เช้าวันรุ่งขึ้น… น้ำเหนือรู้สึกเหมือนตัวเองเป็นซอมบี้ที่เพิ่งหลุดออกมาจากหลุมศพ
อาการปวดเมื่อยกล้ามเนื้อ (DOMS) เล่นงานเขาอย่างหนักหน่วง ทุกย่างก้าวที่เดินลงบันไดหอพักคือความทรมานระดับสิบ ขาสั่นพั่บๆ เหมือนลูกนกเพิ่งหัดบิน แขนล้าจนแทบยกช้อนกินข้าวไม่ขึ้น
“สภาพดูไม่จืดเลยนะมึง” จี้ทักทายด้วยสีหน้าเวทนาปนขำขันขณะที่น้ำเหนือลากสังขารมาถึงโต๊ะม้าหินอ่อนใต้คณะ
“อย่า… อย่าเพิ่งซ้ำเติม” น้ำเหนือฟุบหน้าลงกับโต๊ะ “เมื่อวานไอ้ปีศาจแมงมันใช้งานกูหนักมาก กูเกือบตายคาอนาถ”
“แต่กูได้ข่าวว่า… ตอนจบแฮปปี้เอนดิ้งไม่ใช่เหรอ?” โป้งพูดขึ้นลอยๆ พลางดูดน้ำปั่น “มีคนตาดีเห็นหนุ่มน้อยหน้ามน นั่งซ้อนท้าย ‘ดูคาติ’ คันใหญ่ของเดือนคณะวิศวะ กลับหอตอนสี่ทุ่มกว่าๆ… ใช่เพื่อนกูหรือเปล่าน้า?”
น้ำเหนือสะดุ้งโหยง เงยหน้าขึ้นมาเลิ่กลั่ก “ม…มึงรู้ได้ไง!?”
“รู้ทั้งมอนั่นแหละโว้ย!” จี้ยื่นโทรศัพท์มาตรงหน้า “ดูนี่! เพจ ‘คิ้วท์บอยมหาลัย’ ลงรูปมึงเต็มๆ ถึงจะเห็นแค่ข้างหลังก็เถอะ แต่เสื้อเปื้อนน้ำซุปก๋วยเตี๋ยวเป็นวงๆ แบบนี้ มีแค่มึงคนเดียวแหละ!”
น้ำเหนือเบิกตากว้างมองภาพในจอ ภาพชายหนุ่มผมยาวขี่บิ๊กไบค์สีดำคันใหญ่ โดยมีคนตัวเล็กกว่านั่งตัวลีบซ้อนท้าย กอดเอวคนขี่แน่น (เพราะกลัวตก) แคปชั่นเขียนว่า: ‘กรี๊ดดด! พ่อหนุ่มผมยาวสุดเท่ เปิดตัวตุ๊กตาหน้ารถแล้วเหรอ? น้องคนนั้นคือใคร!?’
“ชิบหาย…” น้ำเหนือหน้าซีด “กูแค่ติดรถมันกลับ เพราะรถเมล์หมด! ไม่ได้มีอะไรเลย!”
“พวกกูเชื่อ แต่มึงคิดว่า ‘แฟนคลับ’ ไอ้แมงมันจะเชื่อไหม?” จี้ชี้ไปรอบๆ โรงอาหาร
น้ำเหนือเพิ่งสังเกตว่ามีสายตาหลายคู่กำลังจ้องมองมาที่เขา บางกลุ่มซุบซิบกระซิบกระซาบ บางคนมองด้วยสายตาอยากรู้อยากเห็น แต่บางคน… มองด้วยสายตาเชือดเฉือน
“นั่นไง… น้องน้ำเหนือ ปี 1 บริหาร” “หน้าตาธรรมดามากเลยแก พี่แมงชอบสไตล์นี้เหรอ?” “หรือว่าอ่อย? เห็นเขาว่าไปสมัครชมรมซอฟต์บอลตามผู้ชายหนิ”
เสียงนินทาลอยมาเข้าหูเป็นระยะ น้ำเหนืออยากจะเอาปี๊บคลุมหัวแล้ววิ่งหนี
“ปากดีกันนักนะแม่คุณ!” จี้ของขึ้น ลุกขึ้นยืนเท้าเอวเตรียมวีน “มีอะไรข้องใจก็เดินมาถาม ไม่ใช่เห่าอยู่ข้างหลัง!”
“จี้! ใจเย็นๆ!” โป้งรีบดึงแขนเพื่อน “อย่าไปแลก เดี๋ยวเป็นเรื่องใหญ่”
ทันใดนั้น กลุ่มนักศึกษาหญิง 3-4 คนที่ดูเปรี้ยวจี๊ดก็เดินตรงดิ่งเข้ามาที่โต๊ะ นำทีมโดยสาวสวยผมลอนที่ดูมั่นใจในตัวเองสุดๆ
“น้องชื่อน้ำเหนือใช่ไหม?” เธอถามเสียงหวานแต่แววตาไม่ยิ้ม
“ค…ครับ?” น้ำเหนือตอบเสียงอ่อย
“เมื่อคืนซ้อนรถพี่แมงกลับหอเหรอ?” เธอถามต่อ “เป็นอะไรกัน? พี่แมงไม่เคยให้ใครซ้อนท้ายนะ ปกติแกหวงรถจะตาย”
“เอ่อ… คือ…”
“เป็นเบ๊ครับ!” จี้ตอบแทนเสียงดังฟังชัด “ไอ้แมงมันใช้งานเพื่อนผมเยี่ยงทาส ซ้อมเสร็จดึกดื่นรถเมล์หมด มันก็เลยต้องรับผิดชอบไปส่ง แค่นั้นแหละ จบไหม?”
“เบ๊?” สาวสวยเลิกคิ้ว มองน้ำเหนือหัวจรดเท้า “สภาพนี้เนี่ยนะเบ๊? แหม… เบ๊หรือตุ๊กตาหน้ารถกันแน่จ๊ะ เห็นกอดเอวแน่นเชียว อ่อยเก่งนะเรา”
“เฮ้ย! พูดจาให้มันดีๆ หน่อย!” จี้ตบโต๊ะปัง “เพื่อนกูไม่ได้อ่อย! ไอ้แมงมันบังคับให้ซ้อนโว้ย!”
“ใครจะไปเชื่อ ผู้ชายด้วยกันซ้อนท้ายกันดึกดื่น…”
“มีปัญหาอะไรกับคนของผมเหรอครับ?”
เสียงทุ้มต่ำเย็นเยียบดังแทรกขึ้นมาจากด้านหลัง ทุกคนในวงสนทนาชะงักกึก หันไปมองเป็นตาเดียว
แมงยืนอยู่ตรงนั้น… ในชุดนักศึกษาหลุดลุ่ยเล็กน้อย ผมยาวถูกปล่อยสยายตามธรรมชาติ ใบหน้าหล่อเหลานิ่งสนิทแต่แผ่รังสีอำมหิตออกมาจนคนรอบข้างรู้สึกหนาว
“พ…พี่แมง!” กลุ่มสาวๆ หน้าเสียทันที “เปล่าค่ะ พวกเราแค่… แค่มาทักทายน้องเฉยๆ”
แมงเดินฝ่าวงล้อมเข้ามา ยืนคั่นกลางระหว่างกลุ่มสาวๆ กับน้ำเหนือ ร่างสูงใหญ่ของเขาบังน้ำเหนือจนมิด ราวกับกำแพงมนุษย์
“ทักทาย?” แมงทวนคำ “ผมได้ยินว่าพวกคุณกำลังสงสัยเรื่องเมื่อคืน”
“เอ่อ… ก็… ก็พี่แมงไม่เคยให้ใครซ้อน…”
“ใช่ ผมหวงรถ” แมงพูดเสียงเรียบ “และผมก็เลือกคนซ้อน”
ความเงียบปกคลุมไปทั่วโรงอาหาร ทุกคนกลั้นหายใจรอฟังประโยคต่อไป
แมงปรายตามองกลุ่มสาวๆ ด้วยสายตาที่ทำให้อีกฝ่ายต้องก้มหน้าหลบ
“คนนี้…” แมงชี้นิ้วโป้งไปที่น้ำเหนือด้านหลัง “…ผมเป็นคนลากมันขึ้นรถเอง มันขี้เกียจเดิน ผมขี้เกียจรอ ก็เลยลากขึ้นมา จบนะครับ”
“ข…ค่ะพี่แมง เข้าใจแล้วค่ะ” สาวสวยรีบยกมือไหว้แก้เก้อ “งั้นพวกหนูขอตัวก่อนนะคะ”
กลุ่มสาวๆ รีบสลายตัวไปอย่างรวดเร็วเหมือนฝูงผึ้งแตกรัง เหลือไว้เพียงความเงียบและสายตาอึ้งๆ ของคนทั้งโรงอาหาร
แมงหันกลับมาหากลุ่มของน้ำเหนือ
“มึง…” จี้อ้าปากค้าง มองแมงสลับกับน้ำเหนือ “มึงมาช่วยมันเหรอ?”
แมงไม่ตอบคำถามจี้ เขาหันไปมองน้ำเหนือที่นั่งหน้าซีดอยู่
“ลุก” แมงสั่งคำเดียว
“ป…ไปไหน?”
“ไปซื้อข้าว หิว” แมงพูดหน้าตาย “มึงเป็นบัดดี้กู หน้าที่มึงคือดูแลเรื่องปากท้องกูตอนซ้อม แต่วันนี้กูหิวตอนนี้ ลุก”
“เดี๋ยวๆๆ นี่มันเวลาพักเที่ยงนะเว้ย! กูจะกินข้าวกับเพื่อน!” น้ำเหนือประท้วง
“เพื่อนมึงก็กินอยู่นั่นไง ไม่ได้ห้าม” แมงพยักหน้าให้จี้กับโป้งทีนึง (ซึ่งถือเป็นการทักทายที่สุภาพที่สุดเท่าที่แมงเคยทำ) “แต่มึงต้องไปกับกู เดี๋ยวนี้”
พูดจบ ไม่รอคำตอบ แมงก็เอื้อมมือมาคว้าข้อมือน้ำเหนือ แล้วออกแรงดึงเบาๆ (แต่ต้านไม่ได้) ให้ลุกขึ้น
“เฮ้ย! ไอ้แมง! เดี๋ยว!”
น้ำเหนือถูกลากปลิวติดมือแมงออกไปจากโรงอาหาร ท่ามกลางสายตานับร้อยคู่ที่มองตามตาค้าง
จี้มองตามแผ่นหลังเพื่อนที่โดนลากไป แล้วหันมามองหน้าโป้ง
“ไอ้โป้ง…” จี้ทำหน้าเหมือนเห็นผี “มึงว่าไอ้แมง… มันแปลกๆ ปะวะ?”
โป้งดูดน้ำปั่นอึกสุดท้ายจนหมดแก้ว แล้วยิ้มมุมปาก
“กูว่าไม่แปลกหรอก…” โป้งพึมพำ “แต่กูว่า… งานนี้เพื่อนเราอาจจะได้ผัวเป็นตัวเป็นตนก่อนได้พี่ซันว่ะ”
“ปากเสีย! ไอ้แมงเนี่ยนะผัวไอ้เหนือ! ให้ตายกูก็ไม่ยอม! มันกวนตีนขนาดนั้น!” จี้โวยวาย
…
ทางด้านน้ำเหนือที่โดนลากออกมาจนถึงลานจอดรถ
“ปล่อยได้แล้ว! เจ็บนะเว้ย!” น้ำเหนือสะบัดมือออก
แมงยอมปล่อยมือแต่โดยดี เขาหยุดเดินแล้วหันมามองหน้าน้ำเหนือ
“เมื่อกี้… ขอบใจนะ” น้ำเหนือพูดเสียงเบา หลบตา “ที่มาช่วยแก้ต่างให้”
“กูไม่ได้แก้ต่าง” แมงล้วงกระเป๋ากางเกง “กูแค่พูดความจริง รำคาญพวกชอบยุ่งเรื่องชาวบ้าน เสียงดัง น่ารำคาญ”
“เออๆ รู้แล้วว่ารำคาญ คำก็รำคาญ สองคำก็รำคาญ” น้ำเหนือเบะปาก “แล้วตกลงจะกินอะไร?”
แมงมองหน้าน้ำเหนือครู่หนึ่ง ก่อนจะยิ้มมุมปาก… รอยยิ้มที่ทำให้น้ำเหนือรู้สึกร้อนวูบวาบแปลกๆ
“อยากกิน…” แมงเว้นจังหวะ สายตาไล่มองใบหน้าหวานๆ ของคนตรงหน้า “…กะเพราไก่ไข่ดาว”
“โอ๊ย! นึกว่าอยากกินอะไรพิสดาร!” น้ำเหนือถอนหายใจโล่งอก (นึกว่าจะโดนเล่นมุกเสี่ยว) “ร้านป้าแจ่มหน้าคณะก็ได้ ไปดิ เดินนำไปเลย”
แมงหัวเราะในลำคอเบาๆ แล้วเดินนำออกไป ทิ้งให้น้ำเหนือเดินตามต้อยๆ พร้อมกับความรู้สึกที่เริ่มเปลี่ยนไปทีละนิด
ไอ้แมง… บทจะเท่ก็เท่ชิบหาย บทจะกวนตีนก็น่าถีบ
แล้วไอ้หัวใจบ้านี่… จะเต้นแรงทำไมวะ! แค่โดนปกป้องแค่นี้เอง!
