Tag: พลาดเป้าแต่เข้ากลางใจ

"ส่ายหัวทำไมวะ! เชื่อใจกูหน่อยดิวะ!" เสียงตะโกนของ 'พี่บอม' แคชเชอร์ปี 2 ร่างท้วมดังลั่นมาจากหลังโฮมเพลท เมื่อพิทเชอร์มือสองที่ลงมาซ้อมแทนแมงส่ายหน้าปฏิเสธสัญญาณมือที่พี่บอมส่งให้เป็นรอบที่สาม บรรยากาศในสนามเริ่มตึงเครียด จังหวะการเล่นสะดุดกึกกัก จนโค้ชต้องเป่านกหวีดสั่งพักเบรก "ไม่ได้เรื่อง..." แมงที่นั่งกอดอกอยู่ข้างสนามพึมพำเสียงต่ำ คิ้วเข้มขมวดจนแทบจะผูกโบว์ "พี่บอมเขาดุเหรอ?" น้ำเหนือถามพลางดูดน้ำแดง "เห็นตะโกนโหวกเหวกเชียว" "ไม่ได้ดุ แต่กำลังหงุดหงิด" แมงอธิบายโดยสายตายังจ้องไปที่คู่กรณีในสนาม "พิทเชอร์กับแคชเชอร์ทำงานไม่เข้าขากัน... หายนะชัดๆ" แมงหันมามองน้ำเหนือ แล้วเริ่มเปิดคลาสเลคเชอร์วิชาซอฟต์บอล 102 "มึงรู้ไหมว่าทำไมเขาเรียกพิทเชอร์กับแคชเชอร์ว่า 'คู่หูแบตเตอรี่' (The Battery)?" "เพราะต้องช่วยกันชาร์จไฟให้ทีม?" น้ำเหนือเดามั่ว "ผิด" แมงดีดหน้าผากน้ำเหนือเบาๆ "คำว่า...

ภาพที่สมาชิกชมรมซอฟต์บอลเห็นจนชินตาในช่วงสัปดาห์นี้ คือภาพของ "คู่รัก... เอ้ย คู่หูคนพิการ" ที่นั่งจุมปุ๊กอยู่ม้านั่งข้างสนาม แมง (แขนขวาใส่เฝือก) นั่งไขว่ห้างด้วยมาดขรึม ส่วนน้ำเหนือ (ข้อเท้าพันผ้าล็อก) นั่งเหยียดขาอยู่ข้างๆ พร้อมสมุดจดเล่มเล็ก ทั้งคู่ถูกโค้ชสั่งห้ามลงสนามเด็ดขาด แต่ก็ห้ามไม่ให้มาดูเพื่อนซ้อมไม่ได้ "น่าเบื่อชะมัด..." น้ำเหนือบ่นพลางเคี้ยวป๊อกกี้ (ที่แมงซื้อมา) "ดูเขาขว้างกันไปขว้างกันมา ไม่เห็นมีไรตื่นเต้นเลย เหมือนเบสบอลนั่นแหละ แค่ลูกใหญ่กว่า" แมงที่กำลังจ้องมองพิทเชอร์รุ่นน้องซ้อมขว้างลูกอยู่ หันขวับมามองน้ำเหนือทันที คิ้วเข้มขมวดเข้าหากันเหมือนได้ยินคำหยาบคาย "เหมือน?" แมงทวนคำเสียงสูง "มึงเอาอะไรมามองว่าเหมือน?" "อ้าว...

สามวันแล้ว... ที่โลกของน้ำเหนือกลายเป็นสีเทา สามวันที่ไม่มีคนคอยด่าว่า "ปัญญาอ่อน" ไม่มีคนแย่งกินขนม และไม่มีคนเดินไปส่งที่หอ แมงหายไปจากวงโคจรชีวิตของน้ำเหนืออย่างสมบูรณ์แบบ เจอหน้าก็เมิน ทักไลน์ก็ไม่อ่าน โทรไปก็ตัดสาย "ไอ้แมงมันใจแข็งชิบหาย..." จี้ส่ายหัวมองน้ำเหนือที่นั่งเขี่ยข้าวในจานอย่างหมดอาลัยตายอยาก "กูว่ามึงตัดใจเหอะ หาผัวใหม่ง่ายกว่าง้อมัน" "ไม่เอา..." น้ำเหนือวางช้อนลง เสียงสั่นเครือ "กูผิดเอง กูต้องง้อมันให้ได้" น้ำเหนือมองออกไปนอกหน้าต่างโรงอาหาร ท้องฟ้ามืดครึ้มผิดปกติทั้งที่เป็นหน้าร้อน เมฆฝนก้อนใหญ่กำลังตั้งเค้าทะมึน ราวกับจะซ้ำเติมความเศร้าของเขา "กูไปหามันที่คอนโดดีกว่า" น้ำเหนือตัดสินใจคว้าไม้ค้ำยัน "เฮ้ย! ฝนจะตกนะเว้ย! ขาก็เดี้ยง จะไปลำบากทำไม!" โป้งร้องห้าม "ลำบากก็ต้องไป!...

เสียงหอบหายใจหนักหน่วงดังสะท้อนก้องในสนามซอฟต์บอลยามค่ำคืน นาฬิกาบนข้อมือบอกเวลาเกือบห้าทุ่ม ไฟสนามถูกปิดไปนานแล้ว เหลือเพียงแสงไฟสลัวจากเสาไฟถนนด้านนอกที่ส่องเข้ามาพอกระทบให้เห็นเงาตะคุ่มๆ "อีก... อีกรอบ..." น้ำเหนือพึมพำกับตัวเอง เหงื่อโทรมกายจนเสื้อเปียกชุ่ม เขากัดฟันแน่น ยกไม้ตีที่หนักอึ้งขึ้นพาดบ่า แขนสั่นระริกด้วยความล้าสะสม ตั้งแต่แมงเจ็บแขนเพราะช่วยเขา น้ำเหนือก็จมอยู่กับความรู้สึกผิดและความกดดัน เขาไม่อยากเป็นตัวถ่วง ไม่อยากเป็นแค่ภาระที่ต้องให้คนเจ็บมาคอยโอ๋ เขาอยากเก่งขึ้น... อยากพึ่งพาตัวเองได้บ้าง "ฮึบ!" น้ำเหนือจินตนาการภาพลูกบอลลอยมา แล้วเหวี่ยงไม้สุดแรงเกิด วูบ! จังหวะที่บิดเอวส่งแรง ขาขวาที่รับน้ำหนักมากเกินไปเกิดพลิกวูบ! "โอ๊ย!" เสียงร้องด้วยความเจ็บปวดดังลั่น น้ำเหนือเสียหลักล้มคว่ำลงไปกองกับพื้นดินสีแดง ไม้ตีหลุดมือกระเด็นไปไกล ความเจ็บปวดแล่นปราดจากข้อเท้าขึ้นมาถึงสมองจนน้ำตาเล็ด "ซี๊ด... เจ็บ... เจ็บชิบหาย..." น้ำเหนือกุมข้อเท้าตัวเองแน่น พยายามจะลุกขึ้นยืนแต่ก็ล้มพับลงไปใหม่ ขามันปวดจนไร้ความรู้สึก ตึก... ตึก... ตึก... เสียงฝีเท้าหนักๆ...

ช่วงสอบมิดเทอมคือช่วงเวลานรกแตกสำหรับนักศึกษาทุกคน โดยเฉพาะกับ "น้ำเหนือ" เฟรชชี่คณะบริหารฯ ที่กำลังนั่งเอามือกุมขมับอยู่หน้ากองชีทวิชา 'แคลคูลัสธุรกิจ' ในห้องสมุดกลาง "ตาย... กูตายแน่ๆ..." น้ำเหนือครวญครางเสียงเบา "ตัวเลขพวกนี้มันภาษาต่างดาวชัดๆ ดิฟ (Diff) อะไร อินทิเกรต (Integrate) อะไร กูจะเอาไปใช้ตอนขายของรึไงวะ!" "มึงบ่นมาสิบรอบแล้วนะเหนือ" จี้ที่นั่งอ่านหนังสืออยู่ฝั่งตรงข้ามเงยหน้าขึ้นมามอง "ถ้าบ่นแล้วเกรดมันงอกขึ้นมา กูจะช่วยบ่นด้วย แต่นี่อ่านไม่เข้าหัวเลยโว้ย!" "ก็กูไม่เข้าใจนี่หว่า! ใครก็ได้ช่วยกูที!" น้ำเหนือฟุบหน้าลงกับโต๊ะอย่างหมดอาลัยตายอยาก ปึก! หนังสือเล่มหนาปกแข็งวางกระแทกลงบนโต๊ะข้างหัวน้ำเหนือเสียงดังฟังชัด ตามด้วยกลิ่นสบู่มินต์ที่คุ้นเคย "เสียงดังรบกวนชาวบ้าน...

แสงแดดอ่อนๆ ยามเช้าลอดผ่านผ้าม่านสีเทาเข้ามาในห้องนอนที่เงียบสงบ น้ำเหนือรู้สึกตัวตื่นขึ้นด้วยความงัวเงีย เขาพยายามจะพลิกตัวแต่กลับพบว่าขยับไปไหนไม่ได้ เนื่องจากมีท่อนแขนหนักๆ (ข้างซ้ายที่ยังดีอยู่) ของใครบางคนพาดทับช่วงเอวเอาไว้แน่น แถมเขายังนอนตะแคงหันหน้าเข้าหาแผงอกอุ่นๆ ที่ขยับขึ้นลงตามจังหวะการหายใจอีกต่างหาก กลิ่นสบู่มินต์จางๆ ที่คุ้นเคยทำให้น้ำเหนือชะงัก 'เออว่ะ... เมื่อคืนนอนกอดกับไอ้แมง' น้ำเหนือค่อยๆ เงยหน้าขึ้นมองเจ้าของอ้อมกอด แมงยังหลับสนิท ผมยาวสลวยกระจายอยู่บนหมอนสีขาวดูตัดกันอย่างชัดเจน แพขนตายาวทาบลงบนแก้ม ใบหน้าตอนหลับดูไร้พิษสงเหมือนเด็กโข่ง ผิดกับตอนตื่นที่เป็นหมาบ้าจอมดุ "เวลานอนก็น่ารักดีนี่หว่า..." น้ำเหนือพึมพำเบาๆ เผลอยกนิ้วขึ้นไปเขี่ยปลายผมของแมงเล่น จู่ๆ คนที่คิดว่าหลับอยู่ก็ขยับปากพูดทั้งที่ตายังหลับ "ลวนลามกูแต่เช้าเลยนะ" "เฮ้ย!" น้ำเหนือสะดุ้ง ชักมือกลับแทบไม่ทัน "ตื่นแล้วก็ไม่บอก! แกล้งหลับเหรอวะ!" แมงค่อยๆ ปรือตาขึ้น...

บรรยากาศในห้องนั่งเล่นคอนโดหรูตอนนี้เย็นยะเยือกยิ่งกว่าขั้วโลกเหนือ ทั้งที่แอร์เปิดอยู่ที่ 25 องศา พี่ซันนั่งไขว่ห้างอยู่บนโซฟาหนังตัวแพง จิบน้ำเปล่าด้วยท่วงท่าผู้ดีทุกกระเบียดนิ้ว ส่วนแมงยืนกอดอกพิงผนังห้อง (ด้วยแขนข้างเดียว) จ้องมองแขกไม่ได้รับเชิญด้วยสายตาที่พร้อมจะเตะคนออกจากห้องได้ทุกเมื่อ น้ำเหนือนั่งตัวลีบอยู่บนพรมหน้าทีวี รู้สึกเหมือนตัวเองเป็นเชลยศึกที่อยู่ท่ามกลางสมรภูมิ "ห้องสวยดีนะแมง" พี่ซันวางแก้วน้ำลง "เสียดายดูมืดมนไปหน่อย น่าจะหาอะไรสดใสๆ มาประดับบ้าง" "ผมชอบแบบนี้" แมงตอบเสียงแข็ง "แล้วก็ไม่ชอบให้ใครมายุ่งย่ามของในห้องด้วย" "แหม พี่แค่แนะนำ" พี่ซันหัวเราะเบาๆ ก่อนจะหันมาหาน้ำเหนือ สายตาไล่มองเสื้อยืดตัวโคร่งที่น้ำเหนือใส่อยู่ "ว่าแต่น้องเหนือ... ใส่ชุดนี้แล้วดูตัวเล็กไปเลยนะครับ ของไอ้แมงมันเหรอ?" "ค...ครับพี่ซัน พอดีชุดนักศึกษาผมเหม็นเหงื่อ เลยขอยืมมันใส่"...