งสีประจำมหาวิทยาลัยโบกสะบัดอยู่เหนืออัฒจันทร์ เสียงกลองและเสียงเชียร์ดังกระหึ่มกึกก้องไปทั่วสนามซอฟต์บอลมาตรฐาน การแข่งขันรอบคัดเลือกเขตเริ่มต้นขึ้นแล้ว และคู่แข่งในวันนี้คือ “มหาวิทยาลัยเทคนิคฯ” ที่ขึ้นชื่อเรื่องความดุดันและลูกตุกติก
“หายใจเข้าลึกๆ… หายใจออกยาวๆ…”
น้ำเหนือพึมพำกับตัวเองขณะยืนประจำตำแหน่ง Shortstop ขาของเขาสั่นพั่บๆ จนต้องเอามือตบหน้าขาเรียกสติ เหงื่อเย็นๆ ไหลซึมฝ่ามือที่สวมถุงมือหนัง
นี่คือการแข่งขันอย่างเป็นทางการนัดแรก… และเขาคือตัวจริง
“อย่าเกร็งนะเหนือ! เล่นเหมือนซ้อม!” จี้ตะโกนเชียร์มาจากสแตนด์
“พูดง่ายทำยากโว้ย!” น้ำเหนือเถียงในใจ
บนเนินพิทเชอร์ แมงยืนเด่นเป็นสง่าในชุดแข่งเต็มยศ ผมยาวถูกถักเปียก้างปลาเก็บเรียบร้อย (ฝีมือน้ำเหนือเมื่อเช้า) แววตาคมกริบจ้องมองแบตเตอร์ฝ่ายตรงข้าม เขาส่งสัญญาณให้พี่บอม (แคชเชอร์) แล้วเริ่มขว้าง
ตูม!
ลูกเร็ว (Fastball) เข้าเป้าสวยงาม สไตรค์!
เกมดำเนินไปอย่างสูสี จนกระทั่งอินนิ่งที่ 3 ทีมคู่แข่งเริ่มจับทางบอลแมงได้ และตีลูกกระทบพื้น (Grounder) พุ่งมาทางน้ำเหนือ!
“เหนือ! รับ!” พี่ซัน (ที่ยืนอยู่ตำแหน่งเบส 2) ตะโกนสั่ง
น้ำเหนือเห็นลูกบอลพุ่งมา ความตื่นเต้นทำให้ร่างกายแข็งทื่อไปชั่วขณะ จังหวะที่ก้มลงรับ… ขาเขาตาย ไม่ยอมย่อต่ำพอ
ปึก! … แฉลบ!
ลูกบอลกระแทกขอบถุงมือแล้วกระเด้งหนีออกไปด้านข้าง! น้ำเหนือหน้าเสีย รีบตะเกียกตะกายไปเก็บลูก แต่ไม่ทันแล้ว คนตีวิ่งไปเหยียบเบส 1 เรียบร้อย
“Safe!” กรรมการกางแขน
เสียงถอนหายใจดังมาจากกองเชียร์ น้ำเหนือหน้าซีดเผือด รู้สึกเหมือนโลกถล่มลงตรงหน้า
“Error (ความผิดพลาด) ลูกแรก…”
“อะไรกันครับเหนือ!” พี่ซันเดินเข้ามาหน้าเครียด “ลูกง่ายๆ แค่นี้ทำไมรับไม่อยู่! พี่บอกแล้วใช่มั้ยว่าอย่าประมาท! ถ้าเสียแต้มขึ้นมาเราแย่แน่!”
“ข…ขอโทษครับพี่ซัน” น้ำเหนือก้มหน้ามองพื้น มือสั่นระริก
ความมั่นใจที่สั่งสมมาพังทลายลงในพริบตา น้ำเหนือเริ่มกลัว… กลัวบอลลูกต่อไป กลัวทำให้ทีมแพ้ กลัวแมงผิดหวัง
“ขอเวลานอก!”
เสียงทุ้มตะโกนขึ้น แมงเดินลงจากเนินพิทเชอร์ ถือลูกบอลเดินตรงดิ่งมาหาน้ำเหนือ
พี่ซันหันไปมอง “แมง ไม่ต้องด่าน้องมันตอนนี้ เดี๋ยวขวัญเสียหมด”
แมงเมินพี่ซัน เดินผ่านหน้ากัปตันทีมไปหยุดอยู่ตรงหน้าน้ำเหนือที่ยืนตัวลีบอยู่
“เงยหน้า” แมงสั่งเสียงเรียบ
น้ำเหนือค่อยๆ เงยหน้าขึ้น น้ำตาคลอเบ้า “แมง… กูขอโทษ… กูทำพัง…”
แมงไม่พูดอะไร เขาเอื้อมมือซ้าย (ข้างที่ใส่ถุงมือ) มาจับที่ปีกหมวกแก๊ปของน้ำเหนือ แล้วดึงลงมาปิดหน้าผากเล็กน้อย ก่อนจะขยับหน้าเข้าไปใกล้จนหน้าผากชนกับปีกหมวก
“เลิกฟังเสียงคนอื่น” แมงกระซิบเสียงนุ่มแต่มั่นคง “ฟังแค่เสียงกู”
“…”
“จำตอนซ้อมที่ชายหาดได้มั้ย? ทรายมันดูดขา มึงยังวิ่งรับได้… นี่พื้นเรียบๆ ง่ายกว่าเยอะ”
แมงถอยออกมาเล็กน้อย จ้องตาน้ำเหนือเขม็ง
“กูอยู่ตรงนี้… ข้างหน้ามึงมีกู ข้างหลังมึงมีพี่ซัน (ถึงกูจะเกลียดมันก็เถอะ) มึงไม่ต้องกลัวอะไรทั้งนั้น” แมงยัดลูกบอลใส่มือน้ำเหนือ แล้วแบมือขอคืน “ไหนลองส่งมาซิ… ส่งให้เข้ามือเหมือนตอนซ้อม”
น้ำเหนือสูดหายใจลึก รับพลังความเชื่อมั่นจากสายตาคู่นั้น เขาปาบอลเบาๆ คืนใส่ถุงมือแมง
ปึก!
“ดี” แมงยิ้มมุมปาก “ลูกต่อไป… ถ้ามันมาทางมึงอีก รับให้ได้ แล้วส่งไปฆ่ามันซะ… ทำให้พวกมันรู้ว่า Shortstop ของมังกร ไม่ใช่ทางผ่าน”
แมงตบไหล่น้ำเหนือแรงๆ หนึ่งที แล้วเดินกลับขึ้นเนินพิทเชอร์ด้วยท่าทางมั่นใจเต็มร้อย
คำพูดสั้นๆ แต่เหมือนยาวิเศษ ความกลัวในใจน้ำเหนือหายวับไป เหลือเพียงความฮึกเหิม
‘เออ! กูคือ Shortstop ของแมง! ใครจะทำไม!’
การแข่งดำเนินต่อ คู่แข่งเห็นจุดอ่อนที่น้ำเหนือ เลยตั้งใจตีลูกเลียดพื้นมาทางเดิมอีกครั้ง!
“มาแล้ว!” น้ำเหนือตะโกนบอกตัวเอง
คราวนี้น้ำเหนือไม่ยืนแข็งทื่อ เขาย่อตัวลงต่ำ กางขาออก ตามองบอลเขม็ง เหมือนภาพสโลว์โมชั่น… ลูกบอลพุ่งเข้าซองถุงมือ ปึก!
เขาไม่รอช้า ดีดตัวขึ้นแล้วขว้างบอลไปที่เบส 2 ให้พี่ซันทันที!
ขวับ!
พี่ซันรับลูก เหยียบเบส 2 (Out 1) แล้วหมุนตัวขว้างต่อไปที่เบส 1
ขวับ! … ปึก!
“Out!” กรรมการชูกำปั้น
Double Play! (ฆ่าคู่!)
เสียงเฮดังสนั่นลั่นสนาม จี้กับโป้งกระโดดกอดกันกลม น้ำเหนือชูมือขึ้นฟ้าอย่างสะใจ
“ทำได้แล้วโว้ยยย!”
น้ำเหนือหันไปทางเนินพิทเชอร์ เห็นแมงยืนกอดอกมองมา… มุมปากยกยิ้มกว้าง และส่งสัญญาณมือเป็นรูป ‘มินิฮาร์ท’ (แบบกวนๆ) มาให้
วินาทีนั้น น้ำเหนือรู้เลยว่า… ชัยชนะที่แท้จริงไม่ใช่สกอร์บอร์ด แต่มันคือการชนะใจตัวเอง และการได้ยืนเคียงข้างผู้ชายคนนี้ในสนามต่างหาก
เกมจบลงด้วยชัยชนะของมหาวิทยาลัย น้ำเหนือกลายเป็นดาวเด่นที่ทำ Double Play ปิดเกมได้สวยงาม
…
หลังจบเกม : ข้างสนาม
ขณะที่ทุกคนกำลังดีใจ น้ำเหนือเดินเข้าไปหาแมงที่กำลังเก็บของ
“ไง… พ่อตัวจริง” แมงแซว
“ขอบใจนะเว้ย” น้ำเหนือยิ้มเขินๆ “ถ้ามึงไม่เดินมาเตือนสติ กูคงสติแตกไปแล้ว”
“กูไม่ได้เตือนสติ” แมงยักไหล่ “กูแค่ไม่อยากขว้างบอลเหนื่อยฟรี ถ้ามึงรับไม่ได้ กูต้องขว้างเพิ่ม เปลืองแรง”
“ปากแข็งตลอด!” น้ำเหนือเบะปาก “เออ… แล้วรางวัลที่มึงเคยบอกล่ะ? ถ้าชนะมึงจะให้อะไร?”
แมงมองซ้ายมองขวา เห็นปลอดคน เขาขยับเข้าไปใกล้น้ำเหนือ แล้วก้มลงกระซิบ
“คืนนี้… ไปห้องกู”
“ห๊ะ? ไปทำไม?”
“ไป ‘นวด’…” แมงทำเสียงเจ้าเล่ห์ “นวดคลายกล้ามเนื้อ… ทั้งตัว… สนมั้ย?”
น้ำเหนือหน้าแดงแปร๊ด เข้าใจความหมายแฝงทันที
“ไอ้… ไอ้ลามก! ใครจะไปสน!”
“ไม่สนเหรอ? งั้นกูชวนมุกมาเล่นเกมแทนนะ”
“สนเว้ย! ไป! ห้ามชวนคนอื่น!”
เสียงหัวเราะของทั้งคู่ประสานกัน ท่ามกลางบรรยากาศแห่งชัยชนะที่หอมหวานที่สุด
💡 เกร็ดความรู้ซอฟต์บอล (Softball Fact) ที่แฝงในบทนี้:
- Error (E): ความผิดพลาดในการรับหรือส่งลูกที่ควรจะทำได้ ทำให้ผู้เล่นฝ่ายตรงข้ามได้เปรียบ
- Mound Visit: กฎอนุญาตให้ผู้เล่น (หรือโค้ช) เดินไปคุยกับพิทเชอร์ได้จำกัดครั้ง แต่พิทเชอร์เดินลงมาคุยกับเพื่อนร่วมทีมได้ เพื่อเรียกสติและวางแผนสั้นๆ
- Double Play (6-4-3): การทำเอาท์ 2 คนในเพลย์เดียว สูตรยอดฮิตคือ Shortstop (6) รับลูก -> ส่งให้ Second Baseman (4) -> ส่งให้ First Baseman (3)
