Tag: Engineered Dreams ฝันเสียวหนุ่มฮอต

การเดินทางกลับจากค่ายอาสาบนดอยใช้เวลาเกือบสิบชั่วโมง สภาพของนักศึกษาคณะวิศวกรรมศาสตร์แต่ละคนตอนที่ก้าวลงจากรถบัสหน้ามหาวิทยาลัยนั้นไม่ต่างอะไรกับซอมบี้ที่เพิ่งฟื้นจากหลุมศพ ทุกคนแยกย้ายกันกลับที่พักด้วยความอ่อนล้า กราฟลากกระเป๋าเป้ใบยักษ์เดินนำหน้าต้นและปอนด์กลับมาถึงหน้าหอพัก เขาอยากจะทิ้งตัวลงบนเตียงนุ่มๆ แล้วหลับยาวเป็นตายสักยี่สิบสี่ชั่วโมง แต่ดูเหมือนบรรยากาศรอบตัวมันจะอึมครึมผิดปกติ ต้นเดินตามหลังมาเงียบๆ ไม่บ่นเรื่องปวดหลังหรือหิวข้าวเหมือนทุกที ส่วนปอนด์ก็เอาแต่ลอบมองหน้าเขาแล้วหันไปสบตากับต้นเป็นระยะ กราฟไขกุญแจเปิดประตูห้อง 401 พอเดินเข้ามาถึงกลางห้อง เขาก็ทิ้งกระเป๋าลงพื้นและเตรียมจะพุ่งตัวไปที่เตียง แต่คอเสื้อช็อปกลับถูกดึงรั้งไว้จากด้านหลัง "เดี๋ยว... มึงยังนอนไม่ได้ไอ้กราฟ" เสียงของต้นกดต่ำและจริงจังจนน่าขนลุก กราฟหันกลับมา ขมวดคิ้วยุ่ง "อะไรของมึงเนี่ยต้น กูง่วง กูเหนื่อย กูอยากนอน พรุ่งนี้ค่อยคุยเรื่องโปรเจกต์ไม่ได้หรือไง" ต้นไม่ตอบ แต่เดินไปกดล็อกกลอนประตูห้องอย่างแน่นหนา ก่อนจะหันมากอดอกจ้องหน้าเพื่อนสนิท ปอนด์เองก็เดินมาสมทบ...

แสงเงินแสงทองจับขอบฟ้าเหนือทิวเขา อากาศยามเช้าบนดอยยังคงหนาวเหน็บจนควันออกปาก เสียงนกร้องสลับกับเสียงไก่ขันปลุกให้แคมป์วิศวะเริ่มมีชีวิตชีวา นักศึกษาหลายคนทยอยลุกออกมาจากเต็นท์ด้วยสภาพงัวเงีย เพื่อต่อคิวล้างหน้าที่อ่างน้ำรวม กราฟเป็นหนึ่งในนั้น แต่สภาพของเขาดูแย่กว่าคนอื่นอย่างเห็นได้ชัด ขอบตาคล้ำลึก แว่นตาเอียงกะเท่โร่ และท่าทางการเดินที่ดูเกร็งผิดธรรมชาติราวกับหุ่นยนต์ที่ข้อต่อขึ้นสนิม "ไอ้กราฟ มึงเดินขมิบตูดทำไมวะ ปวดขี้เหรอ?" ต้นทักทายยามเช้าด้วยความหยาบคายตามประสาเพื่อนสนิท พลางบีบยาสีฟันลงบนแปรง "กู... กูเมื่อย! เมื่อคืนนอนเบียดพวกมึงไง พื้นก็แข็ง เต็นท์ก็เล็ก กูเลยปวดหลัง!" กราฟรีบตอบแก้ตัว แต่พยายามหลบสายตา ไม่กล้ามองหน้าเพื่อนตรงๆ ความจริงคือเมื่อคืน กว่า 'การทดสอบแรงกระแทก' ที่หลังแท็งก์น้ำจะจบลง...

การคบกันแบบหลบๆ ซ่อนๆ ของกราฟและไทเกอร์ดำเนินมาได้เกือบหนึ่งเดือนเต็ม ชีวิตของหนุ่มวิศวะสุดเนิร์ดเต็มไปด้วยความหวาดระแวงเหมือนระบบที่ถูกแฮ็กเกอร์จ้องโจมตีตลอดเวลา เขาต้องคอยสับรางหลบสายตาจับผิดของไอ้ต้นและไอ้ปอนด์ที่คณะ ในขณะเดียวกันก็ต้องรับมือกับความคลั่งรักแบบไร้ขีดจำกัดของดาราหนุ่มห้องข้างๆ ที่ขยันหาเรื่องมา "รันระบบ" กับเขาทุกคืนจนขอบตาดำคล้ำยิ่งกว่าเดิม แต่สัปดาห์นี้ กราฟคิดว่าเขาจะได้พักหายใจหายคอบ้าง เพราะคณะวิศวกรรมศาสตร์มีกำหนดการไปจัดค่ายอาสาพัฒนาโรงเรียนในถิ่นทุรกันดารที่จังหวัดเชียงใหม่เป็นเวลาสามวันสองคืน "สามวันเลยนะกราฟ... พี่ต้องขาดใจตายแน่ๆ" ไทเกอร์นอนคว่ำหน้าซุกหมอนอยู่บนเตียงของกราฟ บ่นอุบอิบเสียงอู้อี้ขณะมองดูหนุ่มเนิร์ดจัดกระเป๋าเป้ใบยักษ์ "เว่อร์ไปแล้วพี่ แค่สามวันเอง ช่วงนี้พี่ก็รับคิวถ่ายละครไปสิ จะได้ไม่ต้องฟุ้งซ่าน" กราฟพับเสื้อยืดตัวเก่าใส่กระเป๋า พยายามซ่อนรอยยิ้มมุมปาก เขาแอบดีใจลึกๆ ที่จะได้หนีห่างจากตัวอันตรายนี้ไปพักผ่อน (และพักช่วงล่าง) บ้าง "ไม่มีกราฟให้กอด พี่จะเอาแรงที่ไหนไปทำงาน"...

แสงแดดจ้าของเช้าวันจันทร์สาดส่องเข้ามาในห้อง 402 ผ่านรอยแยกของผ้าม่านที่ปิดไม่สนิท กราฟขยับตัวตื่นขึ้นมาด้วยความรู้สึกเหมือนเพิ่งผ่านการรันโปรแกรมทดสอบระบบติดต่อกันเจ็ดสิบสองชั่วโมง ร่างกายปวดเมื่อยไปทุกสัดส่วน แต่ลึกๆ ในใจกลับรู้สึกเบาสบายอย่างประหลาด อาการหน่วงในอกที่แบกรับมาตลอดสัปดาห์มลายหายไปสิ้น เมื่อเขาลืมตาขึ้น สิ่งแรกที่โฟกัสได้คือโครงหน้าหล่อเหลาของไทเกอร์ที่กำลังนอนตะแคงเท้าคางจ้องมองเขาอยู่ ดาราหนุ่มไม่ได้ใส่เสื้อ เผยให้เห็นรอยเล็บจางๆ บนลาดไหล่ที่เป็นผลงานจาก "การชำระดอกเบี้ย" เมื่อคืน "อรุณสวัสดิ์ครับคุณวิศวกร ระบบบูตเครื่องเสร็จหรือยัง?" ไทเกอร์เอ่ยทักด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำติดจะแหบพร่า นิ้วเรียวเกลี่ยปอยผมที่ปรกหน้าผากกราฟออกให้อย่างเบามือ กราฟหน้าแดงซ่าน รีบดึงผ้าห่มขึ้นมาคลุมจนถึงคาง "ตื่นแล้วครับ... แล้วพี่ตื่นมาจ้องหน้าผมทำไมแต่เช้าเนี่ย โรคจิตหรือไง" "ก็คนมันเพิ่งได้สถานะ 'คนในความลับ' มาหมาดๆ นี่นา...

เวลาหนึ่งสัปดาห์ในโลกของคนทั่วไปอาจจะผ่านไปอย่างรวดเร็ว แต่สำหรับกราฟ มันยาวนานเหมือนการรันโปรแกรมที่มีลูปอนันต์ (Infinite Loop) ที่หาทางออกไม่ได้ ร่างกายของหนุ่มวิศวะทำงานไปตามตารางเวลาที่ถูกตั้งไว้ ตื่นนอน ไปเรียน กินข้าว (ที่แทบไม่รู้รสชาติ) และกลับมาเขียนโค้ด แต่ระบบภายในกลับพังทลายอย่างสิ้นเชิง แว่นสายตาหนาเตอะไม่สามารถปิดบังรอยคล้ำใต้ตาที่ดำคล้ำยิ่งกว่าแพนด้าอดนอนได้เลย กราฟพยายามหลบหน้าไทเกอร์ทุกวิถีทาง ซึ่งเอาเข้าจริงก็ไม่ได้ยากเย็นอะไร เพราะดูเหมือนว่าฝ่ายนั้นก็จงใจหลบหน้าเขาเช่นกัน ประตูห้อง 402 ปิดสนิทไร้ความเคลื่อนไหว ไม่มีเสียงเคาะประตูขอยืมของ ไม่มีข้อความกวนประสาท มีเพียงความเงียบที่ดังกึกก้องอยู่ในใจของเด็กเนิร์ดคนหนึ่ง คืนวันศุกร์ที่ฝนตกหนักราวกับฟ้ารั่ว กราฟนั่งทนหิวอยู่หน้าคอมพิวเตอร์จนถึงเที่ยงคืน ท้องที่ร้องประท้วงทำให้เขาจำใจต้องละสายตาจากหน้าจอที่ว่างเปล่า...

ในโลกของวิศวกรรมคอมพิวเตอร์ เมื่อเราส่งชุดข้อมูลหรือ Request ไปยังเซิร์ฟเวอร์ปลายทาง สิ่งที่เราคาดหวังคือการตอบกลับ (Response) กลับมา ไม่ว่าจะเป็นรหัส 200 OK ที่แปลว่าสำเร็จ หรือ 404 Not Found ที่แปลว่าเกิดข้อผิดพลาด อย่างน้อยระบบก็จะบอกให้เรารู้ว่าควรทำอย่างไรต่อไป แต่สำหรับ "กราฟ" ในตอนนี้ เขาตั้งหน้าตั้งตารอการตอบสนองจากเซิร์ฟเวอร์ที่ชื่อว่า "ไทเกอร์" มาแล้วถึงสามวันเต็มๆ... และสิ่งที่เขาได้รับกลับมา มีเพียงความเงียบงันและสถานะ...

"เพื่อนผมกำลังมา!" กราฟตะโกนเสียงหลง หน้าซีดเผือดจนแทบจะกลมกลืนไปกับสีผนังห้อง "มาก็มาสิครับ เดี๋ยวผมชงกาแฟต้อนรับให้ แนะนำตัวไปเลยว่าผมเป็น 'ผู้สนับสนุนหลัก' อย่างเป็นทางการของโปรเจกต์คุณ" ไทเกอร์ตอบหน้าตายพลางหยิบเสื้อเชิ้ตของตัวเองที่ตกอยู่มุมห้องขึ้นมาพาดบ่า รอยยิ้มมุมปากของเขายังคงกวนประสาทอย่างสม่ำเสมอ "ผู้สนับสนุนบ้าบออะไรล่ะพี่! ไอ้ต้นมันปากสว่างยิ่งกว่าสปอตไลต์กองถ่ายพี่อีก ถ้ามันเห็นพี่อยู่ในห้องผมในสภาพนี้ พรุ่งนี้ข่าวหน้าหนึ่ง 'นายแบบหนุ่มซุกเด็กเนิร์ดวิศวะ' ได้หลุดว่อนเน็ตแน่!" กราฟไม่พูดเปล่า เขารีบกวาดเสื้อผ้า กางเกง กางเกงชั้นในแบรนด์เนม (ที่กราฟจำได้แม่นว่าตัวเองเป็นคนดึงมันลงมาเมื่อคืน) และข้าวของทุกอย่างของไทเกอร์ ยัดใส่มือเจ้าของร่างสูง แล้วออกแรงดันแผ่นหลังกว้างนั้นให้เดินไปทางระเบียงหลังห้อง "เฮ้ยๆ กราฟ ระเบียงมันร้อนนะ แดดเปรี้ยงเลย...