Tag: เด็กดอยป่วนกรุง

ชีวิตในเมืองหลวงเริ่มเข้าที่เข้าทาง... ถ้าไม่นับเรื่องที่ พี่ภูผา (พี่ชายกระทิง) คอยจ้องจับผิดผมทุกฝีก้าว และ กระทิง ที่ขยันทำตัวติดผมเป็นตังเม แต่ลางสังหรณ์ของผมบอกว่า "ความซวย" กำลังมาเยือน ณ ห้างสรรพสินค้าหรูใจกลางเมือง ผมพากระทิงมาซื้อรองเท้าผ้าใบใหม่ "ลูกพี่จ๊ะ... คนพวกนั้นมองข้าทำไม? เขาอยากกินไอติมของข้าเหรอ?" กระทิงถามพลางเลียไอศกรีมโคนในมือแผล็บๆ ผมมองไปรอบๆ ก็เห็นสายตาหลายคู่จับจ้องมา... โดยเฉพาะชายหนุ่มคนหนึ่งที่ดูไม่เป็นมิตร 'ภาคิน' ไฮโซจอมฉาวที่มีข่าวลือเรื่องชอบสะสม "ของแปลก" เขาเดินตรงมาหาเราด้วยรอยยิ้มอาบยาพิษ "สวัสดีครับคุณวิน... ผมสนใจ 'น้องชาย'...

"กฎข้อที่ 1 ห้ามเรียกกูว่า 'เมีย' ต่อหน้าคนอื่น!" "กฎข้อที่ 2 ห้ามกอดกูในที่สาธารณะ!" "กฎข้อที่ 3... เลิกมองกูด้วยสายตาหื่นกามแบบนั้นสักที!" ผมร่ายยาวใส่ 'กระทิง' ตลอดทางขับรถกลับกรุงเทพฯ หน้าผมร้อนผ่าวทุกครั้งที่นึกถึงเหตุการณ์ในกระท่อมเมื่อคืน... รอยสัมผัสอุ่นๆ ของมันยังติดอยู่ที่ผิวผมอยู่เลย "จ้ะลูกพี่... เอ้ย คู่หมั้นจ๋า" กระทิงรับคำหน้าบาน ยิ้มน้อยยิ้มใหญ่ "ข้าจะเก็บไว้เรียกตอนเราอยู่กันสองต่อสองในห้องนอนนะจ๊ะ" "โว้ยยย! ขนลุก!" 🏍️ ผู้มาเยือนปริศนา เมื่อรถเลี้ยวเข้าประตูรั้วบ้านผม... สิ่งแรกที่สะดุดตาคือ...

"เฮ้ย! เดี๋ยวๆๆ! ปล่อยกู! พวกป้าจะหามผมไปไหนครับเนี่ยยย!" ผมร้องโวยวายเสียงหลง ขาชี้ฟ้า ขณะถูกกลุ่มชายฉกรรจ์ชาวเผ่ายกร่างลอยละลิ่วแห่แหนไปตามทางเดินมืดๆ ท่ามกลางเสียงตีเกราะเคาะไม้และเสียงโห่ร้องแสดงความยินดี "ส่งตัวเจ้าสาว! ส่งตัวเจ้าสาว!" "เจ้าสาวพ่องงง! ผมเป็นผู้ชายยยย!" ไม่มีใครฟังผมสักคน สุดท้ายพวกเขาก็โยนผม (ย้ำว่าโยน!) เข้าไปในกระท่อมไม้ไผ่หลังเล็กๆ ที่ปลูกแยกออกมาอยู่ชายป่า แล้วปิดประตูล็อกกลอนจากด้านนอกทันที! ปัง! "ขอให้ลูกดกหัวปีท้ายปีนะจ๊ะพ่อหนุ่ม!" เสียงป้าคนหนึ่งตะโกนเข้ามา "ลูกดกอะไร! ผมท้องไม่ได้โว้ยยยย!" ผมหันกลับมามองสภาพในห้อง... แสงเทียนสลัวๆ ส่องให้เห็นกระท่อมขนาดเท่าแมวดิ้นตาย มีดอกไม้ป่ากลิ่นฉุนโปรยเต็มที่นอน และตรงกลางห้อง... 'กระทิง' นั่งขัดสมาธิรออยู่แล้ว ในสภาพเปลือยท่อนบนตามเคย...

"โอ๊กกกกก! ...ไม่ไหวแล้วโว้ย! เมื่อไหร่จะถึงเนี่ย!" ผม... นายวิน ผู้ซึ่งปกติขับรถบนทางด่วนเรียบกริบ ตอนนี้กำลังเกาะขอบกระบะรถโฟร์วีลคันเก่าๆ สภาพหน้าเขียวหน้าเหลืองเพราะเมารถขั้นรุนแรง หนทางขึ้นบ้านเกิดกระทิงมันไม่ใช่ถนนคอนกรีต แต่มันคือ "ทางเกวียน" ที่เต็มไปด้วยหลุมบ่อและโคลนตม! "อดทนหน่อยนะจ๊ะลูกพี่ อีกนิดเดียวก็ถึงแล้ว!" กระทิงที่นั่งอยู่ข้างๆ ในสภาพสดใสแข็งแรงไม่สะเทือนสักนิด คอยลูบหลังให้ผมอย่างเป็นห่วง "อีกนิดเดียวของมึง... นี่กูได้ยินมา 3 ชั่วโมงแล้วนะ!" ทันใดนั้น รถกระบะก็เบรกเอี๊ยด! พร้อมเสียงเครื่องยนต์ดับสนิท "รถเสียครับคุณหนู! ทางข้างหน้าดินถล่ม รถไปต่อไม่ได้แล้ว ต้องเดินเท้า!" "ห๊ะ! เดิน!?"...

บรรยากาศหน้าคณะวิศวะฯ เย็นวันนี้มาคุชอบกล... รถสปอร์ตสีแดงเพลิงแล่นเข้ามาจอดเทียบท่า ประตูแบบปีกนกยกขึ้น เผยให้เห็นชายหนุ่มร่างสูงโปร่งในชุดสูทราคาแพง ใส่แว่นกันแดดแบรนด์เนม... 'พี่ท็อป' แฟนเก่าของผมเอง เขาคือลูกชายเจ้าของโรงงานเหล็กที่ผมเคยคบตอนปี 1 และเลิกกันเพราะความขี้เก๊กและเจ้าชู้ของมันนั่นแหละ "ไงวิน... ไม่เจอกันนาน สวยขึ้นนะเรา" ท็อปถอดแว่น ส่งสายตาแพรวพราว "พี่ซื้อขนมเจ้าดังจากฝรั่งเศสมาฝาก ว่าจะชวนไปดินเนอร์รำลึกความหลังซะหน่อย” ผมกรอกตา "ผมไม่ว่างครับพี่ท็อป ต้องกลับบ้านไปดู..." "ไปดูคนสวนเหรอ?" ท็อปแสยะยิ้ม มองข้ามไหล่ผมไปที่ 'กระทิง' ที่ยืนถือกระเป๋าเป้ให้ผมอยู่เงียบๆ วันนี้กระทิงใส่เสื้อกล้ามสีขาว (ที่เริ่มเก่าจนบาง) กับกางเกงยีนส์ขาดๆ ดูมอมแมมแต่โคตรดิบเถื่อน "นี่เด็กรับใช้ใหม่ที่บ้านเหรอ?...

หลังจากเหตุการณ์ "ถุงยางลูกโป่ง" ผ่านไป กระทิงเริ่มรู้สึกแปลกๆ กับหัวใจตัวเอง เวลามองหน้า "ลูกพี่วิน" แล้วใจมันเต้นแรงเหมือนเสียงกลองสะบัดชัย มันรู้สึกร้อนวูบวาบ ยิ่งตอนลูกพี่ด่า ยิ่งรู้สึกชอบ (อ้าว?) กระทิงเลยโทรไปปรึกษา "พ่อผู้ใหญ่" ที่อยู่บนดอย 📞 สายด่วนคนรักเมีย: "พ่อจ๋า... ข้าใจเต้นตึกตักเวลาอยู่ใกล้ลูกพี่วิน ข้าเป็นโรคหัวใจโตหรือเปล่า?" "ไอ้ลูกบื้อ! เอ็งกำลังมีความรัก! เอ็งต้อง 'จีบ' เขามาเป็นคู่ชีวิต!" "จีบยังไงจ๊ะพ่อ?"...

เช้าวันเสาร์ที่สดใส... ควรจะเป็นวันที่ผมนอนตื่นสายได้สบายๆ แต่ทว่า... "คุณพระช่วย! ตาเถรตกน้ำ! อกอีแป้นจะแตก!" เสียงกรีดร้องของ 'แม่' ดังลั่นมาจากห้องซักล้างข้างล่าง ทำเอาผมที่กำลังนอนกอดหมอนข้าง (ซึ่งจริงๆ คือแขนล่ำๆ ของกระทิง) สะดุ้งตื่นสุดตัว "เกิดอะไรขึ้น!?" ผมเด้งตัวลุกขึ้น นึกว่าไฟไหม้บ้าน "ข้าศึกบุกเหรอจ๊ะลูกพี่!?" กระทิงที่ตื่นตามมาติดๆ ตาโตเป็นไข่ห่าน รีบคว้าไม้แขวนเสื้อข้างหัวเตียงมาถือตั้งท่าเตรียมสู้เหมือนถือดาบ! ผมกับกระทิงวิ่งตึงตังลงบันไดไปที่โซนซักล้าง เจอแม่ยืนหน้าซีด มือข้างหนึ่งทาบอก อีกข้างหนึ่งคีบ 'วัตถุปริศนา' ด้วยปลายนิ้วอย่างรังเกียจ มันคือ... ซองสี่เหลี่ยมฟอยล์สีเงินวาววับ 'ถุงยางอนามัย'!!! "ชิบหาย..." ผมอุทานในใจ...