สถานที่: บริษัทวิศวกรรมก่อสร้างยักษ์ใหญ่ (ของพ่อวิน) สถานะ: กระทิงมาฝึกงาน (ตำแหน่งเบ๊สารพัดประโยชน์) ส่วนวินเป็นผู้ช่วยผู้จัดการโปรเจกต์
เช้าวันจันทร์ที่แสนวุ่นวาย หน้าตึกออฟฟิศหรูใจกลางสาทร…
“อื้อออ… หายใจไม่ออกจ้ะลูกพี่ คอมันรัดเหมือนโดนงูเหลือมรัดเลย”
‘กระทิง’ ยืนบิดไปบิดมาหน้าลิฟต์ในชุดพนักงานเนี้ยบกริบ แต่เป็นความเนี้ยบที่ดู ‘อันตราย’ เสื้อเชิ้ตสีขาวไซส์ใหญ่สุดยังดูเล็กไปถนัดตา กระดุมทุกเม็ดทำงานหนักมากจนแทบจะดีดออกมาทักทายชาวโลก กางเกงสแล็คสีดำก็รัดช่วงต้นขาแน่นเปรี๊ยะเห็นเป็นมัดๆ
“ทนหน่อย! บอกให้ลดขนาดกล้ามก็ไม่เชื่อ!” ผม (วิน) จัดเนกไทให้มันพลางมองซ้ายมองขวาอย่างระแวง เพราะพนักงานสาวๆ เดินผ่านไปมาแล้วมองกระทิงตาเยิ้มกันเป็นแถว
“กูสั่งไว้เลยนะ 1. ห้ามถอดเสื้อในออฟฟิศ 2. ห้ามเรียกกูว่าลูกพี่ (ให้เรียกคุณวิน) 3. ห้ามแบกของเกินมนุษย์มนา เข้าใจไหม?”
“จ้ะคุณวิน… แต่ถ้ามีใครมาจีบคุณวิน ข้าต่อยได้ไหมจ๊ะ?”
“ไม่ได้โว้ย! ไล่ออกนะเว้ย!”
🖨️ วิกฤตเครื่องถ่ายเอกสาร & ถังน้ำในตำนาน
งานแรกของเด็กฝึกงานคือการถ่ายเอกสาร ในห้องที่เงียบสงบ… กระทิงยืนจ้องเครื่องถ่ายเอกสารเครื่องใหญ่ด้วยสายตาระแวดระวังเหมือนจ้องหมูป่า
“มันกินกระดาษเข้าไปแล้วจ้ะ! คายออกมานะเจ้าปีศาจสี่เหลี่ยม!”
ปัง! ปัง! กระทิงใช้ฝ่ามืออรหันต์ตบเครื่องถ่ายเอกสารดังสนั่นจนเครื่อง Error ขึ้นไฟแดงแวบๆ จนพี่สมศรีหัวหน้าแผนกต้องวิ่งหน้าตื่นเข้ามาห้าม
“น้องกระทิง! เครื่องมันไม่ได้กิน มันกำลังทำงาน!”
“อ้าวเหรอจ๊ะป้า… ข้านึกว่ามันหิว งั้นให้ข้าช่วยงานอื่นที่ใช้แรงไหมจ๊ะ?”
พี่สมศรีเลยให้ช่วยเปลี่ยนถังน้ำดื่มขนาด 20 ลิตร… คนปกติคงยกทีละถังแล้วเดินตัวเอียง แต่กระทิง… หมับ! หมับ! มันคว้าคอถังน้ำด้วยมือเปล่าข้างละ 2 ถัง! (รวม 80 กิโล!) แล้วเดินตัวปลิวเหมือนถือถุงนุ่นไปที่ตู้น้ำ
“วางตรงไหนจ๊ะป้า? ซ้ายหรือขวา?” กระทิงหันมาถามหน้าตาเฉย กล้ามแขนปูดโปนเส้นเลือดขึ้นชัดเจนจนสาวๆ ในแผนกยืนอ้าปากค้างกันทั้งแถว!
🍱 โรงอาหาร: ศึกแย่งชิงตัว
พักเที่ยงที่โรงอาหาร ภาพที่ผมเห็นคือกระทิงนั่งหัวโต๊ะ รายล้อมไปด้วยพนักงานสาวที่แย่งกันตักกับข้าวใส่จานจนพูนเป็นภูเขา แถมยังมีมือปลาหมึกเริ่มมาลูบคลำกล้ามแขนแน่นๆ นั่นอีก!
ผมยืนถือถาดข้าว คิ้วกระตุกยิกๆ… หวงโว้ย!
ผมเดินดุ่มๆ เข้าไปวางถาดข้าวลงตรงหน้ากระทิงดัง ปัง! “ขอโทษนะครับพี่ๆ… เด็กฝึกงานคนนี้ต้องไปคุยงาน ‘ส่วนตัว’ กับผมด่วน” ผมพูดเสียงเย็นยะเยือกแผ่รังสีอำมหิตจนวงแตกทันที
“คุณวินหิวเหรอจ๊ะ? กินน่องไก่ข้าไหม?” กระทิงถามหน้าซื่อ
“ไม่กิน! ลุก! ไปคุยกันในห้องทำงาน!”
🚪 ในห้องทำงาน (ล็อกประตู)
ทันทีที่เข้ามาในห้องทำงานส่วนตัว ผมกดล็อกประตูแล้วหันมาเท้าเอวใส่เจ้าเด็กยักษ์ทันที
“เสน่ห์แรงนักนะ! ให้ไปเปลี่ยนน้ำ ไม่ได้ให้ไปแจกโปรยยิ้ม!”
กระทิงยิ้มกริ่มเดินเข้ามาหาผม “ลูกพี่หึงข้าเหรอจ๊ะ? หน้าแดงเชียว… แต่ในนี้ไม่มีคนอื่นนะจ๊ะ ข้าถอดเสื้อได้ไหม? กระดุมมันรัดนมข้าเจ็บไปหมดแล้ว”
แคว่ก! ไม่ทันขาดคำ กระทิงปลดกระดุมเสื้อเชิ้ตออกรวดเดียว 3 เม็ด เผยแผงอกกว้างสีแทนตัดกับเสื้อสีขาว… โคตรดาเมจ!
“คุณวินจ๊ะ…” กระทิงก้มลงมากระซิบข้างหูเสียงแหบพร่า “เด็กฝึกงานคนนี้… ผ่านโปรหรือยัง? ข้าขยันนะ… ‘ทำงาน’ ได้ทั้งวันทั้งคืนเลย“
มันจงใจเน้นคำว่า ‘ทำงาน’ พร้อมกับเอาเข่าแทรกเข้ามาระหว่างขาผม ดันดุนเบาๆ จนผมหน้าร้อนผ่าว
“ด…เดี๋ยว! กระทิง! หยุดก่อน! เดี๋ยวแม่บ้านมา!”
“ข้าล็อกประตูแล้ว…”
และแล้ว… ช่วงพักเที่ยงของท่านรองผู้จัดการกับเด็กฝึกงานคนโปรด ก็กลายเป็น “การประชุมลับ” ที่ร้อนแรงที่สุดในประวัติศาสตร์บริษัท! (โชคดีที่โต๊ะทำงานพ่อผมสั่งทำมาแข็งแรงมาก!)
