admin

"เจน First Jobber สาววัย 24 ปี วางแผนที่จะเปิดร้านชิโอะปัง แต่พยายามอย่างไรโอกาสก็ยังไม่ตกมาถึงมือสักที เจนจึงหันไปพึ่งแอปพลิเคชันสะสมแต้มบุญ Lucky Points ด้วยความหวังว่ามันจะช่วยเปลี่ยนชีวิตของเธอได้ เจนขอพรสามข้อ ได้แก่ เงินทุน อาคารปล่อยเช่าราคางามๆ และความรักจากใครสักคน แต่แต้มบุญที่มีกลับไม่เพียงพอ เจนจึงเผลอบ่นลมบ่นฟ้าออกไปว่า “แค่ขอใครสักคนก็ไม่ได้เลยหรือไง?” โดยหารู้ไม่ว่าประโยคนั้นได้กลายเป็นคำขอใหม่ที่ระบบรับไปพิจารณาเสียแล้ว เช้าวันถัดมา เจนตื่นขึ้นมาเจอ ซี...

หลังประกาศตัวว่า “จะจีบฉิน” อย่างเป็นทางการ “ด้วง” และแก๊งเพื่อนซี้ “เจมี่-แปะ” ก็ระดมสมองคิดแผนการ “จีบ” ที่โคตรจะ ยูนีคคคคค แมลงนักรัก ตั้งใจจัดเต็มทุกแผน แต่ความคืบหน้า = 0 สุดท้ายเพื่อน ๆ แนะนำให้ “ด้วง” ลองใช้ “ความจริงใจ” เข้าสู้ “ด้วง” ใช้ใจนำทาง...

บรรยากาศในยิมเนเซียมวันนี้แปลกไปกว่าทุกวัน เมื่อมีเก้าอี้สนามตัวหนึ่งตั้งอยู่ข้างสนาม และคนที่นั่งอยู่บนนั้นคือ คิระ ในชุดคนไข้ที่มีเสื้อวอร์มของชมรมคลุมไหล่ ใบหน้าที่ซีดเซียวแต่ยังคงความหล่อเหลาระดับอัจฉริยะกำลังจ้องมองการซ้อมอย่างไม่วางตา 🕊️ “คิริน... โดดต่ำไปนะ ท่าทางแบบนั้นจะเรียกตัวเองว่าเอสหลักได้ยังไง?” คิระเอ่ยเสียงเรียบ แต่ทำเอาคิรินที่กำลังซ้อมตบบอลถึงกับเสียจังหวะจนบอลติดเน็ต “พี่... พี่ควรพักผ่อนนะ หมอยังไม่ให้ออกมาเดินเยอะ” คิรินบอกพลางหลบสายตาพี่ชาย 🕊️ “ฉันพักมาสองปีแล้วคิริน ตอนนี้ฉันอยากเห็น... ว่าคนที่ได้ตำแหน่งเซตเตอร์ยอดเยี่ยมอย่างธันวา จะเซตบอลให้ ‘แฟน’ ตัวเองได้ดีแค่ไหน” คิระหันไปยิ้มให้ธันวาที่ยืนถือบอลนิ่งอยู่ “ธันวา... เซตให้ฉันดูหน่อยสิ เอาแค่ท่ายืนตบก็ได้...

ท่ามกลางเสียงฉลองความสำเร็จของชมรมวอลเลย์บอลที่ร้านหมูกระทะหน้ามหาวิทยาลัย เสียงโทรศัพท์ของคิรินก็ดังแทรกขึ้นมา มือที่กำลังคีบตะเกียบชะงักค้างเมื่อเห็นชื่อผู้โทร... ‘โรงพยาบาล’ “ธันวา... พี่คิระฟื้นแล้ว” เพียงประโยคเดียว บรรยากาศรื่นเริงก็เงียบกริบลงทันที ธันวาวางแก้วน้ำลง นัยน์ตาสีน้ำเงินสั่นไหวเล็กน้อย เขารู้ดีว่าการฟื้นของคิระคือปาฏิหาริย์ที่คิรินรอคอย แต่มันก็คือจุดเริ่มต้นของพายุลูกใหม่เช่นกัน ณ ห้องพักฟื้นพิเศษ กลิ่นน้ำยาฆ่าเชื้อยังคงเดิม แต่สิ่งที่เปลี่ยนไปคือร่างที่เคยนอนนิ่งบนเตียง บัดนี้กลับยันตัวนั่งพิงหมอนอยู่ ใบหน้าของ คิระ เหมือนกับคิรินราวกับแกะ แต่นัยน์ตาของคิระนั้นดูนุ่มนวลและอ่อนโยนกว่ามาก “พี่ครับ...” คิรินเดินเข้าไปหาด้วยเสียงสั่นเครือ คิระค่อยๆ หันมามอง เขาขมวดคิ้วเล็กน้อยก่อนจะคลี่ยิ้มจางๆ 🕊️ “คิรินเหรอ... โตขึ้นเยอะเลยนะ” แต่แล้วสายตาของคิระก็เคลื่อนไปหยุดอยู่ที่ชายหนุ่มที่ยืนอยู่ข้างหลังคิริน ดวงตาของเขาเบิกกว้างขึ้นด้วยความดีใจอย่างปิดไม่มิด...

แสงแดดยามเช้าลอดผ่านผ้าม่านเข้ามาแยงตา ราวกับสวรรค์จงใจลงทัณฑ์คนบาปที่ดื่มน้ำเมาเมื่อคืน วินครางฮือในลำคอ รู้สึกเหมือนมีช่างตีเหล็กมาทุบหัวอยู่ข้างใน ตุบ... ตุบ... ตุบ... เขาพยายามยันตัวลุกขึ้นจากเตียง ความทรงจำเมื่อคืนขาดๆ หายๆ เหมือนฟิล์มหนังเก่าที่ฉายสะดุด จำได้ว่าดื่มเบียร์... ร้องไห้เรื่องพ่อ... กาลมาหา... แล้วก็... ขี่หลัง? "ตื่นแล้วรึ... เจ้ามนุษย์ขี้เมา" เสียงทุ้มเรียบดังมาจากปลายเตียง วินหรี่ตามองเห็นร่างสูงโปร่งของกาล นั่งจิบกาแฟดำอ่านหนังสือพิมพ์ (ภาษาอะไรก็ไม่รู้ ตัวยึกยือเหมือนไส้เดือน) อยู่บนเก้าอี้ด้วยท่วงท่าสง่างามดุจท่านเคานต์แดร็กคูล่า "ปวดหัว..." วินบ่นอุบอิบ ขยี้ตาตัวเอง "ดื่มน้ำซะ" ข้าชี้ไปที่แก้วน้ำผสมผงเกลือแร่ที่วางเตรียมไว้ให้บนหัวเตียง...

"โอ้โห... นี่ห้องคนหรือโชว์รูมเฟอร์นิเจอร์วะเนี่ย" แทงค์อุทานเสียงดังพลางวางลังกระดาษใบยักษ์ลงบนพื้นพรมราคาแพงระยับ ภายในลังอัดแน่นไปด้วยสมบัติบ้าของผม: ตุ๊กตาหมีเน่าๆ ที่หูขาดข้างหนึ่ง, กองหนังสือนิยายวายที่ซ่อนไว้ใต้ตำราเรียน, และบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปรสต้มยำกุ้งสามโหล ภาพที่เห็นช่างขัดแย้งกันอย่างสิ้นเชิง... ข้าวของกะโหลกกะลาของเด็กห้อง F วางเกลื่อนกราดอยู่กลางเพนท์เฮาส์หรูสไตล์โมเดิร์นของท่านประธานนักเรียน "ระวังหน่อยสิแทงค์! นั่นกะละมังซักผ้าใบโปรดฉันนะ!" ผมรีบวิ่งไปรับกะละมังสีชมพูแป๊ดที่กำลังจะกลิ้งไปชนแจกันคริสตัล ไต้ฝุ่นยืนกอดอกพิงเคาน์เตอร์บาร์ มองความวุ่นวายตรงหน้าด้วยสายตาว่างเปล่า เหมือนคนที่กำลังปลงตกกับชีวิต "ฉันบอกให้เอามาแค่ของใช้จำเป็น..." เขาพูดเสียงเรียบ "นี่แหละครับจำเป็นสุดๆ!" ผมชูกะละมังขึ้น "ถ้าไม่มีไอ้นี่ผมจะแช่ผ้ายังไง?" "ที่นี่มีเครื่องซักผ้าอบแห้งระบบ AI..." ไต้ฝุ่นถอนหายใจ "ช่างเถอะ... พวกนายจัดของเสร็จแล้วก็รีบกลับไปซะ ฉันต้องการความเป็นส่วนตัว" ประโยคหลังเขาหันไปกดดันเดอะแก๊งที่กำลังเดินสำรวจห้องอย่างตื่นเต้น "แหมๆ ไล่กันจังนะครับท่านประธาน" คิวยิ้มล้อเลียน...

รถไฟเคลื่อนตัวเข้าสู่สถานีปลายทางหัวลำโพง ผู้โดยสารคนอื่นๆ ทยอยลุกจากที่นั่ง เก็บสัมภาระ และเดินลงจากรถไปจนหมด ความวุ่นวายจางหายไป เหลือทิ้งไว้เพียงความเงียบและความว่างเปล่าของขบวนรถไฟที่จอดนิ่งสนิท ผมนั่งรอจนแน่ใจว่าไม่มีใครอยู่แล้ว จึงรีบลุกจากที่นั่ง เดินย้อนกลับไปยัง ตู้ที่ 3 ตามคำบอกใบ้ในตั๋ว ตู้ที่ 3 เป็นตู้รถไฟชั้นสามรุ่นเก่า พื้นปูด้วยไม้กระดานที่เริ่มผุกร่อนตามกาลเวลา กลิ่นอับชื้นและกลิ่นน้ำมันเครื่องอบอวลอยู่ในอากาศ ‘ใต้หมอนรถไฟ... ตู้ที่ 3’ คำว่า "หมอนรถไฟ" ปกติแล้วหมายถึงไม้หมอนรองรางรถไฟข้างล่าง แต่ศิลาคงไม่ได้ให้ผมลงไปขุดรางแน่ๆ ในภาษาคนรถไฟเก่าๆ บางทีอาจจะหมายถึง... สายตาผมกวาดไปรอบๆ จนไปสะดุดเข้ากับที่นั่งเดี่ยวตรงมุมสุดของตู้...