admin

สวัสดีครับ "ซอฟต์บอล" คือเกมที่วัดกันด้วยความเร็วและจังหวะของหัวใจ คนหนึ่ง... ขว้างด้วยแรงแค้นและกำแพงในใจ อีกคน... รับด้วยความมุ่งมั่นและรอยยิ้มที่สดใส เมื่อ "ปีศาจแมง" ผู้หวงแหนพื้นที่ส่วนตัว ต้องมาเจอกับเด็กดื้ออย่าง "น้ำเหนือ" ที่พร้อมจะพุ่งชน (และพุ่งรับลูก) ทุกสถานการณ์ กติกาหัวใจจึงเริ่มสั่นคลอน นี่คือนิยายที่จะทำให้คุณหลงรักกลิ่นอายของสนามหญ้า เข้าใจความหมายของการเป็น "คู่หูแบตเตอรี่" และอมยิ้มไปกับความรักที่เริ่มจาก "ติดลบ" จนกลายเป็น "โฮมรัน" ยินดีต้อนรับสู่สนามแข่งขัน... ที่มีเดิมพันเป็นความรักครับ -------------------------------------------------------------------------------------------------------- "มึงแน่ใจนะเหนือ? ว่าจะเอาจริง" เสียงของ 'จี้' ทอมหล่อเพื่อนสนิทตัวจี๊ดดังขึ้นขัดจังหวะความคิด...

https://www.youtube.com/watch?v=cQO2eepCumU เตรียมพบกับผลงานซีรีส์พีเรียดดรามาสุดเข้มข้นที่จะพาทุกคนย้อนเวลากลับไปสู่หน้าประวัติศาสตร์ครั้งสำคัญใน "แสงดาวแสงศรัทธา" (When Light Fades) ถ่ายทอดเรื่องราวการต่อสู้ อุดมการณ์ และความรักที่เกิดขึ้นท่ามกลางมรสุมทางการเมือง เรื่องราวเริ่มต้นขึ้นหลังเหตุการณ์สะเทือนใจในวันที่ 6 ตุลาคม พ.ศ. 2519 "รวินทร์" นักศึกษาหนุ่มตัดสินใจหนีเข้าป่าเพื่อเข้าร่วมกับพรรคคอมมิวนิสต์แห่งประเทศไทย ท่ามกลางบรรยากาศการต่อสู้ที่เต็มไปด้วยอันตรายและความอ้างว้าง เขาได้พบกับ "สหายเยว่" ชายหนุ่มผู้แข็งกร้าวภายนอกแต่กลับเปี่ยมไปด้วยความอ่อนโยนอยู่ภายใน และคอยเป็นดั่งแสงสว่างนำทางในความมืดมิดให้กับรวินทร์ แต่ในขณะเดียวกัน "แดนดิน" พี่ชายทหารผู้ผูกพันกันมาตั้งแต่เด็ก ก็กำลังออกตามหาตัวรวินทร์อย่างไม่ลดละเพื่อพาน้องชายกลับบ้าน ท่ามกลางความขัดแย้งของอุดมการณ์ยุคสมัย มิตรภาพ...

ในสนามซอฟต์บอลที่มีระยะห่างจากเนินพิทเชอร์ถึงโฮมเพลทเพียง 14 เมตร ลูกบอลที่ถูกขว้างออกไปใช้เวลาเพียงเสี้ยววินาทีในการตัดสินแพ้ชนะ... แต่สำหรับเรื่องราวของ "แมง" และ "น้ำเหนือ" ความรักของพวกเขาใช้เวลาเดินทางนานกว่านั้น เรื่องราวนี้ไม่ใช่แค่บันทึกการแข่งขันของนักกีฬาหนุ่มสองคน แต่มันคือบันทึกการเติบโตของหัวใจ ระหว่าง "พิทเชอร์" ผู้เย็นชาและปากร้ายที่สร้างกำแพงล้อมรอบตัวเอง กับ "ชอร์ตสต็อป" มือใหม่จอมซุ่มซ่ามที่ค่อยๆ ก้าวข้ามกำแพงนั้นเข้ามาด้วยความใสซื่อและความพยายาม เราจะได้เห็นว่า กีฬากับความรักมีจุดร่วมที่เหมือนกัน คือต้องอาศัย "ความเชื่อใจ" หากพิทเชอร์ไม่เชื่อใจคนข้างหลัง เขาก็ไม่กล้าขว้างลูก หากคนรักไม่เชื่อใจกัน ก็ไม่อาจประคองความสัมพันธ์ไปจนถึงฝั่งฝัน ขอเชิญผู้อ่านร่วมลงสนามไปสัมผัสฝุ่นดินแดง...

ทางต้นสังกัดของ "ไบร์ท วชิรวิชญ์" ได้ออกแถลงการณ์อย่างเป็นทางการเพื่อปกป้องสิทธิ์ของศิลปิน ดังนี้ครับ: 🐝 เหตุการณ์: มีบุคคลหลายรายเผยแพร่ข้อความและแสดงความคิดเห็นบนสื่อสังคมออนไลน์ในลักษณะล้อเลียน วิพากษ์วิจารณ์ด้วยถ้อยคำที่ไม่เหมาะสม รวมถึงการกล่าวหาใส่ร้ายที่ทำให้เกิดความเข้าใจผิด 🐝 ผลกระทบ: การกระทำดังกล่าวส่งผลกระทบต่อชื่อเสียง สิทธิ และภาพลักษณ์ของ "ไบร์ท วชิรวิชญ์" รวมถึงสร้างความเสียหายต่อศิลปินเป็นอย่างมาก 🐝 การดำเนินการ: บริษัทฯ ได้พิจารณาข้อเท็จจริงและผลกระทบแล้ว และยืนยันว่าจะ ดำเนินการตามกระบวนการทางกฎหมาย กับผู้ที่เกี่ยวข้องทุกรายอย่างเคร่งครัดและถึงที่สุดครับ

หลังจากผ่านศึกงูเขียวและบ่อโคลนมาได้หนึ่งวัน เจนนี่ก็ต้องตื่นมาพบกับความจริงที่ว่า ชีวิตนางเอกบ้านนามันไม่มีวันหยุดเสาร์-อาทิตย์ เช้านี้ แม่บัวลอยปลุกเธอด้วยการใช้เท้าเขี่ยเบาๆ (จริงๆ ก็ไม่เบา) ที่ปลายมุ้ง พร้อมคำสั่งสายฟ้าฟาด “ลุก! อาบน้ำแต่งตัว วันนี้วันพระใหญ่ ชาวบ้านเขาจะไปช่วยกันเตรียมงานวัดที่ศาลา ไอ้จ้อย... เอ้ย เจนนี่ มึงต้องไปช่วยงานจะได้ล้างซวย!” เจนนี่งัวเงียลุกขึ้นมาด้วยสภาพซอมบี้ “งานวัด? โอ๊ยแม่... งานวัดมันก็มีแค่ปาโป่งกับชิงช้าสวรรค์สนิมเขรอะไม่ใช่เหรอ? ให้หนูไปทำอะไร ไปยืนเป็นตุ๊กตาปาเป้าเหรอ?” “ปากดี! เขาจะจัดประกวด ‘ธิดาจำแลงบ้านหนองหมาว้อ’ ปีนี้จัดใหญ่ ผู้ว่าฯ...

บรรยากาศโรแมนติกกลางทุ่งนาถูกทำลายลงอย่างสิ้นเชิง ไม่ใช่แค่เพราะเสียงโวยวายของพ่อสมหมายเรื่องแกงหน่อไม้หก แต่เป็นเพราะเสียงรถมอเตอร์ไซค์แต่งท่อดัง แว้นนนนนน! ที่แผดเสียงแสบแก้วหูพุ่งตรงเข้ามาทางคันนา เจนนี่ยังคงเกาะแขนพี่เข้มไว้แน่น (เพื่อความทรงตัว... และเพื่อความฟิน) เธอหันไปมองต้นเสียงที่กำลังบิดมอเตอร์ไซค์ฮอนด้าเวฟสีชมพูสะท้อนแสงเข้ามาจอดเทียบท่าอย่างโฉบเฉี่ยว ฝุ่นตลบจนเจนนี่ต้องยกมือปิดจมูก “แค่กๆ! โอ๊ย! ใครมันขับรถประชดนรกขนาดนี้เนี่ย!” ฝุ่นจางลง เผยให้เห็นร่างของผู้มาใหม่ หญิงสาวร่างเล็ก ผิวขาวจั๊วะ (แบบที่ดูก็รู้ว่าผ่านการพอกครีมกวนเองมาอย่างโชกโชน) สวมเสื้อยืดรัดรูปสีเขียวนีออนที่สกรีนคำว่า 'GUCCI' ตัวใหญ่เบ้อเริ่มเทิ่ม ใส่กางเกงยีนส์ขาสั้นจุ๊ดจู๋โชว์ต้นขาขาวๆ ที่มีรอยท่อไอเสียนาบเล็กน้อย ใบหน้าพอกแป้งหนาเตอะ ปากทาลิปสติกสีส้มอิฐ ขอบตาเขียนอายไลเนอร์หนาเป็นปีกแมลงทับ ผมยาวตรงถูกหนีบมาจนลีบแบน หล่อนตวัดขาลงจากรถ สะบัดผมหนึ่งที...

“เอ้ก อี เอ้ก เอ๊กกกกกกกกก!” เสียงขันของไก่แจ้ตัวผู้ที่ชื่อ “ไอ้สร้อย” ดังแทรกทะลุผ่านมุ้งสีฟ้าเก่าคร่ำครึเข้ามากระแทกโสตประสาทของเจนนี่อย่างจัง มันไม่ได้ขันแค่ครั้งเดียว แต่มันขันแบบ Non-stop เหมือนกำลังแร็ปแบทเทิลกับไก่ข้างบ้านเพื่อชิงความเป็นเจ้าถิ่น เจนนี่ผงกศีรษะที่หนักอึ้งขึ้นมาจากหมอนขิดแข็งโป๊ก ผมเผ้าที่เมื่อวานยังเซตเป็นลอนสวยงาม วันนี้ชี้ฟูไม่ต่างจากรังนกกระจอก เธอกวาดตามองหานาฬิกาดิจิทัลหัวเตียง... ไม่มี มีแต่แสงแดดสีส้มแสดที่ลอดผ่านช่องลมเข้ามาแยงตา “กี่โมงแล้วเนี่ย...” เธอควานหาโทรศัพท์มือถือมากดดูหน้าจอ 05:45 น. “ตีห้าสี่สิบห้า! โอ๊ยยยยย นี่มันเวลาที่ฉันเพิ่งจะออกจากผับเองนะ!” เจนนี่โอดครวญ พลิกตัวเอาหมอนปิดหู หวังจะหนีความจริงอันโหดร้ายเพื่อนอนต่อ ปัง! ปัง! ปัง! เสียงเคาะประตูไม้ดังสนั่นหวั่นไหว...