หนึ่งสัปดาห์ผ่านไปหลังจากคลิป “รันเวย์คันนา” กลายเป็นไวรัลทั่วประเทศ
บ้านหนองหมาว้อที่เคยเงียบสงบ วันนี้รถติดยาวเหยียดตั้งแต่ปากทางเข้าหมู่บ้าน รถเก๋งป้ายทะเบียนกรุงเทพฯ และจังหวัดใกล้เคียงจอดเรียงรายจนแน่นลานวัด เพื่อมุ่งหน้ามายังจุดเช็คอินแห่งใหม่… “Jenny Salon”
“รับบัตรคิวทางนี้จ้า! วันนี้รับแค่ 50 หัวนะจ๊ะ! ใครมาช้าพรุ่งนี้ค่อยมาใหม่เด้อ!” แม่บัวลอยตะโกนผ่านโทรโข่งอย่างสนุกสนาน ผันตัวจากแม่บ้านมาเป็นผู้จัดการร้านเต็มตัว (แถมเปิดแผงขายส้มตำไก่ย่างดักรอลูกค้าหน้าร้าน รวยสองต่อ!)
ใต้ถุนบ้านผู้ใหญ่สมหมายวันนี้คึกคักยิ่งกว่าตลาดนัด เจนนี่ในชุดทำงานสุดเปรี้ยว (เสื้อลูกไม้ซีทรูทับด้วยเอี๊ยมยีนส์) ยืนไดร์ผมให้ลูกค้าจนมือเป็นระวิง เหงื่อไหลไคลย้อยแต่ใบหน้าเปื้อนยิ้ม… ยิ้มรับทรัพย์!
“พี่เจนนี่คะ! ขอถ่ายรูปหน่อยค่า!” “พี่เจนนี่ตัวจริงสวยกว่าในคลิปอีก!”
เสียงชื่นชมทำให้หัวใจเจนนี่พองโต แต่ทว่า… ความสุขมักมาคู่กับความซวยเสมอ
รถสปอร์ตเปิดประทุนสีแดงเพลิงคันหรู แล่นเข้ามาจอดเทียบท่าหน้าร้านอย่างอุกอาจ ฝุ่นตลบจนลูกค้าที่กำลังโซ้ยส้มตำต้องเอามือปิดจาน
ประตูรถเปิดออก หญิงสาวรูปร่างสูงโปร่ง ผิวขาวออร่าแบบลูกคุณหนู สวมเดรสสีขาวบริสุทธิ์ (แบรนด์ Dior ของแท้แน่นอน) ก้าวลงมาพร้อมกับแว่นกันแดดทรง Cat Eye
“น้ำเพชร” เน็ตไอดอลสายท่องเที่ยวชื่อดัง ที่มียอดผู้ติดตามหลักแสน เธอสะบัดผมลอนคลายๆ (ที่ดูเหมือนตื่นมาก็สวยเลย) แล้วเดินตรงมาที่เจนนี่
“สวัสดีค่ะ… นี่ใช่ร้านเจนนี่ ซาลอน ที่กำลังดังใน TikTok ไหมคะ?” น้ำเพชรเอ่ยถามเสียงหวานหยด
เจนนี่ปิดไดร์เป่าผม ปรับโหมดต้อนรับทันที “ใช่จ้ะคุณน้อง… เอ้ย คุณลูกค้า ยินดีต้อนรับสู่แลนด์มาร์คแห่งความงามจ้ะ เชิญรับบัตรคิว…”
“อุ๊ย… น้ำเพชรไม่ต้องรับบัตรคิวหรอกมั้งคะ พอดีน้ำเพชรติดต่อมาทาง DM แล้วว่าจะมารีวิวร้านพี่เจนนี่ลงเพจให้… ฟรีๆ เลยนะ”
เจนนี่ชะงัก รีวิวฟรี? คำนี้มันหอมหวานยิ่งกว่าน้ำปลาร้าต้มสุก
“โอ้โห! เป็นเกียรติอย่างยิ่งจ้ะ! เชิญค่ะคุณน้ำเพชร เชิญนั่งเก้าอี้ VIP เลยค่ะ!”
เจนนี่กุลีกุจอพาแขกวีไอพีไปนั่ง โดยหารู้ไม่ว่า… หายนะทางอารมณ์กำลังจะเกิด
ขณะที่เจนนี่กำลังคลุมผ้ากันเปื้อนให้น้ำเพชร พี่เข้ม ก็เดินแบกถังน้ำแข็งเข้ามาในร้านพอดี
วันนี้พี่เข้มใส่เสื้อกล้ามสีดำ (ที่เจนนี่บังคับให้ซื้อใหม่เพราะตัวเก่ามันบางเกิน… หวง!) กางเกงยีนส์เก่าๆ ขาดเข่า โชว์กล้ามแขนเป็นมัดๆ ที่เปียกชุ่มไปด้วยเหงื่อจากการแบกของหนัก
น้ำเพชรที่กำลังเล่นมือถือ เงยหน้าขึ้นมาเห็นพี่เข้ม… โทรศัพท์แทบหลุดมือ
สายตาของสาวเมืองกรุงจ้องมองหนุ่มบ้านนาตาไม่กระพริบ เหมือนเสือสาวเจอเหยื่ออันโอชะ
“อุ๊ยตาย… พี่เจนนี่คะ นั่นพนักงานในร้านเหรอคะ?” น้ำเพชรสะกิดถามเจนนี่ แต่ตายังจ้องพี่เข้ม
เจนนี่เริ่มรู้สึกถึงรังสีความไม่ปลอดภัย “อ๋อ… ใช่จ้ะ คนงานทั่วไปจ้ะ แบกหาม ยกของ ไม่ค่อยฉลาดหรอกจ้ะ” (กัดฟันตอบ)
พี่เข้มวางถังน้ำแข็งลง แล้วหันมายิ้มซื่อๆ ให้ลูกค้า “รับน้ำเย็นบ่ครับคุณนาย?”
น้ำเพชรยิ้มหวานหยดย้อย บิดตัวไปมา “รับค่ะ… แต่น้ำเพชรไม่ได้ชื่อคุณนายนะจ๊ะ ชื่อน้ำเพชร… แล้วพี่ชื่ออะไรคะ?”
“ชื่อเข้มครับ”
“อุ๊ย… ชื่อเข้ม… เข้มสมชื่อเลยนะคะเนี่ย ผิวก็เข้ม… หน้าก็เข้ม… หุ่นก็น่าจะ… แซ่บ” ประโยคหลังน้ำเพชรพูดเบาๆ แต่เจนนี่หูทิพย์ได้ยินชัดเจน!
หนอย! นังชะนีหน้าขาว! กล้ามาแทะโลมผู้ชายของฉันต่อหน้าต่อตาเลยเรอะ! เจนนี่กำหวีแน่นจนหวีแทบหักคาเมือ
“พี่เข้มขา~ มาช่วยพัดให้น้ำเพชรหน่อยได้ไหมคะ? ตรงนี้ร๊อนร้อน… เหงื่อจะออก เดี๋ยวหน้าไม่สวย” น้ำเพชรส่งสายตาอ้อนวอน
พี่เข้มผู้ซื่อบื้อ (และใจดีกับทุกคน) ก็พยักหน้า “ได้ครับ เดี๋ยวผมเอาพัดมาพัดให้”
เข้มมายืนข้างๆ น้ำเพชร คอยพัดวีให้ ในขณะที่น้ำเพชรก็ชวนคุยไม่หยุดปาก แถมยังแกล้งทำของตกให้พี่เข้มก้มเก็บ (เพื่อจะแอบมองแผงอก) ตลอดเวลา
เจนนี่ที่ยืนไดร์ผมอยู่ข้างหลัง ควันเริ่มออกหู ลมไดร์ที่เป่าหัวน้ำเพชรเริ่มแรงขึ้น… แรงขึ้น… จนหัวน้ำเพชรกระเจิง
“อุ๊ย! พี่เจนนี่! ลมแรงไปไหมคะ?” น้ำเพชรร้อง
“ขอโทษจ้ะ! พอดีไดร์มันรุ่นเทอร์โบ! แรงเหมือนอารมณ์ช่างเลยจ้ะ!” เจนนี่กัดฟันตอบ
ความอดทนของเจนนี่ขาดผึง เมื่อน้ำเพชรคว้ามือถือขึ้นมา
“พี่เข้มคะ… ขอไลน์หน่อยได้ไหมคะ? เผื่อน้ำเพชรจะจ้างพี่ไปเป็นนายแบบถ่ายรีวิวสินค้าที่กรุงเทพฯ ค่าตัวแพงนะ”
พี่เข้มทำหน้างง “ไลน์? ผมบ่ค่อยได้เล่นครับ เล่นไม่เป็น”
“ไม่เป็นไรค่ะ เดี๋ยวเพชรสอนให้… เอาเบอร์โทรมาก็ได้”
เจนนี่ทนไม่ไหวอีกต่อไป เธอกดปิดไดร์เป่าผมดัง กึก! แล้วแทรกตัวเข้าไปตรงกลางระหว่างน้ำเพชรกับพี่เข้มทันที
“ขอโทษนะคะคุณน้องน้ำเพชร!” เจนนี่ฉีกยิ้มการค้าที่ดูน่ากลัวพิลึก “พอดีพี่เข้มเขาเป็น ‘สมบัติของร้าน’ ห้ามนำออกนอกสถานที่ และที่สำคัญ… เขาใช้โทรศัพท์รุ่นปาหัวหมาแตก ไม่มีไลน์ ไม่มีเฟซ มีแต่เบอร์ผู้ใหญ่บ้าน จะเอาไหมคะ?”
น้ำเพชรหน้าเจื่อนไปนิดนึง แต่ยังไม่ละความพยายาม “แหม… พี่เจนนี่ก็… หวงเด็กในร้านจังเลยนะคะ หรือว่าเป็นกิ๊กกัน?”
เจนนี่ยืดอก เชิดหน้าขึ้น “ไม่ได้เป็นกิ๊กย่ะ! แต่เป็น… หุ้นส่วนชีวิต! เอ้ย หุ้นส่วนทางธุรกิจ! พี่เข้มเขาไม่ชอบสาวเมืองกรุงหรอกจ้ะ เขาชอบของแปลก… เอ้ย ของแซ่บๆ แถวนี้แหละ จบนะ?”
พี่เข้มยืนเกาหัว งงกับสถานการณ์ “เอ่อ… เจนนี่ ผมไปตักน้ำแข็งก่อนนะ” แล้วรีบชิ่งหนีบรรยากาศมาคุ
น้ำเพชรมองตามหลังพี่เข้มตาละห้อย ก่อนจะหันมามองเจนนี่แบบรู้ทัน
“หวงก้างก็บอกเถอะเจ๊… ระวังนะ ของดีๆ แบบนี้ปล่อยไว้เฉยๆ เดี๋ยวหมาคาบไปแดกไม่รู้ด้วย”
เจนนี่ก้มลงไปกระซิบข้างหูน้ำเพชรเสียงเย็นยะเยือก
“ถ้าหมาตัวไหนกล้าคาบ… เจ๊จะเอากรรไกรตัดผมอันนี้… ตัดลิ้นหมา ให้ขาดเลยคอยดู!”
ฉับ!
เจนนี่ขยับกรรไกรในมือเสียงดังฟังชัด
น้ำเพชรหน้าซีด กลืนน้ำลายเอือก “อะ… โอเคค่ะ เข้าใจแล้วค่ะ… รีบทำผมเถอะค่ะ เดี๋ยวเพชรรีบกลับ!”
…
หลังปิดร้าน (ช่วงเย็น)
เจนนี่นั่งหน้าบึ้งอยู่บนแคร่ไม้ไผ่ อารมณ์ยังคุกรุ่นไม่หาย
พี่เข้มเดินเข้ามาพร้อมจานมะม่วงน้ำปลาหวาน นั่งลงข้างๆ แล้วสังเกตอาการ
“เป็นหยังเจนนี่? หน้างอเป็นปลาทูแม่กลองเลย โกรธอะไรพี่รึเปล่า?”
เจนนี่หันขวับ “ยังจะมาถาม! วันนี้ยืนให้เขาลวนลามทางสายตาอยู่ได้! ชอบล่ะสิ สาวขาวๆ สวยๆ ไฮโซแบบนั้นน่ะ!”
เข้มหัวเราะร่า “โอ๊ย… ลวนลามอีหยัง พี่บ่เห็นฮู้เรื่อง พี่ก็บริการตามหน้าที่… อีกอย่าง…”
เข้มขยับเข้ามาใกล้เจนนี่อีกนิด มองหน้าเธอด้วยสายตาอบอุ่น
“ขาวๆ สวยๆ แบบนั้นมองไปเดี๋ยวก็เบื่อ… สู้แบบนี้บ่ได้ดอก”
“แบบไหน?” เจนนี่ถามเสียงแข็ง
“ก็แบบเจนนี่นี่ไง… มีครบทุกรส เปรี้ยว หวาน มัน เค็ม… แถมยังดุเหมือนหมาแม่ลูกอ่อนอีกต่างหาก”
“พี่เข้ม!” เจนนี่ง้างมือจะตี
เข้มรีบคว้ามือเธอไว้ แล้วพูดเสียงนุ่ม
“บ่ต้องหึงดอก… หัวใจพี่น่ะ มันมีเจ้าที่จองไว้ตั้งนานแล้ว… ตั้งแต่สมัยยังเป็นเด็กชายหัวโปกพุ่นน่ะ”
เจนนี่ชะงัก หน้าแดงซ่านขึ้นมาทันที ความโกรธหายวับไปกับตา กลายเป็นความเขินอายเข้ามาแทนที่
“บ้า… พูดอะไรก็ไม่รู้…” เธอดึงมือกลับ “ไปเลย… ไปเอามะม่วงมาอีก จานนี้จะกินให้หมดแก้โมโห!”
เข้มยิ้มกว้าง มองดูเจนนี่เคี้ยวมะม่วงตุ้ยๆ ด้วยความเอ็นดู
ถึงจะมีสาวสวยระดับนางงามจักรวาลมายืนตรงหน้า… แต่สำหรับไอ้เข้มคนนี้… นางพญาหนึ่งเดียวในใจ ก็คือยัยตัวแสบตรงหน้านี้แหละ
แต่ในขณะที่ความรักกำลังเบ่งบาน… ส้มจี๊ด ที่แอบซุ่มดูเหตุการณ์ทั้งหมด (พร้อมกับความผิดหวังที่เจ้าหนี้ทำอะไรเจนนี่ไม่ได้ในตอนที่แล้ว) กำลังวางแผนการใหม่ที่ชั่วร้ายกว่าเดิม
เธอหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา โทรหาใครบางคน
“ฮัลโหลเจ๊มดแดงเหรอคะ? … ใช่ค่ะ เจนนี่มันอยู่ที่นี่… หนูมีแผนจะทำให้มันเสียชื่อเสียงจนต้องม้วนเสื่อกลับกรุงเทพฯ… เจ๊สนใจจะมาร่วมสนุกไหมคะ?”
สงครามประสาทครั้งใหญ่… กำลังจะเริ่มขึ้นในไม่ช้า!
