดเสาร์-อาทิตย์ เช้านี้ แม่บัวลอยปลุกเธอด้วยการใช้เท้าเขี่ยเบาๆ (จริงๆ ก็ไม่เบา) ที่ปลายมุ้ง พร้อมคำสั่งสายฟ้าฟาด “ลุก! อาบน้ำแต่งตัว วันนี้วันพระใหญ่ ชาวบ้านเขาจะไปช่วยกันเตรียมงานวัดที่ศาลา ไอ้จ้อย... เอ้ย เจนนี่ มึงต้องไปช่วยงานจะได้ล้างซวย!” เจนนี่งัวเงียลุกขึ้นมาด้วยสภาพซอมบี้ “งานวัด? โอ๊ยแม่... งานวัดมันก็มีแค่ปาโป่งกับชิงช้าสวรรค์สนิมเขรอะไม่ใช่เหรอ? ให้หนูไปทำอะไร ไปยืนเป็นตุ๊กตาปาเป้าเหรอ?” “ปากดี! เขาจะจัดประกวด ‘ธิดาจำแลงบ้านหนองหมาว้อ’ ปีนี้จัดใหญ่ ผู้ว่าฯ...

บรรยากาศโรแมนติกกลางทุ่งนาถูกทำลายลงอย่างสิ้นเชิง ไม่ใช่แค่เพราะเสียงโวยวายของพ่อสมหมายเรื่องแกงหน่อไม้หก แต่เป็นเพราะเสียงรถมอเตอร์ไซค์แต่งท่อดัง แว้นนนนนน! ที่แผดเสียงแสบแก้วหูพุ่งตรงเข้ามาทางคันนา เจนนี่ยังคงเกาะแขนพี่เข้มไว้แน่น (เพื่อความทรงตัว... และเพื่อความฟิน) เธอหันไปมองต้นเสียงที่กำลังบิดมอเตอร์ไซค์ฮอนด้าเวฟสีชมพูสะท้อนแสงเข้ามาจอดเทียบท่าอย่างโฉบเฉี่ยว ฝุ่นตลบจนเจนนี่ต้องยกมือปิดจมูก “แค่กๆ! โอ๊ย! ใครมันขับรถประชดนรกขนาดนี้เนี่ย!” ฝุ่นจางลง เผยให้เห็นร่างของผู้มาใหม่ หญิงสาวร่างเล็ก ผิวขาวจั๊วะ (แบบที่ดูก็รู้ว่าผ่านการพอกครีมกวนเองมาอย่างโชกโชน) สวมเสื้อยืดรัดรูปสีเขียวนีออนที่สกรีนคำว่า 'GUCCI' ตัวใหญ่เบ้อเริ่มเทิ่ม ใส่กางเกงยีนส์ขาสั้นจุ๊ดจู๋โชว์ต้นขาขาวๆ ที่มีรอยท่อไอเสียนาบเล็กน้อย ใบหน้าพอกแป้งหนาเตอะ ปากทาลิปสติกสีส้มอิฐ ขอบตาเขียนอายไลเนอร์หนาเป็นปีกแมลงทับ ผมยาวตรงถูกหนีบมาจนลีบแบน หล่อนตวัดขาลงจากรถ สะบัดผมหนึ่งที...

“เอ้ก อี เอ้ก เอ๊กกกกกกกกก!” เสียงขันของไก่แจ้ตัวผู้ที่ชื่อ “ไอ้สร้อย” ดังแทรกทะลุผ่านมุ้งสีฟ้าเก่าคร่ำครึเข้ามากระแทกโสตประสาทของเจนนี่อย่างจัง มันไม่ได้ขันแค่ครั้งเดียว แต่มันขันแบบ Non-stop เหมือนกำลังแร็ปแบทเทิลกับไก่ข้างบ้านเพื่อชิงความเป็นเจ้าถิ่น เจนนี่ผงกศีรษะที่หนักอึ้งขึ้นมาจากหมอนขิดแข็งโป๊ก ผมเผ้าที่เมื่อวานยังเซตเป็นลอนสวยงาม วันนี้ชี้ฟูไม่ต่างจากรังนกกระจอก เธอกวาดตามองหานาฬิกาดิจิทัลหัวเตียง... ไม่มี มีแต่แสงแดดสีส้มแสดที่ลอดผ่านช่องลมเข้ามาแยงตา “กี่โมงแล้วเนี่ย...” เธอควานหาโทรศัพท์มือถือมากดดูหน้าจอ 05:45 น. “ตีห้าสี่สิบห้า! โอ๊ยยยยย นี่มันเวลาที่ฉันเพิ่งจะออกจากผับเองนะ!” เจนนี่โอดครวญ พลิกตัวเอาหมอนปิดหู หวังจะหนีความจริงอันโหดร้ายเพื่อนอนต่อ ปัง! ปัง! ปัง! เสียงเคาะประตูไม้ดังสนั่นหวั่นไหว...