บรรยากาศในยิมเนเซียมวันนี้แปลกไปกว่าทุกวัน เมื่อมีเก้าอี้สนามตัวหนึ่งตั้งอยู่ข้างสนาม และคนที่นั่งอยู่บนนั้นคือ คิระ ในชุดคนไข้ที่มีเสื้อวอร์มของชมรมคลุมไหล่ ใบหน้าที่ซีดเซียวแต่ยังคงความหล่อเหลาระดับอัจฉริยะกำลังจ้องมองการซ้อมอย่างไม่วางตา
🕊️ “คิริน… โดดต่ำไปนะ ท่าทางแบบนั้นจะเรียกตัวเองว่าเอสหลักได้ยังไง?” คิระเอ่ยเสียงเรียบ แต่ทำเอาคิรินที่กำลังซ้อมตบบอลถึงกับเสียจังหวะจนบอลติดเน็ต
“พี่… พี่ควรพักผ่อนนะ หมอยังไม่ให้ออกมาเดินเยอะ” คิรินบอกพลางหลบสายตาพี่ชาย
🕊️ “ฉันพักมาสองปีแล้วคิริน ตอนนี้ฉันอยากเห็น… ว่าคนที่ได้ตำแหน่งเซตเตอร์ยอดเยี่ยมอย่างธันวา จะเซตบอลให้ ‘แฟน’ ตัวเองได้ดีแค่ไหน” คิระหันไปยิ้มให้ธันวาที่ยืนถือบอลนิ่งอยู่ “ธันวา… เซตให้ฉันดูหน่อยสิ เอาแค่ท่ายืนตบก็ได้ ฉันอยากสัมผัสวิถีบอลของนายอีกครั้ง”
ธันวาลอบมองคิรินที่ยืนกำมือแน่นจนสั่น 🦊 “คิระ… นายยังไม่แข็งแรงนะ”
🕊️ “ถ้าไม่ทำตามใจฉัน… ฉันอาจจะทรุดลงไปอีกก็ได้นะ” คำขู่ด้วยรอยยิ้มละมุนทำเอาธันวาปฏิเสธไม่ได้
การดวลกันที่ไม่มีใครคาดคิด
ธันวาจำใจต้องโยนบอลขึ้นและเซตไปยังตำแหน่งที่คิระถนัดที่สุด พลัง Eye of the Storm ของเขาทำงานอัตโนมัติ แต่มันกลับเป็นเนตรพายุที่ดูหม่นหมอง ลูกบอลลอยออกไปอย่างนิ่งสงบ คิระเอื้อมมือขึ้นตบเบาๆ ส่งบอลข้ามเน็ตไปอย่างแม่นยำ
🕊️ “วิถีบอลสวย… แต่มันไม่มี ‘ความรัก’ อยู่ในนั้นเลยนะธันวา” คิระพูดพลางหันไปมองน้องชาย “คิริน… ถ้านายอยากได้เซตเตอร์คนนี้คืน นายต้องพิสูจน์ให้ฉันเห็นว่านาย ‘เหนือกว่า’ ฉันในทุกด้าน ทั้งเรื่องวอลเลย์บอล… และเรื่องความกล้าที่จะรักเขา”
“พี่หมายความว่าไง!”
🕊️ “อีกสามวันจะมีการแข่งกระชับมิตรกับทีมเยาวชนทีมชาติ… พ่อบอกว่าถ้าทีมเราชนะ พ่อจะยอมให้ฉันกลับมาคุมทีมแทนภูผา และฉัน… จะขอธันวาหมั้นอย่างเป็นทางการ”
คำประกาศของคิระเหมือนสายฟ้าฟาดลงกลางยิม 🛡️ ภูผา ถึงกับยืนอึ้ง ส่วน ศิลา ที่แอบฟังอยู่ข้างสนามถึงกับหลุดสบถออกมา
“โหพี่! พี่ชายพี่นี่มันปีศาจชัดๆ! นี่มันกะจะงาบทั้งตำแหน่งทั้งแฟนเลยเหรอ!”
22:00 น. ดาดฟ้าหอพัก
ธันวานั่งมองดาวอยู่คนเดียว ก่อนจะรู้สึกถึงแรงสั่นสะเทือนข้างๆ เมื่อคิรินเดินเข้ามานั่งลงด้วยท่าทางที่ดูหมดแรง
“คิริน… เรื่องหมั้นน่ะ ฉันไม่มีทางยอม…”
“นายไม่ต้องพูดหรอก” คิรินขัดขึ้น เสียงของเขานิ่งสงบจนธันวาแปลกใจ “ฉันเพิ่งคุยกับพี่คิระมา… พี่เขาบอกว่า อัจฉริยะน่ะมองเห็นสิ่งที่คนธรรมดามองไม่เห็น เขาเห็นว่าฉันมัน ‘ขี้ขลาด’ ที่ยอมยกนายให้คนอื่นง่ายๆ เพียงเพราะคำว่าพี่น้อง”
คิรินหันมาสบตาธันวา นัยน์ตาของเขาเปลี่ยนจากสีส้มอิฐกลายเป็นสีแดงเพลิงเข้มข้น พลังสลาตันรอบตัวเขาเริ่มหมุนวนจนฝุ่นรอบข้างปลิวว่อน
“นัดหน้า… ฉันจะไม่ยอมให้พี่ชนะ ฉันจะตบลูกที่แรงที่สุด ทรงพลังที่สุด และจะประกาศให้พ่อกับพี่เห็นว่า… นายคือเซตเตอร์ของฉันคนเดียว!”
“นั่นแหละ… คิรินที่ฉันหลงรัก” ธันวายิ้มกว้าง เขาเอื้อมมือไปคว้าคอเสื้อคิรินแล้วดึงเข้ามาใกล้ “งั้นพรุ่งนี้ซ้อมพิเศษตอนตีสี่… ฉันจะสอนวิธีใช้ ‘พายุ’ ที่แท้จริงให้นายเอง เตรียมตัวตายในสนามได้เลย”
เบื้องหลังสายตาของคิระ
ในห้องพักโรงพยาบาล คิระกำลังนั่งดูคลิปการซ้อมของคิรินซ้ำไปซ้ำมา เขายิ้มออกมาอย่างขมขื่นพลางมองขาสองข้างที่ยังไร้ความรู้สึก
“ฉันอาจจะเดินไม่ได้เหมือนเดิมอีกแล้วคิริน… แต่ฉันจะใช้ธันวาเป็น ‘เหยื่อล่อ’ เพื่อปลุกสัญชาตญาณสัตว์ป่าในตัวนายออกมา นายต้องแข็งแกร่งพอที่จะปกป้องเขาจากพ่อ… และปกป้องชมรมนี้แทนฉัน”
คิระกดยกเลิกการจองแหวนหมั้นในมือถือ พลางพึมพำกับตัวเอง “ขอโทษนะธันวาที่ต้องให้เป็นตัวร้าย… แต่ถ้าน้องชายฉันมันไม่ยอมสู้เพื่อนาย มันก็ไม่คู่ควรจะเป็นเอสหลักหรอก”
