นี่คือเนื้อหาตอนที่ 3 สำหรับลงเว็บไซต์ครับ ผมจัดหน้าโดยเน้นความฮาและโมเมนต์ “หึง” แบบเนียนๆ ของพี่วิน ให้อ่านสนุกและเห็นภาพชัดเจนครับ
ตอนที่ 3 : ยักษ์ออกล่า (เกรด) และทิชชู่ในตำนาน
“โอ๊ย! มันรัดคอ! ลูกพี่ช่วยด้วย งูรัดคอข้า!”
เสียงร้องโหยหวนดังลั่นห้องนอนผมในเช้าวันจันทร์ ‘กระทิง’ ในสภาพชุดนักศึกษาหลุดลุ่ยกำลังดิ้นพราดๆ อยู่หน้ากระจก มือใหญ่ๆ พยายามดึง ‘เนกไท’ ที่ผมผูกให้ (แบบลวกๆ) ออกจากคอ
“อยู่นิ่งๆ! นั่นมันเนกไท ไม่ใช่งูเหลือม!”
ผมเดินเข้าไปตบมือมันดังเพียะ ก่อนจะจับปมเนกไทรูดให้เข้าที่ สภาพของกระทิงตอนนี้คือ… หายนะทางสายตา (ในแง่ดี)
เสื้อนักศึกษาสีขาวโอโม่ไซส์ XL ที่น่าจะตัวใหญ่แล้ว แต่พอมาอยู่บนตัวมันกลับดูฟิตเปรี๊ยะ โดยเฉพาะช่วงไหล่และต้นแขนที่กล้ามเนื้อปูดโปนจนกระดุมแทบจะดีดใส่หน้าผม ยิ่งเวลามันขยับตัวที สาบเสื้อก็แหวกออกโชว์แผงอกรำไร
“เสื้อมันเล็กไปหรือเปล่าเนี่ย…” ผมบ่นอุบอิบ
ขณะพยายามติดกระดุมเม็ดบนสุดให้มัน มันก็ก้มหน้าลงมามองผมตาแป๋ว ลมหายใจอุ่นๆ รินรดหน้าผากผมจนใจแกว่ง
“ลูกพี่ตัวหอมอีกแล้ว…” มันสูดจมูกฟุดฟิด “เช้านี้ลูกพี่จะพาข้าไป ‘ล่าสัตว์’ ที่ชื่อว่า ‘เกรด’ ใช่ไหมจ๊ะ?”
“เขาเรียกว่าไปเรียน! แล้วก็เลิกดมกูได้แล้ว!”
ผมผลักอกมันเบาๆ (แน่นชิบหาย) “ไป! ขึ้นรถ!”
🚗 ณ มหาวิทยาลัย: จุดเกิดเหตุ
ทันทีที่รถเก๋งลูกรักของผมจอดเทียบท่าหน้าคณะบริหาร สายตาประชาชีนับร้อยคู่ก็หันมามองเป็นตาเดียว
กระทิงก้าวลงจากรถด้วยท่วงท่าสง่างาม (แบบนักล่า) มันยืนยืดเส้นยืดสาย บิดขี้เกียจจนเสื้อนักศึกษาตึงเปรี๊ยะ เผยให้เห็นสัดส่วนโคตรแมน ท่ามกลางเสียงซุบซิบของสาวแท้สาวเทียมแถวนั้น
“แกรรรร ใครอะ! งานดีมาก!” “หล่อแบบเถื่อนๆ อะ อยากโดนขย้ำ!” “น้องวินวิศวะพามาเหรอ? เด็กปั้นเหรอวะ?”
ผมรีบเดินอ้อมไปดึงแขนมัน “เดินดีๆ อย่าทำตัวรุ่มร่าม แล้วก็อย่าไปยิ้มเรี่ยราด!”
“ทำไมล่ะจ๊ะลูกพี่? คนที่นี่ใจดีนะ ยิ้มให้ข้ากันทุกคนเลย” กระทิงยิ้มกว้างกว่าเดิม โบกมือหยอยๆ ให้กลุ่มสาวบัญชีที่กรี๊ดกร๊าดอยู่โต๊ะม้าหินอ่อน
“เขาไม่ได้ใจดี เขาจะกินมึง!” ผมกัดฟันกรอด เริ่มรู้สึกหงุดหงิดแปลกๆ… หงุดหงิดที่ไอ้เด็กนี่มันไม่รู้ตัวเลยว่าตัวเองฮอตขนาดไหน
🥤 โรงอาหาร: ศึกดาวคณะ
ความวุ่นวายที่แท้จริงเริ่มขึ้นตอนพักเที่ยง ผมพากระทิงมาซื้อข้าว (ซึ่งมันสั่งข้าวขาหมูพิเศษเนื้อหนัง 3 จานรวด) ขณะที่เรากำลังนั่งกิน ‘น้ำหวาน’ ดาวคณะนิเทศฯ ผู้โด่งดังก็เดินนวยนาดเข้ามาที่โต๊ะ
“สวัสดีจ้า วิน” น้ำหวานทักผมเสียงหวานหยดย้อย แต่สายตาจิกไปที่กระทิงแบบล็อกเป้า “แล้วนี่… น้องชื่ออะไรคะ? หน้าไม่คุ้นเลย”
กระทิงเงยหน้าจากจานขาหมู ปากมันแผล็บ “ชื่อกระทิงจ้ะ! เป็นสมุนของลูกพี่วิน!”
“อุ๊ย… ชื่อดุดันจังเลย” น้ำหวานขยับตัวเบียดเข้าไปนั่งข้างๆ กระทิง แล้วแกล้งทำทิชชู่ตกที่พื้น “ว้าย… พี่ทำของตก น้องกระทิงช่วยเก็บให้พี่หน่อยได้ไหมคะ?”
มันคือมุกอ่อยคลาสสิก… ก้มเก็บของ โชว์เนินอก ผมมองบนจนตาจะกลับ แต่กระทิงไม่เล่นตามเกม!
“ทิชชู่มันเปื้อนแล้วจ้ะแม่หญิง!” กระทิงพูดเสียงดังฟังชัด แล้วใช้ เท้าเปล่า (ที่แอบถอดรองเท้าหนังไว้ใต้โต๊ะ) ‘คีบ’ ทิชชู่แผ่นนั้นขึ้นมาส่งให้น้ำหวานอย่างคล่องแคล่วเหมือนลิงเก็บมะพร้าว
“เอ้า! ข้าเก็บให้แล้ว ไม่ต้องก้มให้ปวดหลังนะจ๊ะ!”
กริบ… ทั้งโต๊ะเงียบกริบ น้ำหวานหน้าเหวอ รับทิชชู่ที่คีบด้วยนิ้วเท้ามาแบบงงๆ
“พรู๊ดดดด!” ผมสำลักน้ำแดง ขำจนตัวงอ “โอ๊ย… กระทิง… มึงนี่มัน…”
“ข้าทำอะไรผิดรึลูกพี่?” กระทิงทำหน้างง “หรือแม่หญิงเขาอยากได้อันใหม่? ข้ามีใบตองแห้งในกระเป๋านะ เอาไหม?”
💪 เหตุการณ์ระทึก: โชว์พาว (โดยไม่ได้ตั้งใจ)
กินข้าวยังไม่ทันอิ่มดี ก็มีเสียงโครมครามดังขึ้นใกล้ๆ ป้าแม่บ้านกำลังพยายามยกถังน้ำแข็งใบยักษ์แต่ดูเหมือนจะหนักเกินไปจนถังจะล้ม
“ระวัง!”
ไวเท่าความคิด กระทิงพุ่งตัวลุกจากเก้าอี้เร็วมากจนผมมองไม่ทัน
หมับ!
แขนแกร่งเพียงข้างเดียวของกระทิงคว้าถังน้ำแข็งขนาด 50 ลิตรเอาไว้ได้สบายๆ กล้ามแขนปูดโปนขึ้นเป็นลูกๆ เส้นเลือดปั่นนูนชัดเจนจากการออกแรง เสื้อนักศึกษาที่รัดรูปอยู่แล้วแทบจะระเบิดออก
“หนักเอาเรื่องนะป้า! เดี๋ยวข้าแบกไปส่งให้!”
กระทิงยกถังน้ำแข็งขึ้นบ่าอย่างเท่ เหงื่อซึมตามไรผมไหลลงมาตามลำคอแกร่ง ท่ามกลางเสียงชัตเตอร์มือถือรัวดัง แชะๆๆๆ ทั่วโรงอาหาร
“เชี่ย… โคตรผัว…” เสียงใครสักคนพึมพำ
ผมยืนมองภาพนั้น… ภาพไอ้เด็กยักษ์ยืนแบกถังน้ำแข็ง ยิ้มแฉ่งให้ป้าแม่บ้าน แสงแดดส่องกระทบเหงื่อไคลดูวิบวับ… ตึกตัก… ตึกตัก…
หัวใจผมเต้นผิดจังหวะอีกแล้ว… ไม่ใช่เพราะตกใจ แต่เพราะ…
“ไอ้เด็กบ้านี่…”
ผมรีบวิ่งเข้าไปหา ถอด เสื้อช็อปวิศวะสีเลือดหมู ของตัวเองออก แล้วคลุมหัวมันไว้ทันที!
“ลูกพี่? มืดตึ๊ดตื๋อเลย!”
“หุบปาก! แล้วรีบไปส่งน้ำแข็ง!” ผมดันหลังมันเดินดุ่มๆ หนีสายตาคน “อย่ามาทำเท่แถวนี้ กู ‘หวง’… เอ้ย! กูอายเขา!”
“ลูกพี่ใจดีจัง กลัวข้าร้อนใช่ไหมจ๊ะ?” เสียงทุ้มดังลอดออกมาจากเสื้อช็อปอย่างดีใจ
ผมเม้มปากแน่น… เออ… มึงจะคิดยังไงก็เรื่องของมึง แต่เสื้อตัวนี้ ห้ามถอดจนกว่าจะถึงบ้านนะเว้ย!
