ชีวิตในเมืองหลวงเริ่มเข้าที่เข้าทาง… ถ้าไม่นับเรื่องที่ พี่ภูผา (พี่ชายกระทิง) คอยจ้องจับผิดผมทุกฝีก้าว และ กระทิง ที่ขยันทำตัวติดผมเป็นตังเม แต่ลางสังหรณ์ของผมบอกว่า “ความซวย” กำลังมาเยือน
ณ ห้างสรรพสินค้าหรูใจกลางเมือง ผมพากระทิงมาซื้อรองเท้าผ้าใบใหม่
“ลูกพี่จ๊ะ… คนพวกนั้นมองข้าทำไม? เขาอยากกินไอติมของข้าเหรอ?” กระทิงถามพลางเลียไอศกรีมโคนในมือแผล็บๆ
ผมมองไปรอบๆ ก็เห็นสายตาหลายคู่จับจ้องมา… โดยเฉพาะชายหนุ่มคนหนึ่งที่ดูไม่เป็นมิตร ‘ภาคิน’ ไฮโซจอมฉาวที่มีข่าวลือเรื่องชอบสะสม “ของแปลก” เขาเดินตรงมาหาเราด้วยรอยยิ้มอาบยาพิษ
“สวัสดีครับคุณวิน… ผมสนใจ ‘น้องชาย’ คนนั้น แววตาดู… ดิบเถื่อนดีจัง สนใจงานถ่ายแบบไหม? พี่ให้เป็น ‘แสน’ ต่อครั้งเลย”
“แสน? ซื้อไก่ย่างได้กี่ตัวจ๊ะ?” กระทิงหูผึ่ง
“ซื้อฟาร์มไก่ยังได้เลยน้อง… ไปกับพี่ตอนนี้เลยก็ได้นะ ที่สตูดิโอส่วนตัว มีของเล่นสนุกๆ เยอะเลย”
ผมปัดมือนั้นทิ้งทันที “เขาไม่รับงาน! และอย่ามายุ่งกับคนของผม!”
“คนของมึง?” ภาคินหุบยิ้ม แววตาเปลี่ยนเป็นแข็งกร้าว “กูอยากได้อะไร กูต้องได้ มึงก็น่าจะรู้กิตติศัพท์กูดี”
ทันใดนั้น แก๊งเพื่อนของภาคินก็เดินเข้ามาล้อมหน้าล้อมหลังเราไว้ทันที
🥊 ปะทะเดือดกลางห้าง
“จะเอาไง?” ภาคินเลิกคิ้ว “ส่งน้องเขามาลองเทสต์หน้ากล้องดีๆ หรือจะให้กูใช้กำลัง?”
“ลองแตะสิ…” ผมกัดฟันกรอด
แต่ไวกว่าความคิด… หมับ! มือใหญ่ของกระทิงคว้าเข้าที่คอเสื้อราคาแพงของภาคิน แล้วยกตัวลอยขึ้นจากพื้นด้วยมือเดียว!
“แอ่ก!” ภาคินตาเหลือก ขาแกว่งไปมากลางอากาศ
“แกเป็นใคร…” กระทิงถามเสียงเย็นยะเยือก “ทำไมถึงพูดจาข่มขู่ลูกพี่ของข้า? สายตาของแกมันเหมือนหมาป่าจ้องจะกินลูกแกะ… ข้าไม่ชอบ!”
“เฮ้ย! ปล่อยคุณภาคินนะโว้ย!” ลูกน้องของภาคินพุ่งเข้ามา
ผัวะ! ผมสวนหมัดเข้าที่หน้าลูกน้องคนแรกเต็มๆ! “อย่ารุมน้องกู!”
ลูกน้องคนหนึ่งคว้าเก้าอี้เหล็กจะฟาดหลังผม “ลูกพี่ระวัง!!!” กระทิงเหวี่ยงร่างภาคินออกไป แล้วพุ่งตัวมารับเก้าอี้เหล็กแทนผม!
เคร้ง! แขนแกร่งของกระทิงรับเก้าอี้ไว้จนเก้าอี้งอ!
“พวกแก… ทำให้ลูกพี่ข้าตกใจ… ตายซะเถอะ!!!” กระทิงคำราม เสียงต่ำลึกในลำคอเหมือนสัตว์ป่าที่กำลังคลั่ง
“หยุดโว้ยยยยย!” เสียงตะโกนดังสนั่น พร้อมกับร่างสูงใหญ่ของ พี่ภูผา เดินแหวกวงล้อมเข้ามา
ภูผาเดินไปหาภาคินที่หน้าซีดเผือด “มึงชื่อภาคินสินะ… จำหน้าพวกกูไว้ดีๆ ถ้ามึงมายุ่งกับน้องกู หรือเมียน้องกูอีก… กูจะไม่แค่ต่อย แต่กูจะเผาอู่รถมึงให้วอดวาย เข้าใจตรงกันนะ?”
🚑 แผลใจและการทำโทษ
กลับมาถึงบ้าน… แขนซ้ายของกระทิงมีรอยช้ำม่วงขนาดใหญ่ ผมหยิบกล่องปฐมพยาบาลมาทำแผลให้มันที่โซฟา “เจ็บไหม…”
“ไม่เจ็บจ้ะ… มดกัด” กระทิงตอบยิ้มๆ “แต่ตอนเห็นลูกพี่เกือบโดนตี… ใจข้าเจ็บกว่า”
คำพูดซื่อๆ ทำเอาน้ำตาผมรื้นขึ้นมา “ไอ้บ้าเอ๊ย… ทีหลังไม่ต้องมารับแทนกู! มึงเจ็บกูก็รู้สึกผิดนะรู้ไหม!”
“ก็ข้าเป็นองครักษ์ของลูกพี่นี่นา… อย่าร้องนะจ๊ะ เดี๋ยวตาบวมไม่สวยนะ”
“อะแฮ่ม!” ภูผาที่ยืนกอดอกมองอยู่เดินเข้ามา “หวานกันพอหรือยัง? ไอ้ทิง วันนี้มึงทำผิดกฎการควบคุมอารมณ์ มึงเกือบจะฆ่าคนกลางห้าง ต้องโดนทำโทษ!”
“ทำโทษยังไงจ๊ะพี่ภู?”
ภูผายิ้มเจ้าเล่ห์ “ในเมื่อมึงปกป้องเมียไม่ดีพอ จนตัวเองเจ็บตัว… คืนนี้ ห้ามเข้าใกล้ไอ้วินในระยะ 1 เมตร! ห้ามนอนกอด! ห้ามดม! นอนเฝ้าหน้าประตูห้องไปเลย!”
“ม่ายยยยย!” กระทิงร้องโหยหวน “ข้าจะขาดใจตาย!”
ภูผาหันมาขยิบตาให้ผม “ส่วนมึง วิน… ระวังตัวไว้ให้ดี ไอ้ภาคินมันไม่จบแค่นี้แน่… จุดอ่อนของมึง ก็คือไอ้เด็กยักษ์นี่แหละ”
