admin

หลังจากผมไล่ 'กระทิง' เข้าห้องน้ำไปได้ไม่ถึงสิบนาที ประตูห้องน้ำก็เปิดผัวะออกมา พร้อมกับไอน้ำพวยพุ่ง "สดชื่นนนนน!" ผมที่กำลังนั่งเช็คไลน์กลุ่มงานกลุ่ม หันขวับไปมองแล้วก็ต้อง... อ้าปากค้าง ไอ้เด็กยักษ์มันเดินออกมาโดยมีแค่ 'ผ้าขาวม้า' ผืนเดียวพันหมิ่นเหม่รอบเอวสอบ! หยดน้ำเกาะพราวตามลอนกล้ามหน้าท้องที่เรียงตัวสวยเหมือนขนมปังแถว ไหล่กว้างๆ นั่นเปียกชุ่ม ผมดำขลับที่ลู่ลงมาปรกหน้าผากทำให้มันดู... เอ่อ... เซ็กซี่แบบดิบเถื่อนจนน่าใจหาย "เฮ้ย! เสื้อผ้าไปไหน!?" ผมตะโกนถาม พยายามบังคับสายตาไม่ให้โฟกัสต่ำกว่าสะดือ (ซึ่งยากมาก) กระทิงเลิกคิ้ว ทำหน้าซื่อตาใส "ก็นอนแล้วนี่จ๊ะลูกพี่ ที่บ้านข้าเวลานอนก็นุ่งแค่นี้แหละ สบายดี ลมโกรก" ว่าแล้วมันก็สะบัดชายผ้าขาวม้านิดๆ ให้ดูว่าลมโกรกจริง! "โกรกบ้านป้าแกสิ!...

"แม่ครับ! ผมถามจริงๆ เถอะ ทำไมผมต้องแชร์ห้องนอนกับไอ้เด็กดอยนั่นด้วย!?" ผม... 'วิน' นักศึกษาวิศวะปี 3 ผู้รักความสงบและความสะอาดระดับ CEO บริษัทน้ำยาฆ่าเชื้อ กำลังยืนเท้าเอวโวยวายอยู่กลางห้องนั่งเล่น แม่ผมที่กำลังจัดแจกันดอกไม้อย่างอารมณ์ดี หันมาส่งยิ้มหวาน "เอาน่าตาวิน ฝากเลี้ยงน้องหน่อย พ่อเขากับพ่อเราเป็นเพื่อนรักกันนะ อีกอย่างน้องเพิ่งลงมาจากดอย ไม่คุ้นกับเมืองหลวง ให้ไปอยู่หอคนเดียว เดี๋ยวก็โดนหลอกไปขายพอดี" "แต่ห้องนอนแขกก็มี!" ผมเถียงคอเป็นเอ็น "ห้องนั้นพ่อเขาเอาไว้เก็บชุดไม้กอล์ฟ กับตู้ไวน์เต็มไปหมดแล้วลูก น้องมาอยู่ด้วย เดี๋ยวก็ชิน... อ๊ะ! นั่นไง...

แนว: โรแมนติกคอมเมดี้ / มหาวิทยาลัย / Feel Good แนะนำตัวละคร พระเอก: "กระทิง"ประวัติ: หนุ่มน้อยชาวเผ่าวัย 19 ปี รูปร่างสูงใหญ่กำยำ ผิวสีน้ำผึ้ง แข็งแรงมาก (ปีนระเบียงหอพักคล่องกว่าขึ้นลิฟต์)นิสัย: ซื่อ (บื้อ) ตาใส ขี้สงสัย พลังงานล้นเหลือ มองทุกอย่างในเมืองเป็นเรื่องน่าตื่นเต้น (และน่ากลัว) จริงใจสุดๆ คิดอะไรก็พูดอย่างนั้นเอกลักษณ์:...

ความเงียบสงัดปกคลุมห้องหมายเลข 000 อีกครั้ง ริวค่อยๆ ลืมตาตื่นขึ้นด้วยความรู้สึกหนักอึ้งไปทั่วร่าง ความปวดร้าวระบมแล่นริ้วไปตามกล้ามเนื้อทุกมัด โดยเฉพาะช่วงล่างที่ยังคงรู้สึกถึงความคับแน่นและแสบสันจากการรองรับตัวตนของใครบางคน... หรือบางสิ่ง แต่สิ่งที่แปลกไปคือ... ความอบอุ่น แผ่นหลังของริวแนบชิดอยู่กับอกกว้างที่แข็งแกร่งและ อุ่นจัด แขนยาวที่โอบกอดเอวเขาไว้นั้นไม่ได้เย็นยะเยือกเหมือนน้ำแข็งอีกต่อไป แต่มีอุณหภูมิเหมือนคนปกติ... ไม่สิ อุ่นกว่าคนปกติเล็กน้อยด้วยซ้ำ ราวกับเตาผิงไฟที่กำลังคุกรุ่น “ตื่นแล้วเหรอครับ...” เสียงทุ้มกระซิบที่ข้างหู ลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดต้นคอ ริวขยับตัวเล็กน้อย พลิกตัวกลับมาเผชิญหน้ากับเจ้าของอ้อมกอด ภาพที่เห็นทำให้ริวเผลอกลั้นหายใจ กานต์ในตอนนี้ดูงดงามและอันตรายยิ่งกว่าเดิม ผิวที่เคยขาวซีดจนดูไร้เลือดฝาด บัดนี้กลับมีสีระเรื่อสุขภาพดี ดวงตาสีดำสนิททอประกายวับวาว ริมฝีปากที่เคยซีดเซียวกลับแดงสดและบวมเจ่อนิดๆ...

"อึก... อ๊า...!" เสียงร้องของริวดังก้องห้องสี่เหลี่ยมที่มืดสลัว เมื่อนิ้วยาวที่เย็นจัดของกานต์เพิ่มจำนวนจากหนึ่งเป็นสอง และจากสองเป็นสาม สอดแทรกเข้ามาในช่องทางคับแคบที่ปิดสนิทอย่างรวดเร็วและไร้ความปรานี ไม่มีเจลหล่อลื่น มีเพียงน้ำลายของกานต์และเลือดจางๆ จากบาดแผลที่คอของริวที่ไหลย้อนลงมาเปรอะเปื้อน มันเป็นสารหล่อลื่นที่หยาบโลนและฝืดเคือง แต่ความเจ็บปวดนั้นกลับปลุกเร้าสัญชาตญาณดิบในตัวริวให้ตื่นเพริด "แน่น..." กานต์คำรามเสียงต่ำ ลมหายใจเย็นเยียบเป่ารดหน้าท้องริว "ข้างในตัวคุณ... มันร้อนจนผมแทบคลั่ง" กานต์ขยับนิ้วเข้าออกรัวเร็ว ควานหาจุดกระสันภายในโพรงเนื้อนุ่มอย่างช่ำชอง ทุกครั้งที่ปลายนิ้วเย็นๆ ครูดผ่านผนังเนื้ออุ่นจัด ริวจะสะดุ้งเฮือก ร่างกายบิดเร่าด้วยความเสียวซ่านที่ผสมปนเปกับความทรมาน เหมือนมีก้อนน้ำแข็งกำลังละลายอยู่ในท้องน้อย "กานต์... เข้ามา... ฮึก... เข้ามาเลย" ริวอ้อนวอนเสียงสั่น ขาเรียวสองข้างเกี่ยวเอวสอบของผีหนุ่มไว้แน่น...

ฤทธิ์ของค็อกเทลสีเลือดและรสจูบที่สูบวิญญาณเมื่อครู่ ทำให้ขาของริวอ่อนเปลี้ยจนแทบยืนไม่อยู่ กานต์ไม่ได้พูดอะไร เขาเพียงแค่โอบเอวสอบของริวเอาไว้แน่น พยุงร่างที่โงนเงนให้เดินลึกเข้าไปด้านในสุดของร้าน ผ่านโถงทางเดินมืดสลัวที่ปูด้วยพรมสีแดงเข้ม ราวกับกำลังเดินย่ำอยู่บนทางเดินที่อาบด้วยเลือดแห้งกรัง “เรา... จะไปไหน?” ริวถามเสียงอู้อี้ ใบหน้าซบลงกับไหล่กว้างที่เย็นเยียบของกานต์ กลิ่นกายหอมเย็นๆ นั้นช่วยประคองสติเขาไว้ไม่ให้ดับวูบ “พื้นที่ส่วนตัว...” กานต์ตอบสั้นๆ น้ำเสียงทุ้มต่ำก้องสะท้อนในโถงทางเดินเงียบสงัด “ที่ที่ผมจะ 'รับค่าจ้าง' ได้ถนัดหน่อย” กานต์หยุดที่หน้าประตูไม้บานหนึ่ง สลักหมายเลข '000' ด้วยตัวอักษรสีทอง เขาผลักประตูเข้าไป ภายในห้อง VIP นั้นกว้างขวางแต่กลับให้ความรู้สึกอึดอัดอย่างน่าประหลาด ผนังห้องบุด้วยหนังสีดำด้าน...

สัมผัสแรกที่ริวรับรู้ได้หลังจากเสื้อสูทสีดำตัวนั้นคลุมทับลงบนไหล่ คือความหนักอึ้งที่มาพร้อมกับความเย็นยะเยือก มันไม่ใช่ความเย็นของเครื่องปรับอากาศที่เป่ากระทบผิว แต่มันเหมือนกับเอาเนื้อสดแช่แข็งมานาบลงบนตัว กลิ่นหอมเย็นๆ ที่ลอยออกมาจากเนื้อผ้า... กลิ่นดอกลิลลี่จางๆ ผสมกับกลิ่นดินชื้นและบางสิ่งที่ฉุนจมูกลึกๆ คล้ายกลิ่นสารเคมีรักษาสภาพ แทรกซึมเข้าไปในปอดของริวทุกครั้งที่หายใจเข้า “เชิญทางนี้ครับ...” กานต์ผายมือเชื้อเชิญ ปลายนิ้วเรียวยาวของเขาแตะลงเบาๆ ที่แผ่นหลังของริวเพื่อดันให้เดินไปข้างหน้า เพียงแค่ปลายนิ้วสัมผัสผ่านเสื้อยืดบางๆ ริวก็สะดุ้งเฮือก ขนแขนลุกชันไปทั้งตัว ความเย็นนั้นแผ่ซ่านทะลุผ้าเข้าไปถึงผิวหนัง ราวกับเข็มน้ำแข็งเล่มเล็กๆ ทิ่มแทง ริวก้าวขาที่หนักอึ้งเดินตามแรงดันนั้นเข้าไปด้านใน ดวงตาสีโศกกวาดมองไปรอบๆ ร้าน "The Limbo" ด้วยความรู้สึกกึ่งฝันกึ่งตื่น ร้านนี้ตกแต่งราวกับหลุดออกมาจากยุควิกตอเรียนที่ถูกสาป...