สวัสดีครับ
“ซอฟต์บอล” คือเกมที่วัดกันด้วยความเร็วและจังหวะของหัวใจ คนหนึ่ง… ขว้างด้วยแรงแค้นและกำแพงในใจ อีกคน… รับด้วยความมุ่งมั่นและรอยยิ้มที่สดใส
เมื่อ “ปีศาจแมง” ผู้หวงแหนพื้นที่ส่วนตัว ต้องมาเจอกับเด็กดื้ออย่าง “น้ำเหนือ” ที่พร้อมจะพุ่งชน (และพุ่งรับลูก) ทุกสถานการณ์ กติกาหัวใจจึงเริ่มสั่นคลอน
นี่คือนิยายที่จะทำให้คุณหลงรักกลิ่นอายของสนามหญ้า เข้าใจความหมายของการเป็น “คู่หูแบตเตอรี่” และอมยิ้มไปกับความรักที่เริ่มจาก “ติดลบ” จนกลายเป็น “โฮมรัน”
ยินดีต้อนรับสู่สนามแข่งขัน… ที่มีเดิมพันเป็นความรักครับ
——————————————————————————————————–
“มึงแน่ใจนะเหนือ? ว่าจะเอาจริง”
เสียงของ ‘จี้’ ทอมหล่อเพื่อนสนิทตัวจี๊ดดังขึ้นขัดจังหวะความคิด น้ำเหนือพยักหน้าหงึกหงัก ดวงตายังคงจับจ้องไปที่โปสเตอร์รับสมัครสมาชิกชมรมซอฟต์บอลที่แปะอยู่หน้าบอร์ดประชาสัมพันธ์
“แน่ยิ่งกว่าแน่! กูสืบมาแล้ว พี่ซัน ประธานชมรมปี 3 ชอบคนมีความมุ่งมั่น ถ้ากูเข้าไปเป็นนักกีฬาได้ พี่เขาต้องหันมามองกูบ้างแหละ”
“แต่แกเล่นกีฬาห่วยแตกเลยนะเว้ย” ‘โป้ง’ เพื่อนชายร่างท้วมพูดแทรกขึ้นมาพลางดูดชานมไข่มุก “ครั้งสุดท้ายที่แกจับไม้แบด แกตีโดนหัวกรรมการนะ”
“โธ่! นั่นมันอุบัติเหตุ!” น้ำเหนือเถียงคอเป็นเอ็น “พวกมึงไม่ต้องพูดมาก ตามกูมา กูจะไปสมัครเดี๋ยวนี้แหละ!”
น้ำเหนือลากแขนเพื่อนทั้งสองคนมุ่งหน้าไปยังสนามซอฟต์บอล แดดบ่ายร้อนเปรี้ยงปร้างแต่ก็ไม่อาจละลายความตั้งใจของคนอยากมีความรักได้
เมื่อเดินมาถึงสนาม ภาพที่เห็นคือกลุ่มนักศึกษากำลังวอร์มอัพกันอยู่ประปราย แต่จุดที่ดึงดูดสายตาที่สุดไม่ใช่พี่ซันสุดหล่อที่น้ำเหนือมองหา แต่กลับเป็น… ผู้ชายคนหนึ่งที่ยืนอยู่กลางเนินดิน
ร่างสูงโปร่งในชุดเสื้อยืดสีดำกางเกงวอร์ม เส้นผมสีดำสนิทที่ยาวระบ่าถูกปล่อยสยายปลิวไปตามลม ดูเซอร์และเท่ผิดระเบียบไปหน่อยสำหรับนักกีฬา ใบหน้านิ่งสนิทไร้อารมณ์ราวกับรูปปั้น กำลังเดาะลูกซอฟต์บอลสีเหลืองในมือเล่นด้วยท่าทีผ่อนคลาย
“โห… ไอ้ผมยาวนั่นใครวะ โคตรเก๊กเลย” จี้กระซิบเสียงขุ่น “ยืนทำเท่เชียว หมั่นไส้ว่ะ”
“น่าจะเป็นปี 1 รุ่นเดียวกับเรามั้ง เห็นไม่คุ้นหน้า” โป้งเดา
น้ำเหนือไม่ได้สนใจเสียงเพื่อน เขาโฟกัสแค่ทางเดินที่จะตัดผ่านสนามไปหาโต๊ะรับสมัคร ซึ่งต้องเดินเฉียดเนินดินที่ไอ้หนุ่มผมยาวคนนั้นยืนอยู่
“ไปเถอะ รีบสมัคร รีบกลับ ร้อน” น้ำเหนือบอกเพื่อน แล้วก้าวเท้าเดินนำออกไป
เขาพยายามเดินเลี่ยงวิถีบอลแล้ว แต่จังหวะที่ก้าวผ่าน ผู้ชายผมยาวคนนั้นก็ง้างแขนขว้างลูกบอลออกไปพอดี
ฟึ่บ!
ลูกบอลพุ่งผ่านหน้าน้ำเหนือไปอย่างรวดเร็วและรุนแรง ลมปะทะวูบจนผมหน้าม้าแตกกระเจิง ลูกบอลพุ่งเข้าถุงมือแคชเชอร์ที่นั่งอยู่ด้านหลังเสียงดัง ปึก! สนั่นหวั่นไหว
น้ำเหนือสะดุ้งโหยงจนตัวโยน ขาตายก้าวไม่ออก หัวใจเต้นรัวเร็วด้วยความตกใจ
คนบนเนินดินหันมามอง ไม่ได้มีท่าทีตกใจหรือรู้สึกผิด เขามองน้ำเหนือด้วยสายตานิ่งๆ เรียบเฉย เหมือนมองก้อนหินก้อนหนึ่งที่วางผิดที่ผิดทาง
“ขวางทาง”
คำพูดสั้นๆ สองพยางค์หลุดออกมาจากปากคนที่ยืนหน้านิ่ง
น้ำเหนือกระพริบตาปริบๆ “ฮะ?”
“บอกว่าขวางทาง” ชายหนุ่มผมยาวพูดซ้ำเสียงเรียบ “สนามบอล ไม่ใช่รันเวย์เดินแบบ จะเดินก็ดูตาม้าตาเรือ ไม่ใช่เดินเซ่อซ่าเข้ามาแบบนี้”
“เฮ้ย! ปากดีไปเปล่าวะ!” จี้ที่เดินตามหลังมาได้ยินเข้าก็ของขึ้นทันที เดินปรี่เข้ามาเอาเรื่อง “เพื่อนกูเดินอยู่ดีๆ มึงนั่นแหละขว้างบอลไม่ดูคน! จะขอโทษสักคำไม่มีหรือไง!”
ชายหนุ่มผมยาวหันไปมองจี้ เลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย แววตาไม่ได้ดูถูก แต่ดู… รำคาญ
“ทำไมต้องขอโทษ?” เขาถามกลับหน้าตาย “กูยืนซ้อมของกูอยู่ตรงนี้ พวกมึงเดินเข้ามาในโซนอันตรายเอง กฎความปลอดภัยพื้นฐาน อ่านไม่ออกเหรอ? ป้ายก็ติดอยู่”
เขาชี้มือไปที่ป้ายเตือนเก่าๆ ที่ล้มพับอยู่ข้างสนาม ซึ่งไม่มีใครสังเกตเห็น
“ไอ้นี่…!” จี้ทำท่าจะพุ่งเข้าไป แต่โป้งรีบล็อกตัวไว้
น้ำเหนือที่ตั้งสติได้ รีบดึงเพื่อนไว้ เขาหันไปมองคนผมยาวด้วยความรู้สึกขุ่นเคืองนิดๆ ไม่ใช่เพราะคำพูด แต่เพราะท่าทางที่ดู ‘ไม่แคร์โลก’ นั่นต่างหาก
“โอเค เราผิดเองที่เดินไม่ดู” น้ำเหนือพยายามใจเย็น “แต่นายพูดดีๆ ก็ได้มั้ง ไม่เห็นต้องทำเสียงดุเลย เราชื่อน้ำเหนือ อยู่ปี 1 นายชื่ออะไร?”
ชายหนุ่มผมยาวมองหน้าน้ำเหนือครู่หนึ่ง ก่อนจะถอนหายใจเบาๆ เหมือนเหนื่อยหน่ายที่จะเสวนาด้วย
“แมง” เขาตอบสั้นห้วน
“แมง?” น้ำเหนือทวนคำ
“เออ แมง” เขาตอบพลางรับลูกบอลที่แคชเชอร์โยนคืนมา “หลบไปได้แล้ว เกะกะ จะซ้อมต่อ”
พูดจบเขาก็หันกลับไปตั้งท่าขว้างบอลต่อทันที โดยไม่สนใจกลุ่มของน้ำเหนืออีกเลย เหมือนตัดสัญญาณการรับรู้ไปดื้อๆ
“โห… ไอ้…” จี้กัดฟันกรอด “ไอ้แมง! ชื่อแมงกะพรุนหรือแมงกุดจี่วะ! หยิ่งชิบหาย! เหนือ มึงไม่ต้องไปญาติดีกับมันเลยนะ ดูมันทำหน้าดิ น่าหมั่นไส้!”
“เอาน่าจี้ ใจเย็นๆ” น้ำเหนือลูบหลังเพื่อน แต่ในใจก็แอบเห็นด้วย
ไอ้หมอนี่… หน้าตาดีเสียเปล่า แต่มนุษยสัมพันธ์ติดลบ แถมยังดูมั่นหน้าสุดๆ
“ฝากไว้ก่อนเถอะไอ้ผมยาว!” น้ำเหนือคิดในใจ “ถ้ากูได้เข้าชมรมเมื่อไหร่ จะทำให้มึงยอมก้มหัวให้กูให้ได้ คอยดู!”
โดยที่น้ำเหนือไม่รู้เลยว่า… การ ‘ฝากไว้ก่อน’ ครั้งนี้ จะต้องมาตามจ่ายคืนทั้งต้นทั้งดอก แถมดอกเบี้ยยังแพงหูฉี่อีกต่างหาก!
