“กฎข้อที่ 1 ห้ามเรียกกูว่า ‘เมีย’ ต่อหน้าคนอื่น!” “กฎข้อที่ 2 ห้ามกอดกูในที่สาธารณะ!” “กฎข้อที่ 3… เลิกมองกูด้วยสายตาหื่นกามแบบนั้นสักที!”
ผมร่ายยาวใส่ ‘กระทิง’ ตลอดทางขับรถกลับกรุงเทพฯ หน้าผมร้อนผ่าวทุกครั้งที่นึกถึงเหตุการณ์ในกระท่อมเมื่อคืน… รอยสัมผัสอุ่นๆ ของมันยังติดอยู่ที่ผิวผมอยู่เลย
“จ้ะลูกพี่… เอ้ย คู่หมั้นจ๋า” กระทิงรับคำหน้าบาน ยิ้มน้อยยิ้มใหญ่ “ข้าจะเก็บไว้เรียกตอนเราอยู่กันสองต่อสองในห้องนอนนะจ๊ะ”
“โว้ยยย! ขนลุก!”
🏍️ ผู้มาเยือนปริศนา
เมื่อรถเลี้ยวเข้าประตูรั้วบ้านผม… สิ่งแรกที่สะดุดตาคือ มอเตอร์ไซค์บิ๊กไบค์สีดำด้านคันยักษ์ จอดตระหง่านอยู่หน้าโรงรถ ดูดุดันและแพงระยับ
“รถใครวะ? เพื่อนพ่อเหรอ?” ผมพึมพำ
ทันทีที่ผมจอดรถ ชายหนุ่มร่างสูงใหญ่คนหนึ่งก็เดินออกมาจากเงามืด… เขาสูงพอกับกระทิง แต่ไหล่กว้างกว่า ดูเป็นผู้ใหญ่กว่าในชุดแจ็คเก็ตหนังสีดำและรองเท้าบูท ใบหน้าหล่อเหลาคมคายเหมือนกระทิงเวอร์ชันอัปเกรด… เถื่อนกว่า ดุกว่า และสายตามีรังสีอำมหิต
“พี่ภูผา!!”
กระทิงตะโกนลั่น กระโดดลงจากรถวิ่งเข้าไปหาด้วยความดีใจ ‘ภูผา’ พี่ชายที่หนีลงดอยมาทำงานเมื่อ 5 ปีก่อนน่ะเหรอ?
ภูผาตบหลังน้องชายดัง ป้าบๆ ก่อนจะหันมามองผม… สายตาของเขาไม่ใช่ความใสซื่อ แต่มันคือสายตาของ “นักล่า” ที่กำลังประเมินเหยื่อ
“นี่เหรอ… คนที่พ่อบอกว่ามึงจะเอามาทำเมีย?” ภูผาแสยะยิ้มมุมปาก เดินอาดๆ เข้ามาหาผม “หน้าตาจืดชืด… ตัวบางอย่างกับกระดาษ… จะไหวเหรอวะทิง?”
“ไหวอะไร!?” ผมชักสีหน้า “ผมชื่อวิน! เจ้าของบ้านนี้ แล้วคุณมีสิทธิ์อะไรมาวิจารณ์คนอื่น?”
“หึ… ปากเก่งใช้ได้” ภูผายื่นหน้าเข้ามาใกล้จนได้กลิ่นบุหรี่จางๆ “กูชื่อ ‘ภูผา’ พี่ชายไอ้กระทิง… กูมาดูให้เห็นกับตาว่า ‘ว่าที่น้องสะใภ้’ มีดีอะไร”
🛠️ บททดสอบฉบับพี่ชาย
เย็นวันนั้น บรรยากาศในบ้านมาคุสุดๆ ภูผานั่งไขว่ห้างจิบเบียร์จ้องผมทำงานในคอมฯ ตลอดเวลา
“ได้ข่าวว่าเรียนวิศวะ?” ภูผาถามลอยๆ “วิศวะกระดาษ หรือทำเป็นจริง? รถมอไซค์กูสตาร์ทไม่ติด… มาดูให้หน่อยสิว่าที่น้องสะใภ้ ถ้าซ่อมไม่ได้… กูจะพาไอ้กระทิงกลับดอย”
“เฮ้ย! พี่ภู! รถพี่เพิ่งขับมาเมื่อกี้จะเสียได้ไง!” กระทิงท้วง
“เงียบปากไปไอ้ทิง กูจะคุยกับเมียมึง”
ผมกำหมัดแน่น นี่มันหยามศักดิ์ศรีวิศวะชัดๆ! ผมเดินไปเช็คปรากฏว่า ‘ปลั๊กหัวเทียนหลุด’… หลุดแบบจงใจดึงชัดๆ! ผมเสียบกลับแล้วสตาร์ทดัง บรื้นนนน!
“แค่นี้ครับ ฝีมือเด็กอนุบาลแกล้งกันชัดๆ”
ภูผามองผม นัยน์ตาฉายแววพอใจวูบหนึ่ง ก่อนจะกลับมาทำหน้านิ่ง เขาเดินเข้ามาประชิดตัวต้อนผมจนหลังชนกำแพงโรงรถ (Kabedon)
“เก่งเรื่องเครื่องยนต์… แล้วเรื่อง ‘บนเตียง’ ล่ะ เก่งเหมือนปากไหม?” ภูผาก้มลงมาสายตาแพรวพราว “ไอ้กระทิงมันหัวอ่อน… แต่มันแรงเยอะนะ มึงจะรับแรงกระแทกไหวเหรอ? หรืออยากให้กูช่วย… ‘เทรน’ ให้ก่อน?”
“ไอ้โรคจิต! ถอยไปนะเว้ย!”
หมับ!
มือหนาของใครบางคนกระชากไหล่ภูผาเหวี่ยงออกไปอย่างแรง! กระทิงยืนขวางหน้าผม แววตาวาวโรจน์ดุดันเหมือนสัตว์ป่าที่กำลังโกรธจัด เส้นเลือดปูดขึ้นที่ขมับ
“อย่าแตะต้องลูกพี่ของข้า!” กระทิงคำรามต่ำ “ลูกพี่เป็นของข้า… ใครหน้าไหนก็ห้ามยุ่ง แม้แต่พี่… ข้าก็ไม่เว้น!”
ผมยืนตัวแข็ง มองแผ่นหลังกว้างที่กำลังสั่นเทิ้มด้วยความโกรธของกระทิง… นี่เป็นครั้งแรกที่ผมเห็นมัน ‘เอาจริง’ และโคตรเท่!
ภูผามองน้องชายแล้วยิ้มมุมปาก ยิ้มแบบภูมิใจ? “หึ… รู้จักหวงของแล้วนี่หว่า… นึกว่าจะเป็นแค่ลูกหมาเดินตามต้อยๆ”
เขายอมถอยออกมา “โอเค… กูยอมรับมึงก็ได้ แต่มันยังไม่จบหรอกนะ… เพราะกูจะย้ายมาอยู่ที่นี่สักพัก จะมาช่วย ‘สอนงาน’ ให้พวกมึงรักกันให้รอด!”
😱 สรุปสถานการณ์ปัจจุบัน
- วิน: หัวจะปวด มีผู้ชายเถื่อนๆ ในบ้านเพิ่มมาอีก 1 คน
- กระทิง: เข้าสู่โหมด “หมาหวงก้าง” ขั้นรุนแรง ไม่ยอมห่างวินแม้แต่ก้าวเดียว
- ภูผา: พี่ชายตัวปั่น ที่ดูเหมือนจะสนุกกับการแกล้งน้องสะใภ้และยั่วโมโหน้องชาย
