Tag: พลาดเป้าแต่เข้ากลางใจ

งสีประจำมหาวิทยาลัยโบกสะบัดอยู่เหนืออัฒจันทร์ เสียงกลองและเสียงเชียร์ดังกระหึ่มกึกก้องไปทั่วสนามซอฟต์บอลมาตรฐาน การแข่งขันรอบคัดเลือกเขตเริ่มต้นขึ้นแล้ว และคู่แข่งในวันนี้คือ "มหาวิทยาลัยเทคนิคฯ" ที่ขึ้นชื่อเรื่องความดุดันและลูกตุกติก "หายใจเข้าลึกๆ... หายใจออกยาวๆ..." น้ำเหนือพึมพำกับตัวเองขณะยืนประจำตำแหน่ง Shortstop ขาของเขาสั่นพั่บๆ จนต้องเอามือตบหน้าขาเรียกสติ เหงื่อเย็นๆ ไหลซึมฝ่ามือที่สวมถุงมือหนัง นี่คือการแข่งขันอย่างเป็นทางการนัดแรก... และเขาคือตัวจริง "อย่าเกร็งนะเหนือ! เล่นเหมือนซ้อม!" จี้ตะโกนเชียร์มาจากสแตนด์ "พูดง่ายทำยากโว้ย!" น้ำเหนือเถียงในใจ บนเนินพิทเชอร์ แมงยืนเด่นเป็นสง่าในชุดแข่งเต็มยศ ผมยาวถูกถักเปียก้างปลาเก็บเรียบร้อย (ฝีมือน้ำเหนือเมื่อเช้า) แววตาคมกริบจ้องมองแบตเตอร์ฝ่ายตรงข้าม เขาส่งสัญญาณให้พี่บอม (แคชเชอร์) แล้วเริ่มขว้าง ตูม! ลูกเร็ว (Fastball)...

เสียงคลื่นกระทบฝั่งดังซู่ซ่า แสงแดดเจิดจ้าสะท้อนผืนน้ำทะเลสีครามระยิบระยับ บรรยากาศชวนให้ปูเสื่อนอนจิบน้ำมะพร้าว... แต่ไม่ใช่สำหรับสมาชิกชมรมซอฟต์บอลมหาวิทยาลัย "วิ่ง! วิ่งเข้าไป! ขาอย่าตาย! ทรายมันดูดก็ต้องยกขาสูง!" เสียงนกหวีดและเสียงตะโกนของโค้ชดังแข่งกับเสียงคลื่น นักกีฬาทุกคนกำลังวิ่งสปรินต์ระยะสั้นบนหาดทรายที่ยวบยาบ ทุกย่างก้าวเหมือนมีลูกตุ้มเหล็กถ่วงขา เหนื่อยกว่าวิ่งบนพื้นดินสิบเท่า น้ำเหนือหอบจนตัวโยน เหงื่อไหลเข้าตาจนแสบไปหมด แต่เขาก็ยังกัดฟันวิ่งตามกลุ่มผู้นำให้ทัน "ไหวมั้ยเหนือ?" แมง (ที่วิ่งอยู่ข้างๆ แบบไม่แสดงอาการเหนื่อยสักนิด) ถามเสียงเรียบ "ว...ไหว! สบายมาก!" น้ำเหนือโกหกคำโต ทั้งที่ปอดแทบฉีก "ดี" แมงยิ้มมุมปาก "เพราะนี่แค่น้ำจิ้ม ของจริงคือช่วงบ่าย" ... ช่วงพักเที่ยง : โรงอาหารค่ายพักแรม ทุกคนนั่งทานข้าวกันอย่างหมดสภาพ...

หลังจากประกาศความเป็นเจ้าของกลางร้านหมูกระทะ ความสัมพันธ์ของแมงกับน้ำเหนือก็ดูเหมือนจะหวานชื่นรื่นรมย์... จนกระทั่งเช้าวันศุกร์ "ไอ้เหนือ! มึงดูนี่!" จี้วิ่งหน้าตื่นเข้ามาในห้องเรียน ยื่นโทรศัพท์ให้น้ำเหนือดูด้วยมือสั่นเทา "อะไรวะ?" น้ำเหนือรับมาดูอย่างงงๆ ในหน้าจอคือสตอรี่ไอจีของเพื่อนต่างคณะ เป็นคลิปแอบถ่ายสั้นๆ ที่หน้าตึกคณะวิทย์ฯ ภาพในคลิปคือ แมง... หนุ่มผมยาวคนเดิม แต่ที่ไม่เดิมคือข้างกายเขามี ผู้หญิง คนหนึ่งยืนอยู่ด้วย และไม่ใช่ผู้หญิงธรรมดา แต่เป็นสาวสวยหุ่นนางแบบ ผมยาวดัดลอน สวมเดรสรัดรูปโชว์สัดส่วนเป๊ะปัง ที่สำคัญคือ... เธอกำลังยืน "จับแก้ม" แมงอยู่! แถมแมง... ผู้ชายที่เกลียดการถูกเนื้อต้องตัว (ยกเว้นน้ำเหนือ) กลับยืนนิ่งยอมให้จับ...

บรรยากาศของงานเลี้ยงฉลองรับน้องใหม่และประกาศรายชื่อตัวจริงของชมรมซอฟต์บอลเต็มไปด้วยความครึกครื้น ร้านหมูกระทะเจ้าดังหลังมหาวิทยาลัยถูกเหมาโซนด้านในจนแน่นขนัด เสียงชนแก้วและเสียงหัวเราะดังเซ็งแซ่ "ฉลองให้ไอ้เหนือ! ตัวจริงคนใหม่โว้ยยย!" จี้ชูแก้วน้ำอัดลมขึ้นฟ้า (เพราะพรุ่งนี้มีเรียนเช้า) ตะโกนลั่นร้าน "พอได้แล้วมึง อายเขา!" น้ำเหนือหน้าแดงระเรื่อ ไม่ใช่เพราะเขิน แต่เพราะฤทธิ์แอลกอฮอล์จางๆ จากเบียร์แก้วเดียวที่รุ่นพี่คะยั้นคะยอให้ดื่ม น้ำเหนือนั่งอยู่หัวโต๊ะ ขนาบข้างด้วยจี้กับโป้ง ส่วนอีกข้าง... ว่างเปล่า "ไอ้แมงไปไหนวะ?" โป้งถาม "เห็นไปเข้าห้องน้ำนานละ" "ช่างหัวมันดิ มันบอกไม่ชอบคนเยอะ เดี๋ยวคงกลับไปนอนมั้ง" น้ำเหนือตอบปัดๆ แต่สายตากลับคอยมองไปทางประตูร้านตลอดเวลา ทันใดนั้น เก้าอี้ข้างตัวน้ำเหนือก็ถูกดึงออก แต่คนที่มานั่งไม่ใช่หนุ่มผมยาวหน้าดุ แต่เป็นหนุ่มหล่อหน้าใสเจ้าของรอยยิ้มพิมพ์ใจ "ขอนั่งด้วยคนนะครับน้องเหนือ" "พ...พี่ซัน!"...

"มีข่าวลือว่าปีนี้โควตาตัวจริงตำแหน่ง Shortstop จะเป็นของเด็กปี 1 ว่ะ" "เฮ้ย จริงดิ? แล้วไอ้บาส ปี 2 ที่เป็นตัวจริงปีที่แล้วล่ะ?" "ก็นั่นไง... เห็นว่าเด็กปี 1 คนนั้นเป็น 'เด็กปั้น' ของไอ้แมงมัน... ปั้นกันถึงเนื้อถึงตัวซะด้วยสิ" เสียงซุบซิบในห้องล็อกเกอร์เงียบลงทันทีเมื่อน้ำเหนือเดินเข้ามาพร้อมกับจี้และโป้ง บรรยากาศอึดอัดลอยฟุ้งจนแทบสำลัก น้ำเหนือพยายามทำหูทวนลม เดินไปเปิดตู้ล็อกเกอร์ของตัวเอง แต่สายตาเหยียดหยามจากรุ่นพี่บางกลุ่มก็ยังทิ่มแทงข้างหลัง "ไงจ๊ะน้องเหนือ..." เสียงทุ้มใหญ่ดังขึ้นจากด้านหลัง น้ำเหนือหันไปเจอ 'พี่บาส'...

"เฝือกออกแล้วโว้ยยย!" เสียงตะโกนของจี้ดังลั่นห้องพยาบาล เมื่อหมอทำการตัดเฝือกอ่อนออกจากแขนขวาของแมง เผยให้เห็นท่อนแขนแกร่งที่ดูซูบลงเล็กน้อยจากการไม่ได้ใช้งานมาหลายสัปดาห์ ผิวหนังบริเวณนั้นขาวซีดกว่าส่วนอื่นนิดหน่อย แมงขยับข้อมือหมุนไปมา ทดสอบความยืดหยุ่น สีหน้าเรียบเฉยแต่แววตาฉายประกายความโล่งใจ "ยังห้ามขว้างลูกแรงๆ นะครับ" หมอกำชับ "เน้นกายภาพบำบัด ยืดเหยียด แล้วก็เวทเทรนนิ่งเบาๆ ไปก่อน อีก 2 อาทิตย์ค่อยเริ่มจับลูกจริง" "ครับหมอ" แมงรับคำ น้ำเหนือที่ยืนลุ้นอยู่ข้างเตียงยิ้มกว้างจนตาหยี "ดีใจด้วยนะมึง! ในที่สุดปีศาจก็คืนชีพแล้ว!" "ดีใจทำไม?" แมงหันมาเลิกคิ้ว "แขนกูขยับได้ แปลว่ากูถือไม้ตีได้... และแปลว่า 'นรก' ของจริงสำหรับมึง...

"ซอฟต์บอลไม่ใช่แค่เรื่องของร่างกาย... แต่มันคือ 'โป๊กเกอร์' ที่เล่นด้วยไม้ตีและลูกบอล" แมงเอ่ยขึ้นขณะมองดูรุ่นน้องซ้อม การสอนภาคทฤษฎียังคงดำเนินต่อไป แต่วันนี้หัวข้อดูจะลึกลับซับซ้อนกว่าทุกที "โป๊กเกอร์? การพนันอะนะ?" น้ำเหนือทำหน้างง "ใช่... มันคือเกมของการหลอกลวง" แมงแสยะยิ้มมุมปาก "พิทเชอร์ต้องหน้าตาย (Poker Face) ห้ามแสดงอารมณ์ ห้ามให้คนตีรู้ว่าเรากลัว หรือเรากำลังจะขว้างลูกอะไร... ในขณะเดียวกัน เราต้องอ่านใจคนตีให้ออก" "อ่านยังไงวะ? มึงมีญาณทิพย์เหรอ?" "ดูภาษากาย" แมงชี้ไปที่สนาม "ถ้าคนตีเกร็งไหล่ แปลว่าเขากำลังรอหวดลูกเร็ว... ถ้าเขาขยับเท้าถี่ๆ แปลว่าเขากำลังตื่นเต้นและเสียสมาธิ......