admin

หลังจากเหตุการณ์พาสต้าทำพิษจนหัวใจเกือบวาย กราฟพยายามขังตัวเองอยู่ในห้องเพื่อปั่นโปรเจกต์ส่งอาจารย์ตามกำหนดการ เขาตั้งปณิธานกับตัวเองไว้ว่า "จะไม่เปิดประตูให้ใครหน้าไหนทั้งนั้น" ต่อให้เป็นคนหล่อระดับสมบัติชาติมาเคาะก็ตาม แต่แล้ว... "พรึ่บ!" หน้าจอคอมพิวเตอร์สามจอดับวูบพร้อมกัน ไฟเพดานดับสนิท ทิ้งให้ทั้งห้องตกอยู่ในความมืดมิด มีเพียงแสงสลัวจากตึกข้างๆ ที่ลอดผ่านผ้าม่านเข้ามา กราฟถอนหายใจเฮือกใหญ่ "เซฟเวอร์ไม่ทำงานเหรอวะ หรือว่าเบรกเกอร์ทริป?" เขากำลังจะลุกไปเช็คแผงไฟ แต่เสียงเคาะประตูที่คุ้นเคยกลับดังขึ้นเสียก่อน คราวนี้มันรัวเร็วกว่าทุกครั้ง "คุณกราฟ! อยู่ไหมครับ? ห้องผมไฟดับน่ะ" กราฟยืนนิ่งสนิทในความมืด เขาอยากจะแกล้งตายใจจะขาด แต่ความชำนาญทางวิศวกรรมมันค้ำคอ เขาจำใจเปิดประตูออกไปพบกับไทเกอร์ที่ยืนหน้าเครียด ในมือถือสมาร์ทโฟนที่เปิดแฟลชส่องสว่างไว้ "ห้องคุณก็ดับเหมือนกันเหรอ?" ไทเกอร์ถาม "ครับ น่าจะไฟตกทั้งชั้น" "คือ... ผมกำลังอาบน้ำอยู่แล้วไฟมันก็ดับพรึ่บไปเลย ผมเลยรีบคว้ากางเกงมาใส่แล้วออกมาดู" พอกราฟปรับสายตาให้ชินกับแสงแฟลชจากมือถือได้...

หลังจากผ่านพ้นเหตุการณ์ยืมไขควงในตำนานมาได้สามชั่วโมง กราฟก็นั่งจ้องหน้าจอคอมพิวเตอร์ที่รันโค้ดค้างไว้ แต่ในหัวกลับไม่ได้มีเรื่องฟังก์ชันหรือโครงสร้างข้อมูลเลยแม้แต่น้อย เขาลองคำนวณความน่าจะเป็นที่ดาราชื่อดังระดับประเทศจะมาย้ายมาอยู่หอพักเกรดบีแถวมหาลัยแบบนี้ "0.0001%... เป็นไปไม่ได้ หรือเขาจะมาซ่อนตัวจากข่าวกะฉ่อน?" กราฟวิเคราะห์พึมพำกับตัวเอง เสียงเคาะประตูหน้าห้องดังขึ้นอีกครั้ง คราวนี้กราฟไม่ได้ลนลานเหมือนรอบแรก เขาพยายามดึงมาดนิ่งแบบวิศวกรผู้เย็นชามาสวมทับ เขาเดินไปส่องช่องตาแมว และนั่นก็ทำให้เขาสติหลุดอีกรอบ ไทเกอร์ยืนอยู่ตรงนั้น ในชุดที่ดาเมจรุนแรงกว่าเดิม เสื้อเชิ้ตสีขาวปลดกระดุมบนสามเม็ดเผยให้เห็นแผ่นอกวับๆ แวมๆ ในมือถือถุงกระดาษที่มีกลิ่นหอมของอาหารลอยออกมา "คุณกราฟครับ ไขควงมาคืนครับ... พร้อมของตอบแทน" กราฟเปิดประตูออกช้าๆ พยายามทำตัวให้ปกติที่สุด "อ๋อ ครับ... จริงๆ ไม่ต้องมีของตอบแทนก็ได้ครับ แค่ไขควงอันเดียว" "ไม่ได้หรอกครับ ผมเป็นพวกชอบ...

บ่ายวันเดียวกัน สายฝนหยุดโปรยปรายแล้ว แต่ท้องฟ้ายังไม่ยอมปล่อยให้สีครามได้ทำหน้าที่ เมฆครึ้มยังคงปกคลุมหนาทึบ ราวกับบ้านหลังนี้ยังไม่อนุญาตให้แสงสว่างสาดส่องเข้ามาเห็นความลับอะไรมากนัก กวินพาเรนเดินลึกเข้าไปยังห้องชั้นในสุดของเรือนใหญ่ ห้องที่แม้แต่คนรับใช้เก่าแก่ยังไม่กล้าเดินผ่านหากไม่มีเหตุจำเป็น ประตูไม้สีเข้มบานหนาแกะสลักลวดลายเป็นเถาไม้เลื้อยพันเกี่ยวกันยุ่งเหยิง เปรียบเสมือนกิ่งก้านของประวัติศาสตร์ที่รัดรึงอยู่รอบลำคอของทุกคนในตระกูล “ท่านย่าอยากเจอคุณ” กวินเอ่ยบอกเสียงเบา น้ำเสียงของเขาเจือไปด้วยความระมัดระวัง เหมือนเด็กที่รู้ตัวดีว่า... ในบ้านหลังนี้ มีใครบางคนที่เขาไม่เคยเอาชนะได้จริง ๆ เรนพยักหน้า เขารับรู้ได้ด้วยสัญชาตญาณว่า คนที่อยู่หลังบานประตูนี้คือศูนย์กลางที่กำหนดจังหวะลมหายใจของคนทั้งบ้าน กวินเคาะประตูสามครั้ง... ไม่มากไม่น้อยไปกว่านั้น ก่อนจะผลักเปิดเข้าไป ห้องนั้นไม่ได้กว้างขวางจนโอ่อ่า แต่มัน “หนักแน่น” หนักแน่นด้วยกลิ่นไม้เก่าแก่ ด้วยผ้าม่านกำมะหยี่สีเข้มทึบ และด้วยความเงียบงันชนิดที่ไม่ต้องเอ่ยปากขออนุญาตใคร หญิงชราคนหนึ่งนั่งสงบนิ่งอยู่ริมหน้าต่าง แสงยามบ่ายทำได้เพียงแค่แตะลงบนไหล่ของเธอ...

รุ่งเช้ามาเยือนคฤหาสน์วารีด้วยความเงียบสงบ เรนเดินลงมายังโถงเล็กใกล้ห้องสมุด ซึ่งได้ชื่อว่าเป็นจุดที่ “เงียบเชียบที่สุด” ของเรือนใหญ่ เขาพบ ลิลลี่ อยู่ที่นั่น เธอนั่งอยู่บนรถเข็นริมหน้าต่าง มีหนังสือเล่มหนาเปิดกางอยู่บนตัก แสงแดดยามเช้าสีเทาจาง ๆ ตกกระทบเส้นผมของเธอ ทำให้ดูเลือนรางเหมือนเงาไหมอ่อน เธอเงยหน้าขึ้นสบตาเขาอย่างงดงาม งดงามเสียจนอาจทำให้ใครก็ตามเผลอลืมไปว่า... เด็กสาวคนนี้อยู่ใกล้ชิดกับ “กลิ่นต้องห้าม” มากเกินไป “เมื่อคืนบ้านหอมแปลกดีนะคะ” ลิลลี่เอ่ยทักขึ้นก่อน น้ำเสียงเหมือนถามเล่น ๆ ตามประสา แต่จังหวะการสังเกตนั้นรวดเร็วเกินธรรมชาติ เรนยิ้มบาง “แปลกยังไงครับ” “เหมือนกลิ่น... คนที่เคยอยู่ที่นี่”...

บรรยากาศในสนามกีฬาแห่งชาติขลังกว่าที่เคย แต่นั่นไม่น่าตื่นเต้นเท่ากับการปรากฏตัวของทีมคู่แข่งจากมหาวิทยาลัยทางเหนือ... ทีมไททัน (Titan) ผู้เล่นทั้ง 6 คนในสนามมีความสูงเฉลี่ย 195 เซนติเมตรขึ้นไป! โดยมีกัปตันทีมอย่าง 'โกไลแอท' หนุ่มร่างยักษ์เจ้าของพลัง Gravity Field (อาณาเขตแรงโน้มถ่วง) ที่ใครตบบอลผ่านมือเขา ลูกจะถูกกดลงพื้นทันที! “นี่คนหรือเสาไฟฟ้าหน้าปากซอยวะเนี่ย...” ภูผาถึงกับปาดเหงื่อ เมื่อต้องยืนเทียบกับลิเบอโร่ฝั่งตรงข้ามที่ตัวใหญ่กว่าเขาเกือบเท่าตัว “พี่ภู อย่าไปกลัว! ตัวใหญ่แบบนี้แหละ ล้มดังดีผมชอบ!” ศิลาพูดพลางวอร์มอัพท่าตีลังกาเตะบอลอันเป็นเอกลักษณ์ เซตที่ 1:...

การแข่งขันกระชับมิตรกับทีมเยาวชนทีมชาติเริ่มต้นขึ้น ท่ามกลางสายตาของคิระที่จ้องมองมาจากข้างสนาม วันนี้ทีมเยาวชนส่งตัวลับอย่าง 'มินทร์' เด็กหนุ่มหน้ามนที่ดูไม่มีพิษมีภัย แต่ทันทีที่เขาโดดขึ้นตบบอล ความสยองขวัญก็บังเกิด ฟึ่บ! คิรินกระโดดบล็อกอย่างมั่นใจ พลังสลาตันสร้างกำแพงลมหนาทึบ ลูกบอลพุ่งมาหาเขาตรงๆ แต่ในเสี้ยววินาทีก่อนจะปะทะมือ... ลูกบอลกลับ "หักเลี้ยว" กลางอากาศหลบปลายนิ้วของคิรินไปอย่างดื้อๆ แล้วปักลงที่มุมสนามอีกด้าน! 🌪️ Phantom Strike (ลูกตบเปลี่ยนวิถี!) “อะไรวะน่ะ! ลูกบอลมันเลี้ยวได้เองเหรอ!” คิรินอุทานอย่างตกใจ “ไม่ใช่เลี้ยวธรรมดาคิริน...” ธันวาขยับแว่น (ที่ใส่มาเพื่อกรองแสงจากพลัง) นัยน์ตาสีน้ำเงินเข้มจัดทำงานหนัก “เขาสัมผัสบอลแค่ปลายนิ้วตอนสุดท้ายเพื่อสร้าง 'จุดหมุน'...

แสงสว่างจ้าบาดตาที่ปลายอุโมงค์ทำให้พรานเข้มต้องยกมือขึ้นป้องหน้า ลมหายใจเฮือกแรกที่สูดเข้าปอดหลังจากขึ้นมาจากเมืองบาดาลช่างหอมหวานและสดชื่นจนแทบสำลัก มันมิใช่กลิ่นอับชื้นของดินและรากไม้ แต่เป็นกลิ่นหอมปรุงแต่งราวกับเครื่องหอมชั้นดีที่ลอยฟุ้งอยู่ในอากาศ "ถึงแล้ว..." เสียงแหบพร่าของแม่เฒ่าดังขึ้นเป็นครั้งสุดท้าย "สุดเขตแดนของข้าแล้ว... ที่เหลือพวกเอ็งต้องไปกันต่อเอง จำไว้... สิ่งที่ตาเห็น อาจไม่ใช่สิ่งที่เป็น" เมื่อสายตาปรับสภาพได้ ภาพเบื้องหน้าก็ทำเอาคณะเดินทางทั้งหมดถึงกับยืนตะลึงงันจนลืมความเหนื่อยล้า เบื้องล่างคือหุบเขาขนาดมหึมาที่ถูกโอบล้อมด้วยเทือกเขาสูงเสียดฟ้า ยอดเขาเหล่านั้นปกคลุมด้วยหิมะสีเงินยวงสะท้อนแสงอาทิตย์ระยิบระยับ นี่คือ 'ป่าหิมพานต์ชั้นใน' เขตแดนศักดิ์สิทธิ์ที่ใกล้ชิดกับสวรรค์มากที่สุด ต้นไม้ในป่าแห่งนี้มิได้มีลำต้นเป็นเนื้อไม้สีน้ำตาล หากแต่เป็นสีทองคำสุกปลั่ง ใบไม้เป็นสีแก้วมณีหลากสี ทั้งมรกต ทับทิม และไพลิน ลำธารที่ไหลผ่านโขดหินมิใช่น้ำใสธรรมดา แต่เป็นสายธารสีมุกที่ส่งเสียงดนตรีแผ่วเบายามไหลกระทบหิน พื้นหญ้าหนานุ่มดุจพรมกำมะหยี่สีเขียวขจีมีดอกไม้แปลกตาส่งกลิ่นหอมยั่วยวน "สวรรค์..." จ้อยพึมพำ...