คืนนั้น ที่คอนโดของผม… เราสองคนนอนกอดกันกลมบนเตียงคิงไซส์ผืนเดิม ผมยังมีความรู้สึกผวาจากเหตุการณ์ที่โกดังอยู่นิดๆ แต่พอได้สัมผัสอ้อมกอดอุ่นๆ และเสียงลมหายใจเข้าออกสม่ำเสมอของกระทิง ความกลัวทุกอย่างก็หายเป็นปลิดทิ้ง
“ลูกพี่จ๊ะ…” กระทิงถามเสียงอู้อี้ ขณะซุกหน้าลงกับอกของผม “วันนี้ข้าเท่ไหม?”
“เท่สิ… เท่มาก” ผมเอ่ยชมจากใจจริง พร้อมจูบหน้าผากมันเบาๆ หนึ่งทีเป็นการขอบใจ
“งั้น…”
จู่ๆ กระทิงก็เงยหน้าขึ้น สายตาวิบวับเจ้าเล่ห์เริ่มทำงาน แววตาใสซื่อหายไปกลายเป็นแววตาของนักล่า (ที่เริ่มไม่ซื่ออีกแล้ว!)
“พี่ภูบอกว่า… ถ้าผ่านความเป็นความตายมาด้วยกัน ต้องฉลองด้วยการ ‘ปั๊มลูก’ เพื่อยืนยันว่ายังมีชีวิตอยู่…”
“พี่มึงอีกแล้วเหรอ!” ผมแหวใส่ “แล้วกูบอกกี่ทีแล้วว่ากูท้องไม่ได้โว้ย!”
“ไม่ลองไม่รู้นะจ๊ะ…”
กระทิงไม่รอให้ผมเถียงต่อ มันพลิกตัวขึ้นมาคร่อมผมไว้ทันที มือหนาล็อกข้อมือผมไว้เหนือหัวด้วยพละกำลังมหาศาลที่ผมไม่มีทางสู้ได้เลย
“คืนนี้ข้าขอ ‘รางวัล’ ชุดใหญ่นะ… ข้าจะกินลูกพี่ทั้งตัว ไม่ให้เหลือแม้แต่กระดูกเลย!”
“ไอ้… อื้ออออ!”
เสียงด่าของผมถูกกลืนหายไปในลำคอด้วยรสสัมผัสที่ร้อนแรง… และไฟหัวเตียงก็ดับลง พร้อมกับเสียงเตียงไม้ราคาแพงที่สั่นเอี๊ยดอ๊าดอย่างต่อเนื่องไปจนถึงเช้า!
