หลังจากงานประกวดจบลง ผม (วิน) ขอปลีกตัวออกมาซื้อน้ำปั่นหน้าคณะเพื่อฉลองเงียบๆ คนเดียว ระหว่างที่กระทิงกำลังโดนรุมถ่ายรูป
“น้ำแตงโมปั่นแก้วนึงครับ… อ๊ะ!”
ผ้าเช็ดหน้ากลิ่นฉุนกึกถูกโปะเข้าที่จมูกผมจากด้านหลัง! สติผมวูบดับไปทันที พร้อมกับเสียงกระซิบข้างหู “เกมโอเวอร์แล้วครับคุณวิน…”
🔥 สัญชาตญาณสัตว์ป่า
ณ หลังเวทีประกวด กระทิงเริ่มกระวนกระวาย “ลูกพี่ไปนานจัง… ข้าหิวนมเย็นแล้วนะ”
“ไม่… กลิ่นลูกพี่จางลง” จมูกกระทิงขยับฟุดฟิด “แล้วมีกลิ่นอื่นเข้ามาแทน… กลิ่นความชั่วร้าย!”
ครืดดด! ข้อความถูกส่งเข้ามือถือกระทิง เป็นรูปผมโดนมัดมือมัดเท้าในโกดังมืดๆ พร้อมคำขู่ให้ไปหาที่ท่าเรือคลองเตยคนเดียว ห้ามแจ้งตำรวจ
“อ๊ากกกกกกก!” กระทิงคำรามลั่นจนกระจกห้องแต่งตัวสั่น แววตาเปลี่ยนเป็นสีแดงฉานด้วยความโกรธ “ไอ้ภาคิน! ข้าจะฆ่ามัน!”
“เดี๋ยวก่อนไอ้ทิง!” ภูผาคว้าไหล่น้องชายไว้ “มึงจะไปตัวเปล่าเหรอ? มันมีปืนนะเว้ย! งานนี้ต้องวางแผน… และกูเตรียม ‘ของเล่น’ ไว้ให้มึงแล้ว”
🏍️ แว้นนรกบุกรังโจร
ณ โกดังร้างริมแม่น้ำเจ้าพระยา ภาคินนั่งจิบไวน์มองดูผมที่ถูกมัดติดกับเก้าอี้ “ตื่นแล้วเหรอที่รัก… รอน้องชายเธอหน่อยนะ ถ้ามันรักเธอจริงน่ะนะ”
“ไอ้สารเลว! ถ้ากระทิงมา มึงตายแน่!”
ทันใดนั้น… ตูมมมมม! 💥 ประตูเหล็กม้วนถูกพังกระจุย! รถบิ๊กไบค์คันยักษ์พุ่งเข้ามาจอดดริฟต์กลางวงล้อมลูกน้องนับสิบ ภูผาในชุดหนังถือไม้เบสบอลเหล็ก ส่วนกระทิงในมือถือ… ‘หนังสติ๊ก’!?
“ปล่อย-ลูก-พี่-กู-เดี๋ยว-นี้!” กระทิงตะโกนเสียงก้อง
“ฮ่าๆๆๆ!” ภาคินหัวเราะร่า “นี่มึงเอาหนังสติ๊กมายิงปืนกูเนี่ยนะ? จัดการมัน!”
🥊 Action Comedy: ศึกสมุนไพรพิฆาต
การต่อสู้เริ่มขึ้นแบบโคตรมันส์! ภูผาสู้สไตล์นักเลงเมืองกรุง ฟาดเปรี้ยงปร้างอย่างชำนาญ แต่ไฮไลต์อยู่ที่กระทิง… มันล้วงเข้าไปในย่ามแล้วหยิบ “ลูกระเบิดพริกป่น” คั่วเองสูตรนรกแตก!
“รับไป! ระเบิดเพลิงโลกันต์!” ผัวะ! ถุงพริกแตกใส่หน้าลูกน้องกลุ่มแรกดิ้นพราดร้องจ๊ากเพราะพริกกะเหรี่ยงเผ็ดระดับทำลายล้าง!
“และนี่! กระสุนเม็ดมะค่า!” กระทิงยิงหนังสติ๊กฟิ้วๆ แม่นราวจับวาง เข้ากลางแสกหน้าจนหงายหลังตึงทีละคน
ลูกน้องคนหนึ่งถือมีดดาบวิ่งเข้ามาข้างหลัง กระทิงก้มหลบวูบ แล้วคว้า ‘สากกะเบือ’ ฟาดเข้าที่ข้อมือจนมีดหลุด แล้วจับทุ่มด้วยท่าซูเพล็กซ์! “อย่ามาซ่ากับเด็กดอยนะจ๊ะ! พวกเอ็งเบากว่าหมูบนดอยอีก!”
❤️ ช่วยลูกพี่
ภาคินจนมุม ถอยไปใช้มีดจ่อคอผม “อย่าเข้ามา! ทิ้งอาวุธ!”
กระทิงยอมคุกเข่าลงช้าๆ น้ำตาคลอเบ้า “ข้ายอมแล้ว… ปล่อยลูกพี่เถอะ” จังหวะนั้น พี่ภูผาแอบย่องไปด้านข้างแล้วหยิบ ‘ทุเรียน’ บนโต๊ะเซ่นไหว้โยนให้น้องชาย
“ไอ้ทิง! รับ!”
กระทิงรับลูกทุเรียนหนามแหลมเปี๊ยบด้วยมือเปล่า สัญชาตญาณนักล่าตื่นขึ้นทันที “กินนี่ซะ!” กระทิงขว้างทุเรียนเต็มแรง เฟี้ยววววว!
ผลัวะ! ลูกทุเรียนพุ่งชนหน้าภาคินเต็มๆ! ภาคินร้องเสียงหลง ปล่อยมีดหลุดมือ หน้าแหกยับด้วยหนามทุเรียน กระทิงพุ่งเข้ามาแก้มัดแล้วดึงผมเข้าไปกอดแน่นจนกระดูกลั่น “ลูกพี่! ฮืออออ! ข้ากลัวแทบตาย!”
“โอ๋ๆ… เก่งมาก… ฮีโร่ของกู” ผมลูบหลังมันที่สั่นเทิ้ม
🚔 บทสรุป: พี่ชายผู้เสียสละ
เสียงไซเรนตำรวจดังใกล้เข้ามา ภูผาเดินเข้ามาตบไหล่กระทิง “พาเมียมึงกลับบ้าน กูจะอยู่เคลียร์กับตำรวจเอง ถือว่ารับขวัญหลานในอนาคต”
ผมมองพี่ชายจอมโหดด้วยความซาบซึ้ง ภายใต้ความเถื่อน พี่แกโคตรแฟมิลี่แมนเลยจริงๆ
