Tag: สาปสมิงพรางใจ

สายน้ำเจ้าพระยายาวเหยียดสุดลูกหูลูกตา ประหนึ่งเส้นโลหิตใหญ่ที่หล่อเลี้ยงพระนคร แสงตะวันยามบ่ายคล้อยสาดกระทบระลอกคลื่นเป็นประกายระยิบระยับ หากแต่สำหรับคณะเดินทางในเรือแจวลำใหญ่ที่กำลังมุ่งหน้าทวนน้ำขึ้นไปทางทิศเหนือนี้ ความงดงามของทิวทัศน์ดูจะเป็นเรื่องรองจากความครื้นเครงที่ก่อตัวขึ้นกลางลำเรือ "ไอ้จ้อย! เอ็งพายให้มันแข็งขันหน่อยสิวะ ประเดี๋ยวตะวันตกดินพวกข้าจักได้ไปนอนเฝ้ายุงกันกลางป่าพอดี!" เสียงตวาดแหววปนขบขันดังขึ้นจากปากของ 'หลวงเทพ' หรือ คุณหลวงเทพฤทธิ์ นายตำรวจหนุ่มไฟแรงแห่งกองตระเวน ผู้ซึ่งบัดนี้นั่งเอกเขนกพิงหมอนขวาน ลูบด้ามดาบอาญาสิทธิ์เล่มงามที่วางอยู่ข้างกายด้วยมาดราวกับขุนศึกออกทัพ ทั้งที่ความจริงเป็นเพียงการหนีผู้ใหญ่มาเที่ยวไหว้พระที่อยุธยาเท่านั้น "โธ่ คุณหลวงขอรับ! กระผมพายจนกล้ามขึ้นเป็นมัดเยี่ยงลูกมะพร้าวแล้วนะขอรับ กระผมมิใช่ควายถึกทนทานนะขอรับ!" ไอ้จ้อย บ่าวคนสนิทร้องโอดโอย มือไม้พายเรืองกๆ เงิ่นๆ สลับกับปาดเหงื่อที่ไหลเข้าตา เสียงหัวเราะคิกคักดังมาจากสตรีเพียงหนึ่งเดียวในเรือ 'แม่หญิงจัน' หรือตอนนี้ต้องเรียกว่า...

บทนำ : ลางร้ายปลายน้ำ พุทธศักราช ๒๔xx (ช่วงต้นรัชกาลที่ ๖) ณ ท่าเรือปากเพรียว จังหวัดสระบุรี สายลมร้อนอบอ้าวพัดกรรโชกมาตามลำน้ำป่าสัก หอบเอากลิ่นดินแห้งแล้งและกลิ่นควันไฟจากการเผาป่าลอยฟุ้งไปทั่วบริเวณ แสงตะวันยามบ่ายคล้อยเริ่มทอแสงเป็นสีส้มแก่ อาบไล้ผิวน้ำที่ไหลเชี่ยวกรากให้ดูราวกับสายเลือดที่กำลังสูบฉีด "กลับเถอะขอรับคุณพุ่ม! ข้าไหว้ล่ะ เชื่อข้าเถอะ ที่นั่นมันไม่ใช่ที่เที่ยวเล่นสำหรับผู้ดีตีนแดงๆ อย่างพวกท่าน!" เสียงร้องโวยวายของ ผู้ใหญ่บ้าน ดังแข่งกับเสียงน้ำ เขาเป็นชายชราผิวเกรียมแดดที่ยืนขวางทางลงเรือด้วยท่าทีตื่นตระหนก มือไม้สั่นเทาชี้กราดไปทางทิศเหนือ ทิศที่ทิวเขาดงพญาไฟตั้งตระหง่านเสียดฟ้า ซ่อนตัวอยู่ในม่านหมอกสีทึม "ผู้ใหญ่ก็พูดเกินไป" คุณพุ่ม ชายหนุ่มร่างโปร่งบางในชุดเสื้อราชปะแตนสีครีมสะอาดตา...