“เฮ้ย! เดี๋ยวๆๆ! ปล่อยกู! พวกป้าจะหามผมไปไหนครับเนี่ยยย!”
ผมร้องโวยวายเสียงหลง ขาชี้ฟ้า ขณะถูกกลุ่มชายฉกรรจ์ชาวเผ่ายกร่างลอยละลิ่วแห่แหนไปตามทางเดินมืดๆ ท่ามกลางเสียงตีเกราะเคาะไม้และเสียงโห่ร้องแสดงความยินดี
“ส่งตัวเจ้าสาว! ส่งตัวเจ้าสาว!”
“เจ้าสาวพ่องงง! ผมเป็นผู้ชายยยย!”
ไม่มีใครฟังผมสักคน สุดท้ายพวกเขาก็โยนผม (ย้ำว่าโยน!) เข้าไปในกระท่อมไม้ไผ่หลังเล็กๆ ที่ปลูกแยกออกมาอยู่ชายป่า แล้วปิดประตูล็อกกลอนจากด้านนอกทันที!
ปัง! “ขอให้ลูกดกหัวปีท้ายปีนะจ๊ะพ่อหนุ่ม!” เสียงป้าคนหนึ่งตะโกนเข้ามา
“ลูกดกอะไร! ผมท้องไม่ได้โว้ยยยย!”
ผมหันกลับมามองสภาพในห้อง… แสงเทียนสลัวๆ ส่องให้เห็นกระท่อมขนาดเท่าแมวดิ้นตาย มีดอกไม้ป่ากลิ่นฉุนโปรยเต็มที่นอน และตรงกลางห้อง… ‘กระทิง’ นั่งขัดสมาธิรออยู่แล้ว ในสภาพเปลือยท่อนบนตามเคย เผยให้เห็นผมเผ้าที่ยุ่งนิดๆ ดูเซ็กซี่ชะมัด
“มาแล้วเหรอจ๊ะ… เมียจ๋า” กระทิงส่งสายตาหวานหยาดเยิ้มมาให้
“หยุด! ห้ามเรียกกูว่าเมีย!” ผมชี้หน้ามัน สั่นไปทั้งตัว “กูแค่ช่วยมึงจากยัยน้องล่านั่นเฉยๆ ไม่ได้พิศวาสมึง!”
“แต่ลูกพี่รับผ้าแดงแล้วนะ กฎของเผ่าเราศักดิ์สิทธิ์ยิ่งกว่ากฎหมาย… คืนนี้เราต้อง ‘ผีผลัก’ กันแล้วนะจ๊ะ”
“ผีผลักบ้าบออะไร! ถอยไป!”
🥶 ภัยหนาว… กับเตาผิงมนุษย์
อากาศบนดอยตอนกลางคืนหนาวโหดร้ายมาก อุณหภูมิน่าจะเลขตัวเดียว แถมลมยังพัดลอดรูรั่วเข้ามาวูบๆ ผมที่ใส่แค่เสื้อยืดบางๆ เริ่มนั่งกอดเข่าสั่นเป็นเจ้าเข้า
“หนาวเหรอจ๊ะลูกพี่?” กระทิงถามเสียงอ่อนโยน
“มะ… ไม่หนาวมั้ง… สั่นเป็นเจ้าทรงขนาดนี้!”
“มานี่มา…” กระทิงไม่พูดพร่ำทำเพลง มันดึงแขนผมกระชากเข้าไปหาตัว แล้วรวบผมเข้าไปกอดจมอก!
“เฮ้ย! ปล่อย!”
“อยู่นิ่งๆ สิลูกพี่… ตัวข้าอุ่นนะ ลองจับดูสิ”
มันจับมือที่เย็นเฉียบของผม ไปวางทาบลงบน ‘หน้าอก’ ข้างซ้ายของมัน… ความร้อนจากผิวกายแผ่ออกมาเหมือนเตาปฏิกรณ์นิวเคลียร์ หัวใจของมันเต้นแรง ตึกตัก… ตึกตัก… จนสะเทือนมาถึงมือผม
“…อือ… อุ่น…” ผมเผลอซุกหน้าลงกับซอกคอแกร่ง สูดกลิ่นกายเฉพาะตัวของมันที่หอมแปลกๆ
“ข้าบอกแล้วว่าข้าดูแลลูกพี่ได้” กระทิงกระชับอ้อมกอดแน่นขึ้น แล้วล้มตัวลงนอนบนฟูก ดึงผ้าห่มผืนหนามาคลุมโปงเราทั้งคู่
ตอนนี้สภาพคือ… ผมนอนตะแคงอยู่ในอ้อมกอดของมัน ขาของมันเกี่ยวกระหวัดขาผมไว้ หน้าอกเปลือยเปล่าแนบชิดกับหลังของผม (ท่า Spooning)
“ลูกพี่จ๊ะ… พ่อบอกว่าคืนเข้าหอต้องทำลูก… เราลองทำกันดูไหม? เผื่อลูกพี่ท้องได้”
“กูท้องไม่ได้โว้ยยย!” ผมศอกกลับไปที่ท้องมันเบาๆ “นอนเฉยๆ! ถ้าลวนลามกูอีกนิดเดียว กูจะถีบมึงทะลุกระท่อม!”
“จ้ะๆ ข้าขอ ‘ดม’ หน่อยได้ไหม? กลิ่นลูกพี่หอมเหมือนแป้งเด็ก ข้าดมแล้วหลับฝันดี”
กระทิงซุกจมูกลงที่หลังคอผม สูดหายใจเข้าลึกๆ ความรู้สึกจักจี้ปนวาบหวามแล่นพล่านไปทั่วไขสันหลัง… ในอ้อมกอดของไอ้เด็กยักษ์นี่ มันกลับเป็นที่ที่ปลอดภัยและอบอุ่นที่สุดเท่าที่ผมเคยสัมผัสมา
🐔 เช้าวันใหม่: ความแตกตื่นระดับหมู่บ้าน
“เอ้ก อี เอ้ก เอ๊กกกก!”
เสียงไก่ขันปลุกผมตื่นขึ้นมา… พร้อมกับความรู้สึกหนักอึ้งที่ช่วงล่าง พอลืมตาขึ้นมาดู ขาของกระทิงพาดทับเอวผมอยู่ และที่สำคัญ… ‘มังกรยักษ์’ ยามเช้าของมันกำลังดุนดันอยู่ที่ก้นผมเต็มๆ!
“เชี่ย!” ผมสะดุ้ง จะดีดตัวออก
แอ๊ด… เสียงประตูเปิดออก พร้อมกับ… พ่อกับแม่ของผม! ที่โผล่หน้าเข้ามาพร้อมกับพ่อกระทิง
“ว้ายยยย! ตาเถร!” แม่เอามือปิดตาแต่กางนิ้วออกกว้างมาก “เรียบร้อย… เป็นฝั่งเป็นฝาแล้วสินะลูกแม่!”
“วิน… พ่อภูมิใจในตัวแกนะ เลือกคู่ครองได้แข็งแรงดีมากลูก!” พ่อผมยกนิ้วโป้งให้
“พ่อผู้ใหญ่! เตรียมจัดงานแต่งได้เลย!” พ่อกระทิงหัวเราะร่า
“เดี๋ยวววววว! ฟังผมก๊อนนนนน!” ผมตะโกนเสียงแหบแห้ง
กระทิงงัวเงียตื่นขึ้นมา ยิ้มแฉ่งให้ทุกคน “อรุณสวัสดิ์จ้ะพ่อจ๋าแม่จ๋า… เมื่อคืนลูกพี่ตัวนิ่มมาก ข้ากอดทั้งคืนเลย”
“กรี๊ดดดดด!” แม่ผมฟินจนจะเป็นลมอีกรอบ
ผมซุกหน้าลงกับหมอน อยากจะกลั้นใจตายให้รู้แล้วรู้รอด… นี่มันมัดมือชกชัดๆ! ไอ้เด็กกระทิง… แผนสูงนักนะมึง!
