admin

หนึ่งปีต่อมา นาฬิกาดิจิทัลบนหัวเตียงกะพริบบอกเวลา 02:33 น. ความเงียบสงัดในห้องเช่ารูหนูถูกทำลายลงด้วยเสียงหอบหายใจหนักหน่วงราวกับคนกำลังจะขาดใจตาย ริว สะดุ้งตื่นขึ้นมาท่ามกลางความมืด ร่างกายของเขาเปียกชุ่มไปด้วยเหงื่อกาฬที่ไหลโทรมกายจนเสื้อยืดตัวเก่าแนบไปกับแผ่นหลังที่สั่นเทา ฝันอีกแล้ว... ฝันเรื่องเดิมซ้ำๆ ภาพของคืนฝนตกเมื่อหนึ่งปีก่อนยังคงฉายชัดในความทรงจำราวกับเพิ่งเกิดขึ้นเมื่อวาน กลิ่นคาวเลือดที่คละคลุ้งผสมกับกลิ่นดินโคลน เสียงกระดูกที่หักดังลั่น และที่เลวร้ายที่สุด... คือรอยยิ้มนั้น รอยยิ้มของปีศาจในคราบมนุษย์ที่แสยะกว้างท่ามกลางสายฝน รอยยิ้มที่บอกว่า “กูจำหน้ามึงได้” ริวยกมือที่สั่นระริกขึ้นลูบหน้า พยายามกอบกู้สติที่กระเจิดกระเจิงกลับคืนมา เขาควานหาขวดยาคลายเครียดที่หัวเตียง แต่มือที่สั่นเทาทำให้ขวดยาปัดตกลงพื้น เม็ดยาสีขาวกระจายเกลื่อนพื้นห้อง แต่ริวไม่มีแรงแม้แต่จะก้มลงเก็บ เขาทำได้เพียงนั่งกอดเข่า คดตัวเป็นก้อนกลมๆ อยู่บนเตียง ปล่อยให้ความหวาดกลัวกัดกินหัวใจ ตลอดหนึ่งปีที่ผ่านมา ชีวิตของริวไม่ต่างอะไรกับหนูสกปรกที่ต้องคอยวิ่งหนีแมวล่าเนื้อ...

สายฝนไม่ได้แค่ตก แต่มันกำลังกรีดแทงลงมาจากฟ้าเสียงฟ้าร้องคำรามกลบเสียงหอบหายใจของ "ริว" ที่ยืนตัวสั่นเทาอยู่หลังถังขยะใบใหญ่ในตรอกมืด กลิ่นเหม็นเน่าของขยะผสมปนเปกับกลิ่นคาวเลือดที่ลอยคลุ้งในอากาศจนชวนอาเจียน ดวงตาสีโศกของชายหนุ่มเบิกโพลง จ้องมองภาพเบื้องหน้าผ่านช่องว่างเล็กๆ ด้วยความหวาดกลัวสุดขีดเบื้องหน้าห่างไปไม่ถึงสิบเมตร ร่างของชายหนุ่มคนหนึ่งกำลังนอนบิดเกร็งอยู่บนพื้นถนนที่เจิ่งนองไปด้วยน้ำฝนสีแดงฉาน“มึงเก่งนักใช่ไหม… หืม?”เสียงทุ้มต่ำของผู้ชายคนหนึ่งดังขึ้น ก่อนตามมาด้วยเสียง พลั่ก!รองเท้าหนังราคาแพงเตะอัดเข้าที่ชายโครงของร่างที่นอนจมกองเลือด เสียงกระดูกหักดังกร๊อบแข่งกับเสียงสายฝน ชายหนุ่มผู้เคราะห์ร้ายกระอักเลือดออกมาคำโต ร่างกายของเขาสั่นกระตุก แต่ไม่มีแรงแม้แต่จะร้องขอชีวิต เสื้อเชิ้ตสีขาวที่เขาใส่อยู่บัดนี้ถูกย้อมจนกลายเป็นสีแดงสด ถูกฉีกขาดจนเห็นผิวเนื้อที่เต็มไปด้วยรอยมีดกรีดเป็นทางยาว ริวยกมือปิดปากแน่น น้ำตาไหลพรากด้วยความหวาดกลัว เขาอยากจะหนี แต่ขามันก้าวไม่ออกกลุ่มชายฉกรรจ์สามคนยืนล้อมร่างนั้นไว้ หนึ่งในนั้น—คนที่ดูเหมือนหัวหน้า—ก้มลงไปกระชากผมเหยื่อให้เงยหน้าขึ้น ใบหน้าหล่อเหลาของเหยื่อตอนนี้บวมปูดและเปรอะเปื้อน แต่แววตายังคงฉายแววเจ็บแค้น“มองหน้ากูทำไม?...

จุดเริ่มต้น: บาร์โฮสเที่ยงคืน ในวันที่ริวรู้สึกโดดเดี่ยวและสิ้นหวังถึงขีดสุด เขาได้รับนามบัตรประหลาดสีดำสนิท ชวนให้ไปที่ "The Limbo" บาร์โฮสลึกลับที่เปิดรับลูกค้าเฉพาะเที่ยงคืนถึงตีสาม ที่นั่นไม่ได้ขายเซ็กส์ แต่ขาย "ไออุ่นจากความตาย" โฮสต์ทุกคนคือวิญญาณชายหนุ่มรูปงามที่ยังไม่ไปผุดไปเกิด 🍸 ริวตัดสินใจซื้อบริการ "เพื่อนคุย" และได้พบกับ กานต์ โฮสต์หนุ่มอันดับหนึ่งที่มีรอยยิ้มเศร้าสร้อย กานต์ไม่ได้ทำอะไรมากไปกว่าการนั่งฟังริวระบายความในใจ และโอบกอดริวไว้ในอ้อมแขนที่เย็นเยียบทว่าทำให้ริวรู้สึกปลอดภัยที่สุดในรอบปี ความสัมพันธ์ของทั้งคู่พัฒนาขึ้นในความมืดมิดของบาร์ ริวเริ่มตกหลุมรักวิญญาณตนนี้

Rachanun Mahawan (รชานันท์ มหาวรรณ์) IG: @fr.racha

IG: (@beonnnie)

เชลซี-ณปภัช คือ เชลซี ณปภัช สัทราอริคมนักแสดงและนักเต้นหน้าใหม่ภายใต้สังกัด GMMTV ที่เริ่มเป็นที่รู้จักจากการแข่งขันรายการเรียลลิตี้โชว์ และมีผลงานแสดงในซีรีส์เรื่อง Kidnap ลับ-จ้าง-รัก รับบทเป็น "ขนมจีน" นอกจากนี้เธอยังเป็นส่วนหนึ่งของวงไอดอล #FELIZZ.  ข้อมูลสำคัญ: ชื่อจริง: เชลซี ณปภัช สัทราอริคม สังกัด: GMMTV ผลงานเด่น: ซีรีส์ Kidnap ลับ-จ้าง-รัก (รับบท ขนมจีน). เป็นหนึ่งในสมาชิกวง #FELIZZ. ความสามารถ: เต้น,...

IG: yolochari