Tag: โสนนท์น้อยเรือนงาม

ฝนยังตกอยู่
 ไม่หนัก แต่ไม่หยุดหยดน้ำซึมผ่านเสื้อผ้า พาเอาความเย็นไหลลึกลงถึงกระดูก
 โสนนท์เดินช้า ๆ ไปตามคันนาที่กลายเป็นร่องน้ำ
 ไม่เร็ว ไม่แรง
 เหมือนคนที่ไม่รู้ว่าควรรีบกลับ หรือควรปล่อยให้ตัวเองหลงทางอีกหน่อย บ้านของยายยังเปิดไฟดวงเล็กที่หน้าระเบียง
 เสียงจักจั่นยังดังในจังหวะคงที่เหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น
 แต่ใจของเขาไม่เหมือนเดิมอีกแล้วโสนนท์ถอดเสื้อออกตรงหน้าบ้าน
 บิดมันเงียบ ๆ ก่อนจะเดินเข้าไปในห้อง
 ยายแย้มหันมามองเพียงแวบเดียว
 ไม่มีคำถาม ไม่มีคำสอน
 มีแค่สายตาที่อ่อนลง… เหมือนรู้ว่าหลานกำลังแบกอะไรไว้ในอก“ไปอาบน้ำก่อนลูก เดี๋ยวไม่สบาย”“ครับ” ไอน้ำอุ่นในห้องน้ำไม่อาจลบฝนที่เปียกข้างใน
 โสนนท์ยืนนิ่ง ใต้ฝักบัวที่รินลงมาเรื่อย...

ค่ำคืนนั้น ฝนไม่ได้ตก
 แต่ความเย็นของอากาศเหมือนชื้นฝน
 บ้านไม้ของยายแย้มเงียบสนิท ยิ่งกว่าเมื่อวันก่อนโสนนท์นั่งอยู่ที่ปลายเตียง แสงจากไฟนีออนหลอดเล็กบนเพดานสั่นวูบวาบ
 เขายกผ้าขาวม้าพาดไหล่ไว้ตามเคย แต่ในมือไม่มีหนังสือ ไม่มีมือถือมีแค่ความคิดที่เริ่มดังขึ้นทุกวัน
 เหมือนฝนที่ยังไม่ตก… แต่หนักค้างอยู่ในฟ้า “ยายเคยกลัวอะไรแบบนี้ไหม”
 โสนนท์ถามขณะช่วยยายรดน้ำผักหลังบ้านในตอนเช้า“กลัวอะไรลูก?”“กลัวว่าอยู่ดี ๆ สิ่งที่เรารักจะหายไป โดยที่เราทำอะไรไม่ได้เลย”ยายแย้มไม่ตอบทันที
 เธอย่อตัวลงลูบดินเบา ๆ ข้างแปลงถั่วพลู แล้วพูดช้า ๆ ว่า“ยายเคยกลัวแบบนั้น… ตอนที่แม่เอ็งจากไป”
 เสียงยายไม่สั่น ไม่เศร้า...

แสงเช้าของสโนน้อยมาอย่างเชื่องช้า
 หมอกบางยังคลุมอยู่เหนือยอดไผ่
 เสียงไก่ขันข้ามรั้วกันไปมา และกลิ่นข้าวคั่วจากบ้านใกล้เรือนเคียงก็ตีขึ้นมาตามลมอย่างคุ้นเคยโสนนท์ยืนอยู่ที่หน้าระเบียงบ้าน
 แก้วน้ำอุ่นในมือเริ่มเย็นลง แต่เขายังไม่ยกขึ้นดื่ม
 สายตาจ้องมองไปยังทางดินสายเล็กที่ทอดยาวไปสู่ตัววัดเขารู้สึกได้ว่าบางอย่างเริ่มเปลี่ยนไป
 แต่ยังไม่รู้ว่าอะไร ช่วงสาย วันเดียวกันนั้น
 ที่ศาลาประชาคมกลางหมู่บ้านชาวบ้านหลายคนมารวมตัวกันอย่างไม่ได้นัดหมาย
 เสียงพูดคุยเบา ๆ กระซิบกระซาบ บางคำก็หลุดออกมาดังขึ้นเพราะความไม่พอใจ“เขาจะเวนคืนที่แถววัดจริงเหรอ?”
 “ฝั่งลำธารก็ด้วยนะ ยายผินบอกเห็นคนมาถ่ายรูปแนวเขต”
 “พวกจากกรุงเทพฯ ใช่ไหม?”
 “ได้ข่าวว่าเป็นบริษัทใหญ่… จะสร้างอะไรหรู ๆ อีกแล้วละมั้ง”ระหว่างนั้น ลุงเชิด คนขายของชำเจ้าประจำ...

เสียงกลองยาวดังขึ้นตั้งแต่ฟ้ายังสีฟ้าซีด
 เช้าวันงานบุญกลางหมู่บ้านมาถึงพร้อมกับกลิ่นข้าวหลามที่ต้มกันมาตั้งแต่ตีสี่
 ชาวบ้านใส่ผ้าขาวม้าพาดบ่า บ้างแบกเสื่อ บ้างถือข้าวของมาทำบุญกันที่วัดเล็ก ๆ บนเชิงดอยภณมองภาพตรงหน้าอย่างอึ้งๆ
 “รู้สึกเหมือนหลุดเข้าฉากหนังย้อนยุคเลยแฮะ”“นี่แหละสโนน้อย”
 โสนนท์ยิ้ม ขณะช่วยยายแย้มแบกขันโตกขึ้นวางบนโต๊ะ
 “บ้านเราถึงเล็ก แต่ก็เรือนงามนะ”ภณหันไปมองเขา
 ไม่รู้ทำไมประโยคธรรมดานั้น กลับทิ้งอะไรบางอย่างไว้ในใจ 💬 ขณะช่วยกันเตรียมงาน“เอ็งชื่ออะไรนะ… ภณใช่ไหม?”
 เสียงลุงเชิด เจ้าของร้านชำประจำหมู่บ้านถามขึ้น“ครับลุง” ภณยิ้ม “พอดีผมมาช่วยคุณยายแย้มกับนนท์ครับ”ลุงเชิดหรี่ตา แล้วพึมพำเบา ๆ กับชาวบ้านข้างๆ
 “เหมือนกุลาเลยว่ะ…...

เสียงจักจั่นดังระงมทั่วบ้านไม้กลางเนิน
 โสนนท์เดินนำภณเข้ามาที่ระเบียง พร้อมกลิ่นหอมของไม้เก่าและกลิ่นดินชื้นหลังฝนซึมเมื่อคืน“ยายยยย~” โสนนท์ลากเสียง “มีแขกมา!”“อู้วววว แขกหรือแฟนล่ะลูก!”
 เสียงยายแย้มตอบกลับมาจากครัว พร้อมเสียงช้อนกระทบหม้อดังกริ๊งกร๊าง“ยาย! แค่เพื่อนเฉย ๆ ครับ!!”
 โสนนท์หันไปยิ้มแหยให้ภณที่กำลังพยายามกลั้นหัวเราะไม่นาน หญิงชราผิวคล้ำ ผมขาวขึ้นกรอบหน้า แต่ดวงตาคมยังดูแข็งแรงและใจดี ก็เดินออกมาพร้อมจานข้าวเหนียวหมูฝอยในมือ“ไหว้ยายเขาหน่อย” โสนนท์หันมากระซิบ “ยายขลังนะ ถ้าไม่ไหว้ เดี๋ยวฝันร้าย”ภณรีบไหว้ด้วยรอยยิ้ม “สวัสดีครับคุณยาย ผมชื่อภณครับ”“เอ้อ หล่อจังลูก…”
 ยายแย้มพึมพำเบาๆ...

แม้จะอยู่ห่างจากกรุงเทพฯ หลายร้อยกิโลเมตร แต่เสียงจากอดีตก็ยังวิ่งตามภณมาไม่ห่าง เขาหลับตาลงในห้องไม้เล็กๆ ของโฮมสเตย์กลางดอย แต่ยังได้ยินเสียงโทรศัพท์ของแม่ดังขึ้นทุกค่ำ
เห็นข้อความจากผู้ช่วยพ่อที่ส่งมาเป็นรอบ ว่า “คุณเสถียรเรียกเข้าประชุมเมื่อกลับมาแล้ว" ภณนั่งอยู่ที่ปลายเตียง มือถือวางคว่ำอยู่ข้างหมอน กลิ่นไม้เก่าและเสียงจิ้งหรีดกล่อมเขาให้ไม่อยากคิดอะไร แต่ความคิดมันไม่เคยฟังเขา เมื่อเดือนก่อน
 ที่ห้องอาหารส่วนตัวในบ้านหรูย่านสุขุมวิท
 เสียงส้อมกระทบจานเงียบกริบ ขณะที่บรรยากาศบนโต๊ะอาหารเย็นของครอบครัวทัศน์เรืองฤทธิ์นั้นเย็นพอจะฟรีซหัวใจได้“ภณ”
 เสียงพ่อดังขึ้น ขณะยังไม่ละสายตาจากจอแท็บเล็ตในมือ
 “โครงการที่เชียงใหม่เริ่มจัดแผนได้แล้ว ฝากไว้ที่คุณปภพ แล้วต่อไปนายจะลงใต้”ภณยังไม่ทันตอบ แม่ก็วางช้อนเบาๆ แล้วพูดขึ้น “ให้ภณได้พักบ้างก็ได้ค่ะ เขาเพิ่งกลับมา...

กลิ่นของแดดตอนบ่ายแก่ ๆ
 มันไม่ได้หอม แต่มันเหมือนความทรงจำที่ค่อย ๆ ละลายตัวอยู่กลางอากาศ
 เสียงจักจั่นดังอย่างต่อเนื่อง แม้ไม่มีใครฟังจริงจังภณเดินเล่นอยู่ที่ปลายเนินของสโนน้อยอีกครั้ง
 เขาไม่รู้ตัวว่ามาที่นี่กี่วันแล้ว แต่ร่างกายเหมือนจำเส้นทางได้เอง ไม่ต้องใช้แผนที่ ไม่ต้องมี GPSเส้นทางลูกรังคดเคี้ยวเลาะลำธาร
 เขาไม่รู้ด้วยซ้ำว่าทำไมถึงกลับมาเดินเส้นนี้…
 หรือบางที ร่างกายเขาอาจกำลัง “คิดถึง” โดยไม่รู้ตัว “ระวัง!”
 เสียงตะโกนจากพุ่มไม้ข้างลำธารดังขึ้นอย่างกะทันหันพลั่ก!ลูกมะม่วงอ่อนขนาดกำลังพอดีลอยมาโดนไหล่เขาอย่างจัง
 “โอ๊ย!” ภณสะดุ้งเฮือก“โทษครับๆๆๆๆ!!”
 เสียงคนเดิมวิ่งฝ่าใบไม้เสียงกรอบแกรบออกมา พร้อมหน้าเปียก ๆ...