การซ้อมวันแรกผ่านไปเหมือนผ่านสมรภูมิรบ
น้ำเหนือลากสังขารอันบอบช้ำออกมาจากสนามพร้อมกับจี้และโป้ง สภาพของแต่ละคนดูไม่จืด โดยเฉพาะน้ำเหนือที่โดนรุ่นพี่สั่งให้ซ้อมรับลูกบอล (Rolling ball) จนขาสั่นพั่บๆ แทบจะก้าวไม่ออก
“กู… กูจะตายไหมวะ” น้ำเหนือครวญครางขณะเดินเกาะไหล่โป้งไปที่ป้ายรถเมล์หน้ามหาวิทยาลัย
“ไม่ตายหรอก แต่พรุ่งนี้มึงลุกไม่ขึ้นแน่” โป้งให้กำลังใจ (?)
“เอาน่า อย่างน้อยวันนี้ก็ได้เห็นกล้ามแขนพี่ซันตอนหวดลูกนะเว้ย คุ้ม!” จี้พยายามหาข้อดี
น้ำเหนือพยักหน้าเห็นด้วย แต่แล้วเขาก็ชะงัก มือตบกระเป๋ากางเกงทั้งสองข้างอย่างรวดเร็ว ใบหน้าซีดเผือดลงทันตา
“เฮ้ย! โทรศัพท์! โทรศัพท์กูหาย!”
“หาดีหรือยัง ในกระเป๋าเป้ล่ะ?” โป้งถาม
“ไม่มี! เมื่อกี้กูวางไว้บนม้านั่งในห้องล็อกเกอร์ตอนเปลี่ยนชุดแน่ๆ! ชิบหายแล้ว รูปแอบถ่ายพี่ซันคอลเลกชันฤดูร้อนอยู่ในนั้นหมดเลย!” น้ำเหนือตาลีตาเหลือก
“งั้นรีบกลับไปดูดิ เดี๋ยวพวกกูรอตรงนี้!” จี้โบกมือไล่
น้ำเหนือรวบรวมแรงเฮือกสุดท้าย วิ่งย้อนกลับไปที่ยิมเนเซียม ท้องฟ้าเริ่มมืดแล้ว ไฟในสนามปิดเงียบ บรรยากาศวังเวงจนน่าขนลุก แต่ความกลัวรูปพี่ซันหายมีมากกว่า เขาจึงรีบวิ่งไปที่ห้องล็อกเกอร์นักกีฬาชายทันที
ปัง!
น้ำเหนือผลักประตูห้องล็อกเกอร์เข้าไปอย่างแรง โดยลืมเคาะตามมารยาท
“ขอโทษครับ! ผมลืมข…อะ…”
คำพูดทุกอย่างกลืนหายไปในลำคอ ขาที่ก้าวเข้ามาหยุดกึกราวกับถูกแช่แข็ง
ภายในห้องล็อกเกอร์ที่เปิดไฟสลัว มีเพียงคนคนเดียวที่ยังเหลืออยู่… และคนคนนั้นคือ ‘ไอ้แมง’
แต่สิ่งที่ทำให้น้ำเหนือตาค้างไม่ใช่เพราะเจอคู่อริ แต่เป็นเพราะสภาพของอีกฝ่ายต่างหาก
แมงกำลังยืนอยู่หน้าตู้ล็อกเกอร์ ท่อนบนเปลือยเปล่าปราศจากอาภรณ์ เผยให้เห็นลาดไหล่กว้างตึงแน่นด้วยกล้ามเนื้อ ผิวสีน้ำผึ้งเนียนละเอียดที่ชื้นเหงื่อเล็กน้อยสะท้อนแสงไฟนีออน ไล่ลงมาถึงแผงอกแกร่งและลอนหน้าท้อง (Six Pack) ที่เรียงตัวสวยงามแบบนักกีฬาที่ฝึกหนัก ไม่ใช่กล้ามปูบวมๆ แต่เป็นกล้ามเนื้อที่อัดแน่นไปด้วยพละกำลัง
เส้นผมยาวสลวยที่ปกติจะมัดรวบไว้ ตอนนี้ถูกปล่อยลงมาคลอเคลียแผ่นหลังกว้างและบ่า ยิ่งทำให้ลุคดูดิบเถื่อนและ… เซ็กซี่ จนน่าตกใจ
แมงชะงักมือที่กำลังจะหยิบเสื้อยืดมาสวม เขาหันมามองผู้บุกรุกช้าๆ ด้วยใบหน้านิ่งสนิท ไม่มีความเขินอายแม้แต่น้อยที่ยืนโป๊อยู่ต่อหน้าคนอื่น
“โรคจิต?”
คำถามสั้นๆ แต่เจ็บจี๊ดดังขึ้นท่ามกลางความเงียบ
“ม…ไม่ใช่นะเว้ย!” น้ำเหนือสะดุ้งสุดตัว รีบยกมือปิดตา (แต่แอบกางนิ้วออกเล็กน้อย) “กู… กูมาเอาโทรศัพท์! ลืมไว้!”
“อ้อ…” แมงลากเสียงในลำคอ “นึกว่าแอบเข้ามาดูผู้ชายแก้ผ้า เห็นจ้องตาไม่กะพริบ”
“ใครจ้อง! กูมองหาโทรศัพท์ต่างหาก!” น้ำเหนือเถียงเสียงหลง หน้าแดงซ่านลามไปถึงใบหู “แล้วทำไมมึงไม่รีบใส่เสื้อวะ!”
แมงยักไหล่ “ห้องล็อกเกอร์ ก็ต้องเปลี่ยนเสื้อผ้า จะให้กูใส่ชุดนอนมาอาบน้ำหรือไง”
เขาเดินอาดๆ เข้ามาหาน้ำเหนือทั้งสภาพเปลือยท่อนบน น้ำเหนือเผลอถอยหลังกรูดจนหลังชนประตู
“จะ… จะทำอะไร!”
แมงหยุดยืนตรงหน้า ระยะห่างเพียงเอื้อมมือ กลิ่นสบู่สะอาดผสมกลิ่นเหงื่อจางๆ ของผู้ชายลอยมาแตะจมูกน้ำเหนือ จนคนตัวเล็กกว่าใจเต้นตึกตัก ไม่รู้ว่าเพราะกลัวโดนต่อยหรือเพราะ… ดาเมจความหล่อระยะประชิด
แมงเอื้อมมือข้ามไหล่น้ำเหนือไป… หยิบวัตถุบางอย่างที่วางอยู่บนตู้ล็อกเกอร์ข้างประตู
“นี่ใช่ไหม?”
โทรศัพท์มือถือเคสลายเป็ดสีเหลืองของน้ำเหนือแกว่งอยู่ตรงหน้า
“อะ…เออ ใช่!” น้ำเหนือรีบคว้าหมับ “ขอบใจ!”
“มันสั่นครืดคราดน่ารำคาญ กูเลยเก็บมาวางไว้ให้ตรงนี้ นึกว่าเจ้าของตายไปแล้วถึงไม่มารับสาย” แมงพูดหน้าตายพลางเดินกลับไปใส่เสื้อ
น้ำเหนือรีบกดดูหน้าจอ พบมิสคอลจาก ‘แม่’ สิบกว่าสาย
“ปากหมาอีกแล้วนะมึง!” น้ำเหนือบ่นอุบอิบ แต่ก็อดรู้สึกผิดคาดไม่ได้ นึกว่าไอ้บ้านี่จะเมินของของเขา หรือไม่ก็เตะทิ้งไปแล้วซะอีก
“ขอบใจนะ… ที่เก็บไว้ให้” น้ำเหนือพูดเสียงเบา
แมงสวมเสื้อยืดสีดำเสร็จพอดี เขาหันมามองน้ำเหนือ จัดผมยาวๆ ให้เข้าที่
“ทีหลังก็หัดพกสติมาด้วย อย่าพกมาแต่ความบ้าผู้ชาย”
“ไอ้…!” น้ำเหนืออ้าปากจะด่า แต่แมงเดินสวนออกมา พร้อมกับใช้ไหล่ชนไหล่น้ำเหนือเบาๆ
“หลบ ขวางทาง จะกลับบ้าน”
แมงเดินผ่านไปแล้ว ทิ้งให้น้ำเหนือยืนงงอยู่ในห้องล็อกเกอร์คนเดียว พร้อมกับหัวใจที่ยังเต้นแรงผิดปกติ
“ไอ้บ้าแมง… หุ่นแม่ง… ดีชิบหาย” น้ำเหนือพึมพำกับตัวเอง ก่อนจะสะบัดหัวแรงๆ “ฮึ่ย! ไม่ใช่เวลามาชมศัตรูเว้ย! รีบกลับไปหาแม่ดีกว่า!”
…
เช้าวันต่อมา : สนามซอฟต์บอล
บรรยากาศในสนามวันนี้ดูตึงเครียดแปลกๆ เมื่อพี่ซันเรียกสมาชิกชมรมทุกคนมารวมตัวกันเป็นวงกลม
“เอาล่ะครับน้องๆ ยินดีต้อนรับสมาชิกใหม่อย่างเป็นทางการอีกครั้ง” พี่ซันยิ้มหวาน “เนื่องจากกีฬาซอฟต์บอลเป็นกีฬาที่ต้องอาศัยทีมเวิร์ก และพี่เห็นว่าปี 1 เข้ามาใหม่หลายคนแต่พื้นฐานไม่เท่ากัน พี่เลยจะใช้ระบบ ‘Buddy’ หรือระบบพี่เลี้ยงช่วยสอน”
ตาวาววับของน้ำเหนือเปล่งประกายทันที
‘ระบบคู่บัดดี้! นี่มันโอกาสทอง! ถ้ากูได้คู่กับพี่ซันนะ… สาธุบุญบาปที่ทำมา!’
น้ำเหนือพนมมือไหว้ฟ้าดิน จี้กับโป้งหันมามองหน้ากันแล้วส่ายหัว
“พี่จับคู่ไว้ให้แล้วตามความเหมาะสมนะครับ เน้นให้คนเก่งช่วยสอนคนที่… เอ่อ… ยังต้องพัฒนา” พี่ซันก้มมองรายชื่อในมือ
“คู่แรก… น้องโป้ง คู่กับ พี่บอม แคชเชอร์ปี 2” “น้องจี้ คู่กับ พี่เก่ง ปีกซ้ายปี 2”
ชื่อเพื่อนๆ ถูกประกาศไปทีละคน น้ำเหนือใจจดใจจ่อรอชื่อตัวเอง
“และคู่สุดท้าย…” พี่ซันเงยหน้าขึ้นมายิ้มให้น้ำเหนือ “น้องน้ำเหนือ…”
น้ำเหนือกลั้นหายใจ ลุ้นจนตัวเกร็ง
“เนื่องจากน้องเหนือไม่มีพื้นฐานเลย พี่เลยอยากให้คนที่มีทักษะแน่นที่สุดช่วยดูแล…”
‘พี่ซันแน่ๆ! ต้องเป็นพี่ซันแน่ๆ!’
“…คู่กับ ‘แมง’ ครับ“
เหมือนฟ้าผ่าเปรี้ยงลงกลางกบาล น้ำเหนืออ้าปากค้าง หูวิ้งไปชั่วขณะ
“ห…ห๊ะ!?”
เสียงอุทานไม่ได้มาจากน้ำเหนือคนเดียว แต่มาจากจี้ โป้ง และสมาชิกชมรมอีกหลายคนที่หันมามองหน้ากันเลิ่กลั่ก
น้ำเหนือค่อยๆ หันคอแข็งๆ ไปมองทางด้านซ้าย
แมงที่ยืนกอดอกพิงรั้วอยู่นั้น เลิกคิ้วขึ้นข้างหนึ่ง มุมปากกระตุกเป็นรอยยิ้ม… ที่ดูสยองขวัญที่สุดในโลกสำหรับน้ำเหนือ
“ฝากตัวด้วยนะ… ภาระ” แมงขยับปากพูดแบบไม่มีเสียง
น้ำเหนือเข่าทรุดแทบลงไปกองกับพื้น ความฝันที่จะได้ใกล้ชิดพี่ซันพังทลาย กลายเป็นฝันร้ายที่ต้องมาอยู่ใต้เงาอสูรกายผมยาวปากมอมคนนี้แทน!
“พี่ซันครับ!” น้ำเหนือยกมือประท้วงเสียงสั่น “เปลี่ยนคู่ได้ไหมครับ! คือผมกับแมงเรา…”
“ไม่ได้ครับ” พี่ซันตอบยิ้มๆ แต่เด็ดขาด “แมงเก่งที่สุดในรุ่น และเขามีเทคนิคดีมาก พี่เชื่อว่าแมงจะทำให้น้องเหนือเก่งขึ้นได้แน่นอน เชื่อใจพี่นะ”
เจอไม้ตาย ‘เชื่อใจพี่นะ’ เข้าไป น้ำเหนือก็ได้แต่น้ำตาตกใน พยักหน้ารับชะตากรรม
“ครับพี่ซัน…”
น้ำเหนือหันกลับมามองแมง ที่ตอนนี้เดินเข้ามาหาพร้อมกับไม้ตีในมือ แววตาของแมงดูสนุกสนานชอบกล เหมือนเด็กที่เพิ่งได้ของเล่นชิ้นใหม่มาทรมานเล่น
“ลุกขึ้น” แมงสั่งเสียงเข้ม “วันนี้เราจะเริ่มฝึก ‘นรกแตก’ คอร์สพิเศษ… สำหรับมึงโดยเฉพาะ”
น้ำเหนือกลืนน้ำลายลงคอที่แห้งผาก
งานนี้ไม่ตายก็เลี้ยงไม่โต… ไอ้เหนือเอ้ย เตรียมจองวัดได้เลย!
