Tag: นางพญาคืนนา

เช้าวันรุ่งขึ้น ใต้ถุนบ้านผู้ใหญ่สมหมายถูกเปลี่ยนสภาพจากร้านซาลอน กลายเป็น "โรงงานนรก... เอ้ย โรงงานผลิตสกินแคร์ขนาดย่อม" กลิ่นมะขามเปียกและสมุนไพรต้มหอมตลบอบอวลไปทั่ว แม่บัวลอยกับป้าแดง (ที่ถูกจ้างมาเป็น QC) กำลังช่วยกันตักเนื้อครีมข้นคลั่กใส่กระปุกพลาสติกใส (ที่เจนนี่ไปเหมามาจากร้านขายส่งในอำเภอ) อย่างขะมักเขม้น "ตักให้เต็มๆ หน่อยนะแม่! อย่าให้มีฟองอากาศ! ลูกค้าเปิดมาต้องว้าว!" เจนนี่สั่งการ พลางติดสติกเกอร์โลโก้ 'Madam Bua' ที่เธอปริ้นต์เองกับมือลงบนฝากระปุก "เออรู้แล้วน่า! สั่งจังเลยนังนี่ เดี๋ยวปั๊ดเอาทัพพีเคาะหัว!" แม่บัวลอยบ่นอุบ แต่ก็ตักใส่กระปุกอย่างบรรจง ทางด้าน...

ตะวันเริ่มคล้อยต่ำ แสงสีส้มทองฉาบไล้ผิวน้ำในคลองท้ายวัดจนเป็นประกายระยิบระยับ บรรยากาศโรแมนติกเหมือนฉากในหนัง "แผลเก่า" เวอร์ชั่น 2025 ถ้าไม่ติดว่า... มีกะเทยแต่งหน้าจัดและชายหนุ่มกล้ามโตที่ตัวเปื้อนโคลนเดินดุ่มๆ มาที่ท่าน้ำ "พี่เข้ม! รอด้วย! เดินเร็วปานควายหาย!" เจนนี่บ่นกระปอดกระแปด เดินกระย่องกระแย่งตามหลังมา มือหอบผ้าถุงลายดอกและขันน้ำ "มาเร็วๆ น้ำกำลังน่าเล่น" เข้มหันมากวักมือเรียก ยืนยิ้มแฉ่งอยู่ปลายสะพานไม้ไผ่ ทันทีที่ถึงท่าน้ำ พี่เข้มก็จัดการปลดผ้าขาวม้าที่คาดเอวออก (เหลืออีกผืนที่นุ่งอยู่) เผยให้เห็นมัดกล้ามสีแทนที่เปรอะโคลน แล้วกระโดดตูมลงไปในน้ำดังสนั่น ตูม!!! น้ำกระจายขึ้นมาเปียกเจนนี่ที่ยืนอยู่บนฝั่ง "ว้าย! พี่เข้ม! เปียกหมดแล้วเนี่ย!" เจนนี่วีน...

เช้าวันรุ่งขึ้น ลานวัดหนองหมาว้อถูกแบ่งแยกดินแดนออกเป็นสองฝั่งอย่างชัดเจน ราวกับเส้นขนานที่ไม่มีวันบรรจบ ฝั่งขวา: อาณาจักรหรูหราของเจ๊มดแดง เต็นท์สีขาวขนาดใหญ่ติดแอร์เย็นฉ่ำถูกกางขึ้นอย่างรวดเร็ว ภายในปูพรมสีแดงกำมะหยี่ เก้าอี้หลุยส์สีทองอร่ามเรียงราย มีเพลงคลาสสิก (โมสาร์ท) เปิดคลอเบาๆ สร้างบรรยากาศผู้ดีตีนแดง กลิ่นน้ำหอมปรับอากาศลาเวนเดอร์ฟุ้งกระจายจนฉุน ส้มจี๊ด ในชุดพนักงานต้อนรับสั้นเสมอหู ยืนถือป้ายไฟเชิญชวนอยู่หน้าเต็นท์ "เชิญค่า! แต่งหน้าทำผมฟรีโดยช่างระดับประเทศ! เครื่องสำอางเคาน์เตอร์แบรนด์! เข้ามาเลยค่ะคุณป้าคุณน้า!" แต่ทว่า... ปฏิกิริยาของชาวบ้านกลับตรงกันข้าม "ป้าด... พรมแดงแป๊ดปานนั้น ข้าสิกล้าเหยียบติ ตีนข้าเปื้อนโคลน" ลุงบุญมีบ่น...

บรรยากาศยามบ่ายที่ร้าน “เจนนี่ ซาลอน” กำลังคึกคักเหมือนแจกฟรี ลูกค้าป้าๆ น้าๆ นั่งเม้าท์มอยกันอย่างออกรส ในขณะที่เจนนี่กำลังโชว์สกิล “ดัดขนตาด้วยช้อนกินข้าว” (เทคนิคภูมิปัญญาชาวบ้าน) ให้ลูกค้าดูอย่างคล่องแคล่ว ทันใดนั้น... ความเงียบก็เข้าปกคลุมร้านโดยฉับพลัน ไม่ใช่เพราะไฟดับ หรือตุ๊กแกตกใส่หัวใคร แต่เป็นเพราะการปรากฏตัวของยานพาหนะที่ไม่ควรจะมาวิ่งอยู่บนถนนลูกรังแห่งนี้ รถตู้หรู Toyota Alphard สีดำเงาวับ ติดฟิล์มดำสนิท ค่อยๆ เคลื่อนตัวเข้ามาจอดเทียบท่าที่หน้าบ้านผู้ใหญ่สมหมายอย่างเชื่องช้าและทรงพลัง ล้อแม็กซ์ขอบ 20 นิ้วบดขยี้ก้อนดินแห้งๆ จนแหลกละเอียด "ป้าด......

หนึ่งสัปดาห์ผ่านไปหลังจากคลิป "รันเวย์คันนา" กลายเป็นไวรัลทั่วประเทศ บ้านหนองหมาว้อที่เคยเงียบสงบ วันนี้รถติดยาวเหยียดตั้งแต่ปากทางเข้าหมู่บ้าน รถเก๋งป้ายทะเบียนกรุงเทพฯ และจังหวัดใกล้เคียงจอดเรียงรายจนแน่นลานวัด เพื่อมุ่งหน้ามายังจุดเช็คอินแห่งใหม่... "Jenny Salon" "รับบัตรคิวทางนี้จ้า! วันนี้รับแค่ 50 หัวนะจ๊ะ! ใครมาช้าพรุ่งนี้ค่อยมาใหม่เด้อ!" แม่บัวลอยตะโกนผ่านโทรโข่งอย่างสนุกสนาน ผันตัวจากแม่บ้านมาเป็นผู้จัดการร้านเต็มตัว (แถมเปิดแผงขายส้มตำไก่ย่างดักรอลูกค้าหน้าร้าน รวยสองต่อ!) ใต้ถุนบ้านผู้ใหญ่สมหมายวันนี้คึกคักยิ่งกว่าตลาดนัด เจนนี่ในชุดทำงานสุดเปรี้ยว (เสื้อลูกไม้ซีทรูทับด้วยเอี๊ยมยีนส์) ยืนไดร์ผมให้ลูกค้าจนมือเป็นระวิง เหงื่อไหลไคลย้อยแต่ใบหน้าเปื้อนยิ้ม... ยิ้มรับทรัพย์! "พี่เจนนี่คะ! ขอถ่ายรูปหน่อยค่า!" "พี่เจนนี่ตัวจริงสวยกว่าในคลิปอีก!" เสียงชื่นชมทำให้หัวใจเจนนี่พองโต...

“ฟังนะยะสาวๆ! นี่ไม่ใช่แค่คันนา... แต่มันคือ รัน-เวย์! เข้าใจไหม!” เสียงตะโกนก้องกังวานของเจนนี่ดังไปทั่วทุ่งนาท้ายหมู่บ้าน ทำเอานกเอี้ยงที่เกาะอยู่บนหลังควายต้องบินหนีด้วยความตกใจ เบื้องหน้าของเจนนี่ ไม่ใช่เหล่านางแบบขายาวจากโมเดลลิ่ง แต่เป็น “แก๊งกะเทยน้อยและเด็กแสบประจำหมู่บ้าน” จำนวน 5 ชีวิต ที่ยืนเข้าแถวหน้ากระดานเรียงหนึ่ง ในชุดเสื้อยืดกางเกงขาสั้นมอมแมม นำทีมโดย น้องจีจี้ (หัวหน้าแก๊ง), น้องกอล์ฟ (ผู้มีความฝันอยากเป็นลิซ่า), น้องปูเป้ (เด็กอ้วนจอมแย่งซีน), และเด็กชายอีกสองคนที่โดนลากมาเพราะแลกกับไอติมฟรี หลังจากผ่านพ้นวิกฤตเจ้าหนี้เมื่อวาน เจนนี่เรียกประชุมด่วนกับครอบครัว (และพี่เข้ม) เมื่อคืน...

บ่ายวันนั้น แดดร้อนระอุจนอากาศเต้นระริก แต่ใต้ถุนบ้านผู้ใหญ่สมหมายกลับเย็นฉ่ำไปด้วยเสียงหัวเราะและรอยยิ้ม กิจการ "เจนนี่ ซาลอน" กำลังไปได้สวย ลูกค้าต่อคิวกันยาวเหยียด เจนนี่ในชุดทำงานที่ทะมัดทะแมงขึ้น (เสื้อยืดมัดเอวกับกางเกงเลเก๋ๆ) กำลังสาละวนกับการดัดผมลอนให้ป้าสายหยุด โดยมีพี่เข้มคอยเป็นลูกมือ ช่วยหยิบแกนดัดผมและเสิร์ฟน้ำอย่างคล่องแคล่ว "โอ๊ย! เจนนี่มือเบาจังเลยลูก ฝีมือดีขนาดนี้ กลับไปกรุงเทพฯ คงรวยเละแน่ๆ" ป้าสายหยุดชมเปาะ เจนนี่ยิ้มเจื่อนๆ "แหะๆ... ก็... ก็รวยอยู่แล้วค่ะป้า แต่เจนนี่อยากกลับมาพัฒนาบ้านเกิดมากกว่า" เธอโกหกคำโตอีกครั้ง แต่คราวนี้เสียงเริ่มไม่เต็มปาก ทันใดนั้น... บรรยากาศรื่นเริงก็ถูกทำลายลง รถเอสยูวีสีดำคันใหญ่...