“อึก… อ๊า…!”
เสียงร้องของริวดังก้องห้องสี่เหลี่ยมที่มืดสลัว เมื่อนิ้วยาวที่เย็นจัดของกานต์เพิ่มจำนวนจากหนึ่งเป็นสอง และจากสองเป็นสาม สอดแทรกเข้ามาในช่องทางคับแคบที่ปิดสนิทอย่างรวดเร็วและไร้ความปรานี
ไม่มีเจลหล่อลื่น มีเพียงน้ำลายของกานต์และเลือดจางๆ จากบาดแผลที่คอของริวที่ไหลย้อนลงมาเปรอะเปื้อน มันเป็นสารหล่อลื่นที่หยาบโลนและฝืดเคือง แต่ความเจ็บปวดนั้นกลับปลุกเร้าสัญชาตญาณดิบในตัวริวให้ตื่นเพริด
“แน่น…” กานต์คำรามเสียงต่ำ ลมหายใจเย็นเยียบเป่ารดหน้าท้องริว “ข้างในตัวคุณ… มันร้อนจนผมแทบคลั่ง”
กานต์ขยับนิ้วเข้าออกรัวเร็ว ควานหาจุดกระสันภายในโพรงเนื้อนุ่มอย่างช่ำชอง ทุกครั้งที่ปลายนิ้วเย็นๆ ครูดผ่านผนังเนื้ออุ่นจัด ริวจะสะดุ้งเฮือก ร่างกายบิดเร่าด้วยความเสียวซ่านที่ผสมปนเปกับความทรมาน เหมือนมีก้อนน้ำแข็งกำลังละลายอยู่ในท้องน้อย
“กานต์… เข้ามา… ฮึก… เข้ามาเลย” ริวอ้อนวอนเสียงสั่น ขาเรียวสองข้างเกี่ยวเอวสอบของผีหนุ่มไว้แน่น “ผมทนไม่ไหวแล้ว…”
กานต์เงยหน้าขึ้นสบตาริว ดวงตาสีดำสนิทคู่นั้นวาวโรจน์ด้วยตัณหาที่ไร้ก้นบึ้ง เขาถอนนิ้วออกทันที ความว่างเปล่าที่เกิดขึ้นกะทันหันทำให้ริวรู้สึกโหว่งเหวง โฮสต์หนุ่มขยับกายเข้ามาแทรกกลางหว่างขา จับสะโพกมนของริวยกขึ้นสูง กดทับแก่นกายที่ขยายตัวเต็มที่จ่อที่ปากทางช่องทางสีสด
“จำความรู้สึกนี้ไว้…” กานต์กระซิบเสียงเหี้ยม “จำไว้ว่าใครเป็นเจ้าของคุณ”
สวบ!
“อ๊ากกกกก!!”
ริวหวีดร้องสุดเสียง เล็บจิกเกร็งลงบนแผ่นหลังของกานต์จนเลือดซิบ เมื่อท่อนเนื้อเย็นจัดขนาดมหึมาตอกอัดเข้ามาในรวดเดียวจนมิดด้าม ความรู้สึกเหมือนถูกแทงด้วยแท่งเหล็กแช่แข็ง มันทั้งจุก ทั้งเจ็บ และหนาวเหน็บจนกระดูกสันหลังชาวาบ ความเย็นแผ่ซ่านจากจุดที่เชื่อมต่อ ลามไปทั่วช่องท้อง แช่แข็งอวัยวะภายในจนริวหายใจไม่ออก น้ำตาไหลพรากด้วยความเจ็บปวด
กานต์แช่ค้างไว้นิ่งๆ เพื่อให้ร่างกายของริวปรับตัวรับขนาดและความเย็นของเขา เขาโน้มตัวลงมาจูบซับน้ำตาที่หางตาของริวอย่างอ่อนโยน ขัดกับสิ่งที่กำลังทำอยู่เบื้องล่าง
“หายใจลึกๆ… ริว… ผ่อนคลาย”
ริวพยายามทำตาม หอบหายใจสะท้าน ช่องทางตอดรัดสิ่งแปลกปลอมที่แช่อยู่ภายในตุบๆ ความร้อนในกายริวพยายามต่อสู้กับความเย็นของกานต์ จนเกิดไอร้อนจางๆ ลอยขึ้นมารอบจุดเชื่อมต่อ เมื่อริวเริ่มปรับตัวได้ กานต์ก็เริ่มขยับ…
จังหวะแรกนั้นเนิบช้าแต่หนักหน่วง กานต์ถอนกายออกจนเกือบสุด แล้วกระแทกกลับเข้าไปใหม่ เน้นย้ำจุดลึกสุดอย่างจงใจ ปั้ก… ปั้ก…
“อื้ม… อ๊ะ… กานต์… มัน… ลึก…” ริวครางเครือ เสียงเนื้อกระทบเนื้อดังลามกไปทั่วห้อง
จากเนิบช้า กลายเป็นความรุนแรงที่ดิบเถื่อน กานต์เริ่มโหมแรงกระแทกตามแรงอารมณ์ของวิญญาณที่หิวกระหาย เขาจับเอวริวตรึงไว้แน่นแล้วสวนสะโพกเข้าใส่ไม่ยั้ง
ตับ! ตับ! ตับ!
ร่างของริวสั่นคลอนไปตามแรงกระแทก หัวสั่นหัวคลอนอยู่บนหมอน ความเจ็บปวดจางหายไป เหลือเพียงความเสียวซ่านที่รุนแรงจนสมองขาวโพลน ความเย็นจากแก่นกายของกานต์เริ่มเปลี่ยนเป็นความร้อนรุ่มจากการเสียดสี
“อา… ริว… พลังของคุณ…” กานต์ครางต่ำอย่างพึงพอใจ
ยิ่งกานต์กระแทกแรงเท่าไหร่ เขายิ่งดูดซับพลังชีวิตจากริวได้มากเท่านั้น ผิวที่เคยซีดเผือดของกานต์เริ่มเปลี่ยนเป็นสีชมพูระเรื่อ ร่างกายที่เคยเย็นเฉียบเริ่มอุ่นขึ้น… อุ่นขึ้นจนร้อนฉ่าเหมือนคนปกติ ในขณะที่ริวกลับรู้สึกอ่อนแรงลงเรื่อยๆ เหมือนวิญญาณกำลังถูกสูบออกไป แต่เขากลับเสพติดความรู้สึกนี้ ความรู้สึกที่ถูกเติมเต็ม… ถูกครอบครอง… ถูกสิงสู่
“แรงอีก… กานต์… แรงกว่านี้!” ริวตะโกนร้องอย่างคนเสียสติ แอ่นสะโพกรับแรงกระแทกอย่างไม่รู้จักพอ
กานต์สนองให้ตามคำขอ เขาจับขาข้างหนึ่งของริวพาดบ่า แล้วโถมกายเข้าใส่แบบไม่มียั้ง แรงเสียดสีที่รุนแรงทำให้ผนังนุ่มด้านในร้อนฉ่า ริวตาเหลือกค้าง มือไขว่คว้าอากาศ ความเสียวซ่านพุ่งแตะจุดสูงสุดซ้ำแล้วซ้ำเล่า
“มองหน้าผม!” กานต์สั่งเสียงเข้ม มือบีบคางริวให้หันมาสบตา
ภาพที่ริวเห็นไม่ใช่แค่กานต์ในร่างโฮสต์หนุ่มหล่อ แต่ภาพซ้อนทับของ ชายหนุ่มที่โชกเลือดในคืนฝนตก ปรากฏขึ้นวูบหนึ่ง ใบหน้าที่เต็มไปด้วยบาดแผล เลือดที่ไหลอาบหน้า… แต่แววตากลับเปี่ยมไปด้วยความรักและความใคร่
“คุณ…” ริวพึมพำ
“ผมอยู่นี่… ผมอยู่ข้างในตัวคุณ”
กานต์ก้มลงบดจูบริวอีกครั้ง ดูดกลืนเสียงครางทั้งหมดลงคอ ช่วงล่างกระหน่ำกระแทกถี่รัวเป็นจังหวะสุดท้ายที่บ้าคลั่ง ริวหวีดร้องในลำคอ ร่างกายเกร็งกระตุกอย่างรุนแรง ปลดปล่อยน้ำสีขาวขุ่นออกมาเลอะหน้าท้องแบนราบของตัวเองและหน้าท้องแกร่งของกานต์
กานต์คำรามลั่น กดสะโพกแช่นิ่ง ฝังแก่นกายเข้าไปลึกที่สุด ความรู้สึกเหมือนมีลาวาร้อนๆ ฉีดพ่นเข้ามาในตัวริว… แต่มันไม่ใช่แค่น้ำเชื้อ มันคือ พลังงานวิญญาณ ที่ควบแน่น
ริวเบิกตากว้าง รู้สึกเหมือนมีกระแสไฟฟ้าแล่นปราดไปทั่วร่าง ความเย็นยะเยือกแผ่ซ่านจากจุดที่กานต์ปลดปล่อย ลามไปทั่วเส้นเลือด แช่แข็งความรู้สึกนึกคิดทั้งหมด
“แฮ่ก… แฮ่ก…”
ทั้งห้องตกอยู่ในความเงียบ มีเพียงเสียงหอบหายใจหนักหน่วงของทั้งคู่ กานต์ซบหน้าลงกับซอกคอชื้นเหงื่อของริว ลมหายใจของเขาตอนนี้… อุ่นแล้ว ริวนอนตาลอย เหม่อมองเพดานด้วยความรู้สึกว่างเปล่าแต่สุขสม ร่างกายของเขาอ่อนเปลี้ยเหมือนเป็นอัมพาต ขยับไม่ได้แม้แต่ปลายนิ้ว พลังงานเกือบทั้งหมดถูกกานต์สูบไป
กานต์ค่อยๆ ถอนกายออก น้ำสีขาวขุ่นผสมเลือดจางๆ ไหลย้อนออกมาจากช่องทางที่บวมช้ำ เขาดึงผ้าห่มขึ้นมาคลุมร่างที่สั่นเทาของริว แล้วสวมกอดจากด้านหลัง แขนแกร่งที่ตอนนี้มีความอบอุ่นเหมือนมนุษย์โอบกอดริวไว้แน่น
“ขอบคุณสำหรับอาหารมื้อนี้ครับ…” กานต์กระซิบข้างหู จูบขมับชื้นเหงื่อของริวเบาๆ “ตอนนี้คุณมีกลิ่นของผมติดตัวแล้ว… จะไม่มีผีตัวไหนกล้าเข้าใกล้คุณ และมนุษย์หน้าไหนที่จะทำร้ายคุณ… มันจะต้องข้ามศพผมไปก่อน… อีกรอบ”
ริวหลับตาลงด้วยความเหนื่อยอ่อน ซึมซับไออุ่นจาก “ผี” ที่เขารัก ในความมืดมิดและความเจ็บปวดนี้ เขาพบที่ปลอดภัยของเขาแล้ว
