admin

๑๕ กรกฎาคม ๒๕๖๒ บางครั้งความสุขก็เหมือนฟองสบู่ครับ มันสวยงาม ระยิบระยับ แต่ก็เปราะบางจนน่ากลัว ยิ่งเราพยายามประคองมันไว้ในมือกำแน่นเท่าไหร่ มันก็ยิ่งเสี่ยงที่จะแตกสลายเร็วเท่านั้น ✍️ บันทึกหน้าที่ ๙: ระยะประชิดในมุมอับของห้องสมุด วันนี้ผมมีนัดติวเลขให้จิณณ์ครับ หลังจากที่เขาสารภาพว่าคะแนนสอบกลางภาควิชาพื้นฐานคณิตศาสตร์ของเขาเข้าขั้นวิกฤต (ซึ่งก็ไม่แปลก เพราะวันๆ เขาอยู่แต่ในสนามบาส) ผมจึงอาสาใช้ความรู้ที่ได้จากการโดนแม่บังคับไปเรียนพิเศษมาถ่ายทอดให้เขา เราเลือกมุมในสุดของห้องสมุดโรงเรียนที่แอร์ตกพอดี และเป็นมุมที่บรรณารักษ์จอมโหดมองไม่ค่อยเห็น กลิ่นหนังสือเก่าผสมกับกลิ่นน้ำยาปรับผ้านุ่มจากเสื้อนักเรียนของคนข้างๆ ทำเอาสมาธิผมกระเจิดกระเจิงไปหมด "พี่พีท... ข้อนี้ $x$ มันหาจากไหนนะ ผมงงไปหมดแล้ว" จิณณ์บ่นพึมพำพลางขยับเก้าอี้เข้ามาใกล้จนแขนเราเบียดกัน "ก็ย้ายข้างสมการไงจิณณ์...

๑๐ กรกฎาคม ๒๕๖๒ หน้าฝนของกรุงเทพฯ ชอบเล่นตลกครับ มันมักจะตกในวันที่เราไม่ได้พกเตือนใจมาด้วยเสมอ เหมือนกับความรู้สึกของผมในตอนนี้ที่มัน "ล้น" ออกมาจนเกรงว่าใครบางคนจะสังเกตเห็น ✍️ บันทึกหน้าที่ ๘: เมื่อความภูมิใจกลายเป็นความหวง หลังจากวันคัดตัวนักกีฬา จิณณ์กลายเป็นฮีโร่คนใหม่ของโรงเรียนไปโดยปริยายครับ ชื่อของเขาถูกพูดถึงในทุกกลุ่มสนทนา และนั่นหมายความว่า 'คู่แข่ง' ของผมก็เพิ่มขึ้นเป็นทวีคูณโดยที่ผมไม่มีสิทธิ์ไปคัดค้านอะไรเลย "มึงดูนั่น..." ไอ้ตั้มพยักพะเยิดหน้าไปทางม้านั่งริมสนามบาส ผมมองตามแล้วใจก็กระตุกวูบ พี่แอน ดาวชมรมนาฏศิลป์คนสวยที่ใครๆ ก็หมายปอง กำลังนั่งอยู่ข้างจิณณ์ เธอส่งกระดาษทิชชู่ให้เขาพลางหัวเราะต่อกระซิก ท่าทางสนิทสนมนั้นทำให้ผมรู้สึกเหมือนมีก้อนหินมาจุกอยู่ที่คอ "เห็นไหมล่ะ มัวแต่ทำตัวเป็นพี่ชายแสนดี...

๒ กรกฎาคม ๒๕๖๒ สัปดาห์นี้เหมือนพายุเข้ากลางใจเลยครับ ผมต้องรับมือกับทั้ง "ตารางสอบพรีเทสต์" ของพ่อ และ "วันคัดตัวนักกีฬา" ของจิณณ์ ซึ่งมันดันมาตรงกันอย่างกับมีใครเขียนบทแกล้งกันไว้ ✍️ บันทึกหน้าที่ ๗: เมื่อคำว่า 'เด็กดี' กลายเป็นโซ่ตรวน เช้าวันเสาร์ที่ควรจะได้พักผ่อน ผมกลับต้องสวมชุดนักเรียนที่รีดเรียบกริบ นั่งอยู่ที่โต๊ะอาหารฝั่งตรงข้ามกับพ่อที่เพิ่งกลับจากต่างจังหวัด กลิ่นกาแฟดำหอมกรุ่นของพ่อวันนี้มันดูขมปร่าอย่างบอกไม่ถูก "วันนี้สอบพรีเทสต์ชิงทุนของสถาบันฯ พ่อคาดหวังว่าแกจะทำคะแนนให้อยู่ในกลุ่ม Top 5 นะพีท" พ่อพูดโดยไม่เงยหน้าจากหนังสือพิมพ์ "แม่เขาบอกว่าช่วงนี้แกดูขยันขึ้น...

๒๖ มิถุนายน ๒๕๖๒ เช้านี้ผมตื่นก่อนนาฬิกาปลุกเสียอีกครับ กลิ่นคาวของอกไก่ต้มที่ผมต้องกินเป็นมื้อเช้าดูจะลดความน่าคลื่นไส้ลงไปเมื่อเทียบกับกลิ่นส้มเขียวหวานที่พึ่งซื้อมาจากตลาดเมื่อวานซืน ผมแอบย่องเข้าครัวตอนตีห้าครึ่ง พยายามไม่ให้เสียงเครื่องคั้นน้ำส้มไปปลุกแม่ที่นอนอยู่ห้องข้างๆ ✍️ บันทึกหน้าที่ ๖: ความพยายามที่ไม่มีในตำราเรียน คั้นน้ำส้มสี่ลูกเพื่อได้น้ำส้มหนึ่งขวด... มันดูเป็นการลงทุนที่ไม่คุ้มค่าในเชิงคณิตศาสตร์ที่ผมเรียนมาเลยครับ แต่น่าแปลกที่ผมกลับมีความสุขตอนที่เห็นน้ำสีส้มค่อยๆ ไหลลงขวดพลาสติกใส ผมบรรจงติดสติกเกอร์รูปยิ้มเล็กๆ ไว้ที่ข้างขวด ก่อนจะห่อด้วยกระดาษทิชชู่หลายๆ ชั้นเพื่อรักษาความเย็น "พีท ทำอะไรน่ะ?" เสียงแม่ดังขึ้นจากด้านหลัง ผมสะดุ้งจนขวดน้ำส้มเกือบหลุดมือ แม่ยืนอยู่ตรงประตูครัวในชุดนอน ผมยุ่งเหยิงเล็กน้อย แต่สายตาที่จับผิดนั้นคมกริบเหมือนเดิม "คั้นน้ำส้ม... เอาไปกินที่โรงเรียนครับแม่ ช่วงนี้ผมอ่านหนังสือเยอะ รู้สึกเพลียๆ...

๒๕ มิถุนายน ๒๕๖๒ ช่วงอาทิตย์นี้เป็นช่วงที่วิญญาณเด็กศิลป์-คำนวณเข้าสิงครับ กลิ่นชอล์กและสูตรคณิตศาสตร์พื้นฐานฟุ้งกระจายไปทั่วห้องเรียนจนบางทีผมก็แอบสงสัยว่า ผมพยายามขยันไปเพื่ออะไร เพื่ออนาคตตามที่แม่บอก หรือเพื่อที่จะได้มีเวลาว่างตอนเย็นไปยืนมองคนในสนามบาสกันแน่? ✍️ บันทึกหน้าที่ ๕: เมื่อวิชาเลขยากกว่าการบอกรัก ชีวิตมัธยมปลายมันไม่ได้มีแต่ความรักสีชมพูหรอกครับ ความจริงที่ผมต้องเจอมันเป็นสีเทาๆ ของกระดานดำ และสีขาวของใบเกรดที่แม่มักจะหยิบมาพิจารณาราวกับมันคือใบหุ้นหมื่นล้าน "ไอ้พีท! ข้อนี้ตอบอะไรวะ สูตรลัดที่พี่ติวเตอร์ให้มาวันก่อนมึงจดไว้ป่ะ?" ไอ้ตั้มสะกิดผมแรงๆ จนปากกาเคมีในมือผมลากยาวเป็นเส้นตรงผ่านสมุดจด เรานั่งกันอยู่ในคาบว่างที่โรงอาหารครับ กองหนังสือเรียนวางระเกะระกะจนไม่มีที่วางแก้วน้ำ ก้อยนั่งอยู่ฝั่งตรงข้าม กำลังปั่นการบ้านวิชาภาษาไทยอย่างเอาเป็นเอาตาย มิตรภาพของพวกเราสามคนมันเรียบง่ายครับ... คือการช่วยกันประคองให้รอดพ้นจากเกรดเฉลี่ยที่ต่ำเตี้ยเรี่ยดิน "จดอยู่นี่... แต่มึงดูหน้ากูด้วยตั้ม กูดูเหมือนคนรู้เรื่องเหรอ?"...

๒๐ มิถุนายน ๒๕๖๒ วันนี้อากาศร้อนอบอ้าวตามฉบับหน้าฝนที่ฝนไม่ยอมตก ลมเอื่อยๆ หอบเอาไอแดดโชยเข้ามาในห้องสมุด แต่เชื่อไหมครับ... สำหรับผมแล้ว อากาศวันนี้มันหอมหวานกว่าวันไหนๆ เพียงเพราะเหตุการณ์ไม่คาดฝันช่วงพักกลางวันที่ผ่านมา ✍️ บันทึกหน้าที่ ๔: เมื่อโลกหมุนให้เรามาใกล้กัน (ในระยะที่เห็นรอยบุ๋มบนแก้ม) ภารกิจ "เปลี่ยนตัวเอง" วันที่ยี่สิบเริ่มต้นด้วยความทุลักทุเล ผมต้องตื่นเช้ากว่าปกติครึ่งชั่วโมงเพื่อปล้ำกับคอนแทคเลนส์นิ่มๆ ที่ไม่ยอมเข้าตาเสียที กว่าจะทำสำเร็จ ตาผมก็แดงก่ำเหมือนคนเพิ่งร้องไห้มาสามวันสามคืน แต่มันคุ้มครับ... เพราะเมื่อผมถอดแว่นสายตาหนาเตอะนั่นออก โลกที่เคยมัวซัวกลับแจ่มชัดขึ้นอย่างประหลาด ผมมองเห็นเงาตัวเองในกระจกที่ดู "เป็นผู้เป็นคน"...

๑๕ มิถุนายน ๒๕๖๒ วันนี้คือวันที่สิบห้าของการตกหลุมรัก... และเป็นวันที่สามที่ผมพยายามจะเอา 'อกไก่ต้ม' ที่รสชาติเหมือนกระดาษลังกลืนลงคอ ✍️ บันทึกหน้าที่ ๓: เมื่อปณิธานปะทะพะโล้ของคุณแม่ เช้านี้บรรยากาศในบ้านตึงเครียดกว่าปกติครับ เพียงเพราะผมเลื่อนจานขาหมูพะโล้สุดฝีมือของคุณแม่ไปข้างๆ แล้วหยิบสลัดผักเหี่ยวๆ ที่แอบไปซื้อมาเมื่อคืนขึ้นมาวางแทน "พีท... แกเป็นอะไร?" เสียงคุณแม่ดังกังวานมาจากหัวโต๊ะ สายตาเข้มงวดจ้องมองมาที่พุงกะทิของผมสลับกับจานสลัด "ปกติเห็นแย่งไอ้พลกินหนังหมูจนบ้านแทบแตก แต่นี่จะกินผักประท้วงอะไร?" ผมก้มหน้า มองผ่านเลนส์แว่นหนาเตอะที่เริ่มขึ้นฝ้าเพราะความร้อนจากชามพะโล้ "ผม... ผมอยากคุมน้ำหนักครับแม่" "คุมทำไม? เป็นผู้ชายต้องอ้วนท้วนถึงจะดูดี มีราศี" คุณแม่ตอบกลับตามฉบับผู้ใหญ่หัวโบราณที่มองว่าความอ้วนคือความอุดมสมบูรณ์ "หรือจะไปแอบชอบใคร?...