Tag: ยมฑูตตกสวรรค์

"ไม่เอา! ไม่ลง! พี่จะบ้าเหรอ ผมเนี่ยนะเดือนคณะ? สภาพดูไม่ได้เลยเนี่ย!" เสียงวินโวยวายดังลั่นห้องสโมสรนักศึกษา รุ่นพี่ปี 2-3 ยืนล้อมหน้าล้อมหลัง พยายามเกลี้ยกล่อม (แกมบังคับ) ให้วินลงสมัครประกวดดาวเดือนมหาวิทยาลัย "เอาน่าไอ้วิน! มึงหล่อแบบธรรมชาติ! หล่อแบบไม่ต้องพยายาม! (หล่อแบบซกมกนิดๆ แต่อภัยได้)" เจ เพื่อนสนิทช่วยเชียร์ "แถมปีนี้ธีมงานคือ 'Timeless Beauty' ความงามเหนือกาลเวลา กูว่ามึงเหมาะ!" "เหมาะกับผีน่ะสิ!" วินส่ายหน้าดิก "เดินแบบก็ไม่เป็น...

แสงแดดยามเช้าลอดผ่านผ้าม่านเข้ามาแยงตา ราวกับสวรรค์จงใจลงทัณฑ์คนบาปที่ดื่มน้ำเมาเมื่อคืน วินครางฮือในลำคอ รู้สึกเหมือนมีช่างตีเหล็กมาทุบหัวอยู่ข้างใน ตุบ... ตุบ... ตุบ... เขาพยายามยันตัวลุกขึ้นจากเตียง ความทรงจำเมื่อคืนขาดๆ หายๆ เหมือนฟิล์มหนังเก่าที่ฉายสะดุด จำได้ว่าดื่มเบียร์... ร้องไห้เรื่องพ่อ... กาลมาหา... แล้วก็... ขี่หลัง? "ตื่นแล้วรึ... เจ้ามนุษย์ขี้เมา" เสียงทุ้มเรียบดังมาจากปลายเตียง วินหรี่ตามองเห็นร่างสูงโปร่งของกาล นั่งจิบกาแฟดำอ่านหนังสือพิมพ์ (ภาษาอะไรก็ไม่รู้ ตัวยึกยือเหมือนไส้เดือน) อยู่บนเก้าอี้ด้วยท่วงท่าสง่างามดุจท่านเคานต์แดร็กคูล่า "ปวดหัว..." วินบ่นอุบอิบ ขยี้ตาตัวเอง "ดื่มน้ำซะ" ข้าชี้ไปที่แก้วน้ำผสมผงเกลือแร่ที่วางเตรียมไว้ให้บนหัวเตียง...

บรรยากาศภายในโถงคณะสถาปัตย์ฯ วันนี้คึกคักเป็นพิเศษ ป้ายไวนิลขนาดใหญ่เขียนว่า "Open House: เปิดบ้านสถาปัตย์ฯ สานสัมพันธ์ครอบครัว" เสียงหัวเราะ เสียงพูดคุย และรอยยิ้มของเหล่าผู้ปกครองที่มาดูผลงานของบุตรหลาน อบอวลไปทั่วบริเวณ ข้ายืนพิงเสาต้นใหญ่ในมุมมืด (มุมโปรดประจำตัว) มองดูภาพความสุขเหล่านั้นด้วยสายตาเรียบเฉย สำหรับยมทูต... 'ครอบครัว' คือบ่วงพันธนาการที่เหนียวแน่นที่สุด และตัดขาดได้ยากที่สุดในวาระสุดท้าย ข้ากวาดสายตามองหาเจ้าตัวแสบ... วินยืนอยู่หน้าบอร์ดจัดแสดงผลงานของตัวเอง (โมเดลบ้านที่ทำจากไม้ไอติม ซึ่งดูบี้ยวๆ บูดๆ เหมือนคนทำ) เขาสวมเสื้อนักศึกษาเรียบร้อยผิดหูผิดตา ผมเซตมาอย่างดี...

กลิ่นแอลกอฮอล์ฉุนจมูก ผสมปนเปกับกลิ่นดินและกลิ่นฝนที่เพิ่งเริ่มโปรยปราย ณ เต็นท์พยาบาลสนาม แสงไฟนีออนสลัวส่องกระทบใบหน้าของวินที่ดูตื่นตระหนกยิ่งกว่าคนที่เจ็บเสียเอง "เบาๆ สิครับพี่! กาลเขาเจ็บอยู่นะ!" วินตะโกนใส่พี่พยาบาลปี 3 ที่กำลังใช้สำลีชุบเบตาดีนกดลงบนแผลที่หลังของข้า "โอ๊ย! แกนั่นแหละเบาเสียงหน่อย ไอ้วิน! พี่มือเบาที่สุดในคณะแล้วย่ะ!" พี่พยาบาลแหวกลับ "แล้วเพื่อนแกเนี่ย เป็นหุ่นยนต์เหรอ นั่งนิ่งไม่ร้องสักแอะ" ข้านั่งเปลือยท่อนบนอยู่บนเตียงสนาม ผิวขาวซีดตัดกับรอยเลือดสีสดที่เป็นทางยาว ความเจ็บปวดทางกาย... เป็นเพียงสัญญาณประสาทที่ส่งไปยังสมอง สำหรับยมทูตที่เคยผ่านนรกโลกันตร์มาแล้ว แผลแค่นี้เปรียบเสมือนยุงกัด แต่สิ่งที่ทำให้ข้าหงุดหงิดคือ... สายตาของวิน ดวงตากลมโตคู่นั้นแดงช้ำ...

"ปีหนึ่ง! เดินให้มันเร็วๆ หน่อย! อยากโดนซ่อมหรือไง!" เสียงตะคอกผ่านโทรโข่งดังลั่นป่าชายเลน แสงแดดร้อนระอุแผดเผาผิวหนังจนแสบไหม้ กิจกรรมรับน้องนอกสถานที่... ช่างเป็นกิจกรรมที่สิ้นเปลืองพลังงานชีวิตโดยใช่เหตุ ข้าสวมเสื้อยืดคณะสีเลือดหมู กางเกงวอร์มขายาว ยืนเข้าแถวท่ามกลางเพื่อนๆ ที่เหงื่อท่วมตัว วินยืนอยู่ข้างข้า หน้าซีดเผือดเพราะอดนอน (และเพราะกลัวผีเมื่อคืน) เขาเกาะแขนเสื้อข้าไว้แน่นราวกับลูกแหง่ติดแม่ "น้องคนนั้นน่ะ! คนที่หน้าขาวๆ น่ะ! ยืนคุยอะไรกัน!" รุ่นพี่ว้าก ร่างท้วมหนวดเฟิ้ม ชี้หน้ามาทางข้า "ออกมาข้างหน้า! เดี๋ยวนี้!" ข้าเดินออกไปยืนหน้าแถวด้วยท่าทีสง่าผ่าเผย "มีประสงค์สิ่งใดหรือ... รุ่นพี่?" "พูดจากวนตีนนะมึง!...

รัตติกาล... คือช่วงเวลาที่ข้าโปรดปรานที่สุด ในขณะที่มนุษย์หลับใหล ปล่อยให้จิตวิญญาณล่องลอยในความฝัน ข้าจะนั่งขัดสมาธิบนเตียงชั้นบน ปล่อยให้ความเงียบโอบกอด นาฬิกาบอกเวลา 02.33 น. เสียงกรนเบาๆ ของรูมเมทตัวดีเงียบหายไปนานแล้ว เหลือเพียงเสียงเครื่องปรับอากาศที่ครางหึ่งๆ กึก... กึก... เสียงแปลกประหลาดดังขึ้นจากมุมห้อง ข้าลืมตาขึ้นช้าๆ มองฝ่าความมืดลงไป วิน... กำลังลุกขึ้นนั่งบนเตียง ผมชี้ฟู ตาปรือปรอย สงสัยจะปวดเบาตามประสาคนกินน้ำเยอะก่อนนอน "ฮ้าว..." วินบิดขี้เกียจ แล้วก้าวลงจากเตียง เดินสะลึมสะลือไปทางห้องน้ำ แต่ทันใดนั้น... เขาก็ชะงัก...

"หอเต็มครับน้อง" เสียงลุงยามหอพักใน ดังเหมือนฟ้าผ่ากลางกบาลวิน "โห ลุง! ผมจ่ายค่ามัดจำช้าไปวันเดียวเองนะ! ผมจะไปนอนไหนล่ะครับเนี่ย บ้านก็อยู่ตั้งเชียงใหม่!" วินโอดครวญแทบจะลงไปนอนดิ้นกับพื้น ข้ายืนกอดอกพิงเสา มองดูฉากละครชีวิตมนุษย์ด้วยความสมเพช จริงๆ แล้ว... ข้าเพิ่งใช้มนตร์ดลใจให้รายชื่อวิน 'ตกหล่น' จากระบบหอพักเองแหละ "ช่วยไม่ได้นะ ห้องมันเต็มจริงๆ... อ้อ เหลืออยู่ห้องเดียว ห้อง 404 แต่มันเป็นห้องคู่ แล้วมีคนจองไปแล้วคนหนึ่ง" ลุงยามเปิดสมุดรายชื่อ "ใครครับลุง! ผมขอนอนด้วยได้ไหม ผมนอนพื้นก็ได้!"...