เช้าวันรุ่งขึ้น ลานวัดหนองหมาว้อถูกแบ่งแยกดินแดนออกเป็นสองฝั่งอย่างชัดเจน ราวกับเส้นขนานที่ไม่มีวันบรรจบ
ฝั่งขวา: อาณาจักรหรูหราของเจ๊มดแดง เต็นท์สีขาวขนาดใหญ่ติดแอร์เย็นฉ่ำถูกกางขึ้นอย่างรวดเร็ว ภายในปูพรมสีแดงกำมะหยี่ เก้าอี้หลุยส์สีทองอร่ามเรียงราย มีเพลงคลาสสิก (โมสาร์ท) เปิดคลอเบาๆ สร้างบรรยากาศผู้ดีตีนแดง กลิ่นน้ำหอมปรับอากาศลาเวนเดอร์ฟุ้งกระจายจนฉุน
ส้มจี๊ด ในชุดพนักงานต้อนรับสั้นเสมอหู ยืนถือป้ายไฟเชิญชวนอยู่หน้าเต็นท์ “เชิญค่า! แต่งหน้าทำผมฟรีโดยช่างระดับประเทศ! เครื่องสำอางเคาน์เตอร์แบรนด์! เข้ามาเลยค่ะคุณป้าคุณน้า!”
แต่ทว่า… ปฏิกิริยาของชาวบ้านกลับตรงกันข้าม “ป้าด… พรมแดงแป๊ดปานนั้น ข้าสิกล้าเหยียบติ ตีนข้าเปื้อนโคลน” ลุงบุญมีบ่น พลางมองเท้าตัวเองที่เพิ่งกลับจากนา “แอร์เย็นเกิน ขนลุก เข้าไปแล้วจะโดนหลอกขายคอร์สบ่น้อ?” ป้าแดงซุบซิบกับลูกน้อง
ชาวบ้านได้แต่ยืนมุงดูอยู่ห่างๆ อย่างเกรงใจ ไม่มีใครกล้าเดินเข้าไปใน “วิหารศักดิ์สิทธิ์” ของเจ๊มดแดง
เจ๊มดแดงนั่งจิบชาเอิร์ลเกรย์อยู่ข้างใน เริ่มกระวนกระวาย “ทำไมไม่มีใครเข้ามาเลยยะ! อีส้มจี๊ด! ไปลากคนเข้ามาสิ!”
…
ทันใดนั้น… พื้นดินก็เริ่มสั่นสะเทือน
ตึ้ม! ตึ้ม! ตึ้ม!
เสียงเบสหนักแน่นดังกระหึ่มมาจากทางเข้าวัด ทุกคนหันขวับไปมอง
ฝั่งซ้าย: อาณาจักรม่วนซื่นของเจนนี่
รถอีแต๋นคันใหญ่ (ยืมลุงบุญมีมา) ถูกดัดแปลงเป็น “รถแห่ซาลอนเคลื่อนที่” ติดไฟดิสโก้วิบวับรอบคัน ผ้าลายดอกสีสดใสผูกประดับปลิวไสว บนหลังคารถมีลำโพงดอกใหญ่ 4 ตัว หันหน้าเข้าหาชาวบ้าน
เพลง “เต่างอย” จังหวะรีมิกซ์สามช่าดังกระหึ่มจนหัวใจเต้นตามจังหวะกลอง
“มาแล้วจ้าาาาา! เจนนี่ โมบาย ซาลอน! บริการถึงที่ ขยี้ถึงใจ!”
เจนนี่ในชุดหมอลำประยุกต์ (เสื้อเลื่อมวิบวับ กางเกงขาม้า) ยืนถือไมค์อยู่บนท้ายกระบะ เต้นสะบัดเอวพลิ้วไหวประหนึ่งหางเครื่องมืออาชีพ
ข้างกายเธอคือ พี่เข้ม ที่วันนี้มาในลุคที่ทำเอาสาวน้อยสาวใหญ่และสาวเทียมต้องกรีดร้อง
พี่เข้ม ถอดเสื้อ โชว์มัดกล้ามแน่นปั้ก ผิวกายชะโลมน้ำมันมะพร้าวเป็นประกาย แต่ที่แปลกคือ… ตามตัวพี่เข้มมี “โคลน” พอกอยู่บางจุด (ไหล่ หน้าอก และแก้ม) ดูดิบเถื่อนและเซ็กซี่อย่างเหลือเชื่อ
“วันนี้เรามีโปรโมชั่นพิเศษ!” เจนนี่ประกาศเสียงใส “ไม่ต้องกลัวเปื้อน! ไม่ต้องกลัวหรู! เพราะเราคือ ‘สปาโคลนหนองหมาว้อ’!”
เจนนี่กระโดดลงจากรถ (ท่าสวย 10 คะแนนเต็ม) เดินถือกระปุกโคลนเข้าไปหาชาวบ้าน
“สูตรเด็ดเคล็ดลับหน้าใส! โคลนบัวจากบึงท้ายวัด ผสมสมุนไพรสูตรยายศรี! พอกแล้วหน้าเด้ง เต่งตึง ดูดซับสารพิษ! แถมฟรีบริการนวดคลายเส้นโดย หมอเข้ม มือหนักสะใจ!”
คำว่า “หมอเข้ม” และภาพพี่เข้มยืนยิ้มหวานโชว์ซิกแพคอยู่บนรถ ทำเอาป้าๆ ใจละลาย
“ข้าเอา! ข้าปวดหลังพอดี!” ป้าสายหยุดวิ่งนำหน้า “ข้าด้วย! อยากลองพอกหน้าโคลน!”
ชาวบ้านแห่กันเข้าไปที่รถอีแต๋นของเจนนี่อย่างมืดฟ้ามัวดิน บรรยากาศเต็มไปด้วยเสียงหัวเราะ เพลงมันส์ๆ และความเป็นกันเอง
เจนนี่ลงมือพอกหน้าให้ป้าแดง “เย็นสบายไหมคะป้า? กลิ่นหอมใบเตยอ่อนๆ ใช่ไหมคะ? ไม่เหม็นสารเคมีเหมือนของนอกเด้อ!”
“เออ… เย็นดีว่ะ! สบายหน้าแท้!” ป้าแดงเคลิ้ม
…
ทางฝั่งเจ๊มดแดง… เงียบกริบจนได้ยินเสียงแมลงวันบิน
เจ๊มดแดงกำพัดขนนกยูงจนหักคามือ “กรี๊ดดดด! อีบ้านนอก! มันเล่นสกปรก! มันเอาผู้ชายมาล่อ!”
“เจ๊คะ… เรายอมไม่ได้นะคะ!” ส้มจี๊ดรีบยุ “เราต้องไปจัดการมัน!”
เจ๊มดแดงลุกขึ้นยืน คว้ากระปุกครีมแพงระยับ “ไป! ฉันจะไปสั่งสอนมันว่า ‘Skincare’ ของจริงมันเป็นยังไง!”
เจ๊มดแดงและส้มจี๊ด เดินอาดๆ ฝ่าวงล้อมชาวบ้านเข้าไปที่หน้าเต็นท์ของเจนนี่
“หยุดเดี๋ยวนี้นะอีเจนนี่!” เจ๊มดแดงตวาดแข่งกับเสียงเพลง “มึงเอาโคลนสกปรกมาพอกหน้าชาวบ้านได้ยังไง! เชื้อโรคทั้งนั้น! อย. มีไหม? ฮึ!”
เพลงหยุดลง เจนนี่หันมามองเจ๊มดแดง ยิ้มมุมปาก
“มีสิคะเจ๊… ‘อย.’ ย่อมาจาก ‘อา-ร่อย-ย่อย’ เอ้ย! ‘เอาอยู่’ ค่ะ!” เจนนี่เล่นมุก “โคลนนี้ผ่านการฆ่าเชื้อด้วยแสงแดดประเทศไทย 40 องศาแล้วค่ะ ปลอดภัยล้านเปอร์เซ็นต์!”
“ตอแหล!” เจ๊มดแดงชี้หน้า “ชาวบ้านเขาไม่รู้หรอกว่ามึงกำลังแหกตา! ของดีต้องนำเข้าจากฝรั่งเศสเท่านั้นย่ะ!”
“ของนอกมันดีจริงเจ๊… แต่บางทีมันก็ ‘แพ้’ ผิวคนไทย” เจนนี่ตอบเสียงเรียบ “คนบ้านเรา ผิวสู้แดดสู้ฝน ต้องใช้อะไรที่มันมาจากธรรมชาติบ้านเราสิคะ ถึงจะเอาอยู่… จริงไหมจ๊ะพี่เข้ม?”
เจนนี่หันไปส่งสายตาให้พี่เข้ม
เข้มเดินถือถังใส่โคลนลงมาจากรถ มายืนข้างเจนนี่ รังสีความหล่อทำเอาเจ๊มดแดงชะงักไปชั่วครู่
“คุณนายครับ…” เข้มพูดเสียงนุ่ม “ลองดูบ่ครับ? โคลนนี้ดีอีหลีเด้อ ผมใช้ขัดตัวทุกวัน ผิวเนียนนุ่ม… ลองจับดูได้”
เข้มยื่นแขล่ล่ำๆ ที่เปื้อนโคลนไปตรงหน้าเจ๊มดแดง
เจ๊มดแดงกลืนน้ำลาย เอื๊อก… มือไม้เริ่มสั่น อยากจะจับกล้ามนั้นใจจะขาด
“อะ… เอ่อ… ไม่! ฉันไม่จับของสกปรก!” เจ๊มดแดงดึงสติกลับมาได้ “ส้มจี๊ด! เอาครีม ‘La Mer-Ror’ (ลาแมร์-รอ) ไปทาให้พวกป้าๆ ดูซิ ว่าหน้าขาวมันเป็นยังไง!”
ส้มจี๊ดรับคำสั่ง เดินถือกระปุกครีมจะเข้าไปหาป้าแดงที่นอนพอกโคลนอยู่
“ป้าแดงคะ! ล้างโคลนเน่าๆ ออกเถอะค่ะ มาทาครีมเทพของเจ๊มดแดงดีกว่า!”
ส้มจี๊ดพยายามจะเอาทิชชู่เปียกไปเช็ดหน้าป้าแดง
“เฮ้ย! อย่ามายุ่งกับข้า!” ป้าแดงปัดมือ “ข้ากำลังสบาย! เอ็งจะเอาสารเคมีมาป้ายหน้าข้าทำไม!”
จังหวะชุลมุนเกิดขึ้น เมื่อส้มจี๊ดสะดุดขาตัวเอง (หรือขาใครก็ไม่รู้) ถลาไปชนถังใส่โคลนที่พี่เข้มวางไว้
โครม!
ถังโคลนคว่ำกระจาด! แต่แทนที่จะหกใส่พื้น… โคลนเหนียวหนึบสีน้ำตาลเข้ม กระเด็นพุ่งเป็นลาวาภูเขาไฟ ไปปะทะร่างของ เจ๊มดแดง เต็มๆ!
แผละ!
โคลนก้อนมหึมาแปะอยู่กลางหน้าเจ๊มดแดง ไหลย้อยลงมาเปื้อนชุดลายเสือดาวราคาแพง และผมที่เซตมาอย่างดี
ความเงียบเข้าปกคลุมอีกครั้ง… ทุกคนอ้าปากค้าง
เจ๊มดแดงยืนตัวแข็งทื่อ… ค่อยๆ ปาดโคลนออกจากตา
“กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด!”
เสียงกรีดร้องระดับความถี่ทำลายล้างดังสนั่นวัด นกกระจอกแตกรัง หมาวัดหอนรับ
“หน้าฉัน! ชุดฉัน! อีเจนนี่! อีส้มจี๊ด! พวกแกแกล้งฉัน!”
เจนนี่กลั้นขำจนหน้าดำหน้าแดง “อุ๊ย… เจ๊คะ… พอกโคลนทั่วตัวขนาดนี้ ผิวต้องนุ่มเด้งเหมือนตูดเด็กแน่เลยค่ะ!”
“ฮ่าๆๆๆๆ!” ชาวบ้านระเบิดหัวเราะออกมาพร้อมกัน
เจ๊มดแดงทนความอับอายไม่ไหว กระทืบเท้าเร่าๆ
“ฝากไว้ก่อนเถอะ! อีพวกบ้านนอก! อีพวกสกปรก! กลับ! กลับกรุงเทพฯ เดี๋ยวนี้! ฉันจะไปฟ้องกระทรวงวัฒนธรรม! ฟ้องกรมอนามัย!”
นางวิ่งหนีขึ้นรถ Alphard ไปทั้งสภาพมนุษย์โคลน ส้มจี๊ดรีบวิ่งตามไปติดๆ ทิ้งเต็นท์หรูให้ร้างผู้คน
เมื่อรถตู้ขับออกไป ชาวบ้านก็โห่ร้องด้วยความสะใจ
“ชนะแล้วโว้ยยยย!” พ่อสมหมายชูมือขึ้นฟ้า
เจนนี่หันไปไฮไฟว์กับพี่เข้ม “เราทำได้พี่! เราไล่ยักษ์มารไปได้แล้ว!”
เข้มยิ้มกว้าง ดึงเจนนี่เข้ามากอด (ทั้งที่ตัวเปื้อนโคลน)
“เจนนี่เก่งที่สุด… แต่ตอนนี้…” เข้มก้มลงกระซิบ “พี่ว่าเราต้องไปล้างตัวก่อนนะ เหนียวไปหมดแล้วเนี่ย”
เจนนี่เงยหน้ามองพี่เข้มที่ตอนนี้ดูเหมือนประติมากรรมกรีกเปื้อนโคลน ใจเต้นตึกตัก
“งั้น… ไปล้างที่คลองท้ายวัดไหมคะ? บรรยากาศดีนะ…” เจนนี่ส่งสายตาวิบวับ
เข้มหน้าแดง “จะดีเหรอ? คนเยอะนะ”
“แหม… ก็ล้างใครล้างมันสิคะ! คิดอะไรทะลึ่ง!” เจนนี่ตีแขนเขาแก้เขิน
ศึกยกนี้… ชัยชนะเป็นของ “รถแห่และโคลนตม” แต่มันจะเป็นชัยชนะที่ยั่งยืน หรือแค่พักรบชั่วคราว? เพราะคนอย่างเจ๊มดแดง… กัดไม่ปล่อยแน่ๆ!
