Tag: พลาดเป้าแต่เข้ากลางใจ

ข่าวเรื่องที่ "แมง" ตัวท็อปคณะวิศวะฯ แขนเดี้ยงจากการปกป้อง "น้ำเหนือ" เด็กปี 1 บริหารฯ แพร่สะพัดไปทั่วมหาวิทยาลัยเร็วยิ่งกว่าเชื้อไวรัส แต่สิ่งที่น่าตื่นตะลึงกว่าข่าวลือ คือภาพที่ปรากฏขึ้นที่ใต้ตึกคณะวิศวะกรรมศาสตร์ในเช้าวันนี้ "กระเป๋าหนักชิบหาย! มึงแบกหินมาเรียนเหรอวะ!" น้ำเหนือเดินบ่นกระปอดกระแปด ไหล่ข้างหนึ่งสะพายเป้ของตัวเอง อีกข้างแบกเป้ใบสีดำใบโตของแมง เดินตามหลังคนเจ็บที่เดินตัวปลิวอย่างสบายอารมณ์ "บ่นมาก เดี๋ยวตัดเงินเดือน" แมงพูดโดยไม่หันมามอง แขนขวายังคงคล้องผ้าสีขาวไว้อย่างน่าสงสาร (หรือน่าหมั่นไส้ในสายตาน้ำเหนือ) "เงินเดือนบ้าอะไร! บาทเดียวก็ยังไม่เห็น!" น้ำเหนือเร่งฝีเท้าขึ้นมาเดินข้างๆ "นี่กูยอมมาส่งถึงคณะ ดูแลดียิ่งกว่าไข่ในหินแล้วนะ สำนึกบุญคุณด้วย!" "อืม...

"กระดูกไม่หักครับ แต่กล้ามเนื้อฉีกและฟกช้ำรุนแรง ต้องใส่เฝือกอ่อนดามไว้และงดใช้แขนขวาอย่างน้อย 2-3 สัปดาห์" คำวินิจฉัยของหมอเหมือนคำพิพากษาประหารชีวิตสำหรับนักกีฬาอย่างแมง แต่น้ำเหนือกลับรู้สึกเหมือนตัวเองเป็นคนโดนประหารเสียเอง ความรู้สึกผิดท่วมท้นจนน้ำตาแทบไหล "กูขอโทษ... ฮึก... เพราะกูแท้ๆ" น้ำเหนือนั่งก้มหน้าร้องไห้กระซิกๆ อยู่หน้าห้องฉุกเฉิน "หยุดร้อง หนวกหู" แมงเดินออกมาพร้อมกับแขนขวาที่มีผ้าคล้องคอสีขาวห้อยอยู่ เขาใช้มือซ้ายที่ยังดีอยู่ตบหัวน้ำเหนือเบาๆ จนหัวโยก "กูยังไม่ตาย แขนก็ไม่ได้ขาด แค่พักซ้อม" "แต่... แต่มึงเป็นพิชเชอร์นะ! มึงต้องใช้แขน!" น้ำเหนือเงยหน้าขึ้นมา ตาบวมแดงจมูกแดง "ก็พัก เดี๋ยวก็หาย" แมงพูดเหมือนเป็นเรื่องดินฟ้าอากาศ...

บรรยากาศการซ้อมในช่วงเย็นวันนี้ดูคึกคักเป็นพิเศษ เพราะใกล้ถึงวันแข่งกระชับมิตรกับคณะวิศวะฯ เข้ามาทุกที สมาชิกทุกคนต่างขะมักเขม้นซ้อมกันอย่างหนัก รวมถึงน้ำเหนือที่กำลังพยายามหวดลมตีลูกทิพย์อยู่อย่างตั้งอกตั้งใจ "เอวแข็งไปนะเหนือ ผ่อนคลายหน่อยครับ" เสียงนุ่มทุ้มดังขึ้นจากด้านหลัง พร้อมกับสัมผัสอุ่นๆ ที่แตะลงบนไหล่ น้ำเหนือสะดุ้งโหยง หันขวับไปเจอรอยยิ้มพิมพ์ใจของพี่ซัน "พ...พี่ซัน!" น้ำเหนือหน้าแดงแปร๊ด "พี่ซันมาดูผมซ้อมเหรอครับ?" "ครับ พี่เดินตรวจดูเด็กๆ น่ะ เห็นเราเกร็งๆ เลยแวะมาดู" พี่ซันยิ้มหวาน ขยับเข้ามาใกล้จนน้ำเหนือได้กลิ่นน้ำหอมราคาแพง "จับไม้แบบนี้มันจะเจ็บข้อมือนะ มา... เดี๋ยวพี่จัดท่าให้" พี่ซันเอื้อมมือมาจับมือน้ำเหนือที่กำด้ามไม้ไว้ มือใหญ่นุ่มนิ่มของรุ่นพี่กุมทับมือน้ำเหนือ จัดองศาข้อศอกให้ใหม่อย่างอ่อนโยน "ย่อเข่านิดนึงครับ... นั่นแหละ...

เช้าวันรุ่งขึ้น... น้ำเหนือรู้สึกเหมือนตัวเองเป็นซอมบี้ที่เพิ่งหลุดออกมาจากหลุมศพ อาการปวดเมื่อยกล้ามเนื้อ (DOMS) เล่นงานเขาอย่างหนักหน่วง ทุกย่างก้าวที่เดินลงบันไดหอพักคือความทรมานระดับสิบ ขาสั่นพั่บๆ เหมือนลูกนกเพิ่งหัดบิน แขนล้าจนแทบยกช้อนกินข้าวไม่ขึ้น "สภาพดูไม่จืดเลยนะมึง" จี้ทักทายด้วยสีหน้าเวทนาปนขำขันขณะที่น้ำเหนือลากสังขารมาถึงโต๊ะม้าหินอ่อนใต้คณะ "อย่า... อย่าเพิ่งซ้ำเติม" น้ำเหนือฟุบหน้าลงกับโต๊ะ "เมื่อวานไอ้ปีศาจแมงมันใช้งานกูหนักมาก กูเกือบตายคาอนาถ" "แต่กูได้ข่าวว่า... ตอนจบแฮปปี้เอนดิ้งไม่ใช่เหรอ?" โป้งพูดขึ้นลอยๆ พลางดูดน้ำปั่น "มีคนตาดีเห็นหนุ่มน้อยหน้ามน นั่งซ้อนท้าย 'ดูคาติ' คันใหญ่ของเดือนคณะวิศวะ กลับหอตอนสี่ทุ่มกว่าๆ... ใช่เพื่อนกูหรือเปล่าน้า?" น้ำเหนือสะดุ้งโหยง เงยหน้าขึ้นมาเลิ่กลั่ก "ม...มึงรู้ได้ไง!?" "รู้ทั้งมอนั่นแหละโว้ย!"...

"เก้าสิบแปด... เก้าสิบเก้า..." เสียงนับเลขของแมงราบเรียบไร้อารมณ์ เหมือนเครื่องจักรสังหารที่ไม่มีวันเหนื่อย แต่สำหรับคนที่กำลังเหวี่ยงไม้ตีลม (Swing) อยู่กลางสนามอย่างน้ำเหนือนั้น... มันคือเสียงเรียกจากยมทูตชัดๆ "ฮึบ... ร...ร้อย!" ตุ้บ! ทันทีที่ครบกำหนด น้ำเหนือก็ทิ้งไม้ตีแล้วทิ้งตัวลงนอนแผ่หลากลางพื้นหญ้าทันที แขนทั้งสองข้างสั่นเทาจนไร้ความรู้สึก ลมหายใจหอบถี่จนแสบหน้าอก เหงื่อท่วมตัวจนเหมือนเพิ่งขึ้นมาจากสระน้ำ "ยังไม่จบ" เสียงมารร้ายดังขึ้นเหนือหัว น้ำเหนือปรือตามอง เห็นแมงยืนค้ำหัวอยู่ มือข้างหนึ่งถือขวดน้ำเย็นเจี๊ยบที่มีหยดน้ำเกาะพราว อีกข้างล้วงกระเป๋ากางเกง "ลุกขึ้นมาคูลดาวน์ ยืดกล้ามเนื้อก่อน เดี๋ยวพรุ่งนี้ก็เดี้ยง ลุกไม่ขึ้นหรอก" "ฆ่า... กู... ที..." น้ำเหนือครางเสียงแหบ "ไม่ไหวแล้ว... แขนกู......

การซ้อมวันแรกผ่านไปเหมือนผ่านสมรภูมิรบ น้ำเหนือลากสังขารอันบอบช้ำออกมาจากสนามพร้อมกับจี้และโป้ง สภาพของแต่ละคนดูไม่จืด โดยเฉพาะน้ำเหนือที่โดนรุ่นพี่สั่งให้ซ้อมรับลูกบอล (Rolling ball) จนขาสั่นพั่บๆ แทบจะก้าวไม่ออก "กู... กูจะตายไหมวะ" น้ำเหนือครวญครางขณะเดินเกาะไหล่โป้งไปที่ป้ายรถเมล์หน้ามหาวิทยาลัย "ไม่ตายหรอก แต่พรุ่งนี้มึงลุกไม่ขึ้นแน่" โป้งให้กำลังใจ (?) "เอาน่า อย่างน้อยวันนี้ก็ได้เห็นกล้ามแขนพี่ซันตอนหวดลูกนะเว้ย คุ้ม!" จี้พยายามหาข้อดี น้ำเหนือพยักหน้าเห็นด้วย แต่แล้วเขาก็ชะงัก มือตบกระเป๋ากางเกงทั้งสองข้างอย่างรวดเร็ว ใบหน้าซีดเผือดลงทันตา "เฮ้ย! โทรศัพท์! โทรศัพท์กูหาย!" "หาดีหรือยัง ในกระเป๋าเป้ล่ะ?" โป้งถาม "ไม่มี! เมื่อกี้กูวางไว้บนม้านั่งในห้องล็อกเกอร์ตอนเปลี่ยนชุดแน่ๆ! ชิบหายแล้ว...

บรรยากาศในสนามซอฟต์บอลตอนนี้เงียบกริบยิ่งกว่าห้องสอบไฟนอล ทั้งที่แดดเปรี้ยงจนเหงื่อไหลเข้าตา แต่น้ำเหนือกลับรู้สึกเย็นวาบไปถึงสันหลัง เขามายืนอยู่ที่ 'แบตเตอร์บ็อกซ์' (Batter's box) หรือช่องสำหรับตีลูก โดยมีไม้ตีโลหะน้ำหนักอึ้งอยู่ในมือ ส่วนตรงหน้าห่างออกไป... คือปีศาจในร่างคน ไอ้แมงยืนอยู่บนเนินดิน ขยับหมวกแก๊ปสีดำลงมาปิดหน้าผากเล็กน้อย แต่ไม่อาจปิดบังแววตาคมกริบที่จ้องมองมาได้เลย หมอนั่นกำลังหมุนลูกบอลในมือเล่นอย่างชำนาญ ราวกับกำลังคำนวณวิถีการฆาตกรรม... เอ้ย วิถีลูกที่จะขว้างอัดเขา "พร้อมนะ?" เสียงเรียบๆ ดังขึ้น "พ...พร้อม!" น้ำเหนือตะโกนตอบเสียงหลง พยายามตั้งท่าเลียนแบบในอนิเมะเบสบอลที่เคยดู "จับไม้สูงไป" แมงทัก "ลดมือลง ย่อเข่า ตาอย่าลอกแลก" น้ำเหนือรีบจัดท่าตามที่บอกแบบงกๆ...