“มีข่าวลือว่าปีนี้โควตาตัวจริงตำแหน่ง Shortstop จะเป็นของเด็กปี 1 ว่ะ” “เฮ้ย จริงดิ? แล้วไอ้บาส ปี 2 ที่เป็นตัวจริงปีที่แล้วล่ะ?” “ก็นั่นไง… เห็นว่าเด็กปี 1 คนนั้นเป็น ‘เด็กปั้น’ ของไอ้แมงมัน… ปั้นกันถึงเนื้อถึงตัวซะด้วยสิ”
เสียงซุบซิบในห้องล็อกเกอร์เงียบลงทันทีเมื่อน้ำเหนือเดินเข้ามาพร้อมกับจี้และโป้ง บรรยากาศอึดอัดลอยฟุ้งจนแทบสำลัก น้ำเหนือพยายามทำหูทวนลม เดินไปเปิดตู้ล็อกเกอร์ของตัวเอง แต่สายตาเหยียดหยามจากรุ่นพี่บางกลุ่มก็ยังทิ่มแทงข้างหลัง
“ไงจ๊ะน้องเหนือ…” เสียงทุ้มใหญ่ดังขึ้นจากด้านหลัง
น้ำเหนือหันไปเจอ ‘พี่บาส’ รุ่นพี่ปี 2 เจ้าของตำแหน่ง Shortstop คนปัจจุบัน รูปร่างสูงใหญ่แต่ดูเจ้าเนื้อนิดหน่อย ยืนกอดอกมองเขาด้วยสายตาไม่เป็นมิตร
“หวัดดีครับพี่บาส” น้ำเหนือยกมือไหว้ตามมารยาท
“ซ้อมหนักน่าดูเลยนะช่วงนี้” พี่บาสแสยะยิ้ม “เห็นตัวติดกับไอ้แมงตลอด… ติวเข้มกันท่าไหนล่ะ ฝีมือถึงพัฒนาเร็วนัก?”
คำพูดสองแง่สองง่ามทำเอาเพื่อนรุ่นพี่ข้างหลังหัวเราะคิกคัก จี้ของขึ้นทันทีทำท่าจะพุ่งใส่ แต่โป้งดึงแขนไว้
“ผมซ้อมปกติครับพี่” น้ำเหนือตอบเสียงเรียบ พยายามข่มอารมณ์ “พี่แมงเขาสอนดี”
“เหรอ… นึกว่าใช้เต้าไต่” พี่บาสยื่นหน้าเข้ามาใกล้ “ฟังนะไอ้หนู… ตำแหน่ง Shortstop มันต้องใช้ฝีมือและความเก๋า ไม่ใช่ใช้ความมุ้งมิ้งไปอ้อนเอซของทีม กูเล่นมา 2 ปี กูไม่ยอมให้เด็กเมื่อวานซืนอย่างมึงมาแย่งไปง่ายๆ หรอก”
“ผมไม่เคยคิดจะแย่งครับ” น้ำเหนือจ้องตากลับอย่างไม่เกรงกลัว “แต่ถ้าผมเล่นดีกว่า แล้วโค้ชเลือกผม… มันก็ช่วยไม่ได้นะครับ”
“ไอ้…!” พี่บาสง้างมือจะกระชากคอเสื้อน้ำเหนือ
ปึก!
ฝ่ามือหนาของใครบางคนคว้าข้อมือพี่บาสไว้ได้ทันท่วงที แรงบีบมหาศาลทำเอาพี่บาสหน้าเหยเก
“จะทำอะไร”
แมงยืนอยู่ตรงนั้น… ผมยาวปล่อยสยาย นัยน์ตาสีดำสนิทว่างเปล่าแต่แผ่รังสีสังหารรุนแรงยิ่งกว่าครั้งไหนๆ
“ม…แมง! กูแค่สั่งสอนรุ่นน้อง!” พี่บาสสะบัดมือออก “มึงปกป้องมันเกินไปแล้วนะเว้ย! เดี๋ยวนี้ทีมเรามีระบบเด็กเส้นแล้วเหรอวะ!”
“เส้น?” แมงเลิกคิ้ว “มึงกำลังดูถูกสายตากู หรือดูถูกความพยายามของมัน?”
“ก็เห็นๆ กันอยู่!” พี่บาสชี้หน้าน้ำเหนือ “มันเพิ่งหัดเล่นไม่กี่เดือน จะมาเก่งกว่ากูได้ไง! ถ้ามึงแน่จริง… มาวัดกันสิ!”
แมงมองหน้าพี่บาสนิ่งๆ ก่อนจะหันมามองน้ำเหนือ
“เอาไง?” แมงถามสั้นๆ เหมือนโยนการตัดสินใจให้
น้ำเหนือมองหน้าพี่บาสที่ดูถูกเขา แล้วหันไปมองแมงที่ยืนรอคำตอบ… แววตาของแมงไม่ได้บอกให้สู้หรือถอย แต่มันบอกว่า ‘กูอยู่ข้างหลังมึง’
“เอาครับ!” น้ำเหนือตอบเสียงดังฟังชัด “วัดกันไปเลย! ถ้าผมแพ้ ผมจะถอนตัวจากการคัดตัวจริง!”
“ดี!” พี่บาสยิ้มเยาะ “แต่ถ้ากูแพ้… กูจะยอมรับมึง แล้วจะเลิกยุ่งกับพวกมึง!”
…
สนามซอฟต์บอล : กลางแดดเปรี้ยง
ข่าวการดวลกันระหว่าง “เจ้าถิ่น” vs “เด็กปั้น” แพร่สะพัดไปอย่างรวดเร็ว สมาชิกชมรมทุกคนรวมถึงพี่ซันมายืนมุงดูกันข้างสนาม
กติกาคือ Fielding Duel (ดวลการรับลูก): พี่ซันจะเป็นคนตีลูก (Fungo) ไปที่ตำแหน่ง Shortstop ทั้งหมด 20 ลูก ใครรับแล้วส่งเข้าเบส 1 ได้แม่นยำที่สุดและผิดพลาด (Error) น้อยที่สุด คือผู้ชนะ
“เริ่มที่บาสก่อนนะ” พี่ซันประกาศ
พี่บาสเดินลงสนามด้วยความมั่นใจ เขาเป็นคนรูปร่างใหญ่ การเคลื่อนที่อาจจะไม่ไวมาก แต่ทางบอลดีและมีประสบการณ์
ปัง! ลูกแรกพุ่งไปทางขวา พี่บาสสไลด์รับแล้วขว้างเข้าเบส 1 สบายๆ ปัง! ลูกสองเลียดพื้น พี่บาสก้มรับเข้าซอง ไม่พลาด
จบ 20 ลูก พี่บาสทำพลาดไปแค่ 2 ลูก (รับหลุดมือ 1, ส่งพลาด 1)
“เก๋าเกมว่ะ…” จี้กัดเล็บเครียด “ไอ้เหนือจะไหวไหมเนี่ย”
“ตาเหนือครับ” พี่ซันเรียก
น้ำเหนือเดินลงสนาม หัวใจเต้นรัวเหมือนกลองรบ เขาหันไปมองแมงที่ยืนกอดอกอยู่ข้างสนาม แมงพยักหน้าให้ทีเดียวเบาๆ
‘ทำให้ดูหน่อยสิ… ว่า Shortstop ของกูเจ๋งแค่ไหน’
น้ำเหนือสูดหายใจลึก ย่อตัวลงในท่า Ready Position ตามที่แมงสอน กางขาออก ก้นต่ำตามือจ้องไม้ตี
ปัง!
ลูกแรกพุ่งมาเร็วมาก! แต่น้ำเหนือดีดตัวผึงเหมือนสปริง พุ่งไปรับแล้วส่งเข้าเบส 1… ปึก! สวยงาม!
เสียงฮือฮาดังขึ้น ความเร็วของน้ำเหนือเหนือกว่าพี่บาสชัดเจน
ลูกที่ 5… 10… 15… น้ำเหนือรับได้หมด ร่างกายเล็กๆ เคลื่อนที่ไปทั่วพื้นที่เหมือนสายฟ้าแลบ
แต่แล้ว… ลูกที่ 18
พี่ซัน (อาจจะตั้งใจหรือมือลั่น) หวดลูกโด่งข้ามหัวและเบี้ยวไปทางปีกซ้ายไกลมาก เป็นลูกที่ยากโคตรๆ ในทางเทคนิคคือ “ปล่อยให้ปีกซ้ายเล่นก็ได้”
พี่บาสตะโกน “ลูกนั้นรับไม่ได้หรอก! ปล่อย!”
แต่แมงตะโกนสวน “วิ่ง!!”
น้ำเหนือไม่ลังเล เขาออกตัววิ่งสุดฝีเท้า ตาจ้องลูกบอลที่กำลังจะตกพื้น ไกลออกไป… ไกลออกไป…
‘ต้องรับให้ได้! เพื่อแมง!’
น้ำเหนือกัดฟัน พุ่งตัว (Dive) ลอยตัวขนานพื้น ยื่นถุงมือออกไปสุดแขน
ตุ้บ!
ร่างของน้ำเหนือกระแทกพื้นดินเสียงดังจนฝุ่นตลบ เขาไถลไปกับพื้นเกือบสองเมตร ทุกคนเงียบกริบ
น้ำเหนือค่อยๆ ยันตัวลุกขึ้นมานั่งคุกเข่า… ในถุงมือสีน้ำตาลที่ชูขึ้นฟ้า… มีลูกบอลสีเหลืองนอนนิ่งอยู่!
“เฮ้!!!!”
จี้กับโป้งกระโดดกอดกันกลม เสียงปรบมือดังสนั่นหวั่นไหว แม้แต่พี่บาสยังอ้าปากค้าง
น้ำเหนือปัดฝุ่นลุกขึ้นมายิ้มแฉ่ง แม้จะมีแผลถลอกที่ศอกเลือดซิบๆ แต่เขาก็รับลูกที่เหลืออีก 2 ลูกได้สบายๆ
ผลสรุป: น้ำเหนือพลาด 0 ลูก (Perfect Score)
พี่ซันเดินเข้ามาประกาศผล “ผู้ชนะ… น้องน้ำเหนือครับ!”
น้ำเหนือแทบจะทรุดลงกับพื้นด้วยความโล่งใจ แต่ยังไม่ทันได้นั่ง ร่างสูงของแมงก็เดินเข้ามาหา พร้อมกับผ้าเย็นและขวดน้ำ
“บ้าระห่ำ” แมงดุ แต่สายตาเป็นประกาย “ลูกเมื่อกี้อันตราย ถ้าแขนหักอีกคนจะทำไง?”
“ก็มีพยาบาลส่วนตัวอยู่แถวนี้แล้วไง” น้ำเหนือยักคิ้วกวนๆ ชี้ไปที่แมง
แมงหลุดยิ้มออกมา… ยิ้มกว้างแบบที่เห็นฟันขาวเรียงตัวสวย เป็นครั้งแรกที่ทุกคนในสนามเห็น ‘ปีศาจแมง’ ยิ้มหวานขนาดนี้!
“เออ เดี๋ยวทำแผลให้” แมงหันไปมองพี่บาสที่ยืนหน้าเสียอยู่
แมงเดินเข้าไปหาพี่บาส ตบไหล่รุ่นพี่เบาๆ
“เข้าใจหรือยังพี่…” แมงพูดเสียงเรียบแต่ก้องกังวาน “ซอฟต์บอลวัดกันที่ ‘ความเร็ว’ ไม่ใช่แค่ประสบการณ์… และเด็กคนนี้ไม่ได้ใช้เส้น…”
แมงหันไปมองน้ำเหนือด้วยสายตาภูมิใจ
“มันใช้ ‘ใจ’ เล่น… ซึ่งผมว่าพี่ไม่มี”
พี่บาสหน้าชา ก้มหน้าเดินหนีออกจากสนามไปท่ามกลางเสียงซุบซิบที่เปลี่ยนจากคำนินทาเป็นคำชื่นชม
แมงเดินกลับมาหาน้ำเหนือ ยื่นมือไปยีหัวทุยๆ จนยุ่งเหยิง
“ยินดีด้วย… ตัวจริง“
น้ำเหนือยิ้มจนแก้มปริ หัวใจพองโตคับอก
วันนี้เขาพิสูจน์แล้วว่าเขาคู่ควร… ทั้งคู่ควรกับตำแหน่งในสนาม และคู่ควรที่จะยืนข้างๆ ผู้ชายที่ชื่อ ‘มังกร’
💡 เกร็ดความรู้ซอฟต์บอล (Softball Fact) ที่แฝงในบทนี้:
- Range Factor: สำหรับตำแหน่ง Shortstop สิ่งสำคัญที่สุดคือ “ขอบเขตการป้องกัน” (Range) คนที่วิ่งไวและปฏิกิริยาดีจะสามารถรับลูกที่ยากๆ หรือลูกที่ไกลตัวได้ดีกว่าคนที่มีแค่ประสบการณ์แต่ช้า
- Hustle Play: การพุ่งรับลูก (Diving Catch) เรียกว่า Hustle Play ซึ่งแสดงถึงใจสู้และสปิริต เป็นสิ่งที่โค้ชและเพื่อนร่วมทีมให้ค่ามากที่สุด
