Tag: Engineered Dreams ฝันเสียวหนุ่มฮอต

แสงแดดอ่อนๆ ยามเช้าส่องลอดผ่านรอยแยกของผ้าม่านเข้ามาตกกระทบลงบนใบหน้าของกราฟ หนุ่มวิศวะขยับเปลือกตาอย่างยากลำบาก ความรู้สึกแรกที่โจมตีระบบประสาทส่วนกลางไม่ใช่ความสดชื่นจากการนอนหลับเต็มอิ่ม แต่เป็นความปวดเมื่อยร้าวไปทั้งช่วงล่างราวกับถูกจับไปทดสอบความทนทานของวัสดุในเครื่องอัดไฮดรอลิก กราฟพยายามจะพลิกตัว แต่กลับพบว่ามีมวลน้ำหนักขนาดใหญ่ทับอยู่ที่ช่วงเอว เมื่อเขาก้มลงมอง ภาพที่เห็นทำให้สติที่ยังบูตเครื่องไม่เต็มที่แทบจะชัตดาวน์ไปอีกรอบ ท่อนแขนแกร่งสีน้ำผึ้งที่เต็มไปด้วยมัดกล้ามเนื้อกำลังพาดกอดเขาไว้แน่น เจ้าของแขนนั้นคือ "ไทเกอร์" ดาราหนุ่มสุดฮอตที่กำลังหลับสนิท ลมหายใจอุ่นๆ รดอยู่ที่แผ่นหลังเปลือยเปล่าของกราฟ ใบหน้าหล่อเหลานั้นซุกอยู่กับซอกคอของเขาเหมือนลูกแมวยักษ์ที่กำลังหวงของเล่นชิ้นโปรด เหตุการณ์เมื่อคืนไม่ได้เป็นเพียงฝันเปียก หรือไฟล์วิดีโอ VR สามมิติ แต่มันคือความจริงที่สูบพลังงานชีวิตเขาไปจนเกจ์แบตเตอรี่แทบติดลบ! "เชี่ย... นี่กูเสียตัวให้ดาราจริงๆ เหรอวะเนี่ย" กราฟพึมพำเสียงแผ่ว หน้าแดงซ่านเมื่อภาพความเร่าร้อนเมื่อคืนแฟลชแบ็กกลับเข้ามาในหัวเป็นฉากๆ ตั้งแต่สัมผัสแรกบนโต๊ะคอมพิวเตอร์ ไปจนถึงแรงเสียดทานบนเตียงที่ทำเอาสมองเขาขาวโพลน กราฟค่อยๆ...

ความเงียบภายในห้องพักของกราฟถูกแทนที่ด้วยเสียงลมหายใจที่สอดประสานกันอย่างหนักหน่วง แสงไฟสีฟ้าจางๆ จากหน้าจอคอมพิวเตอร์ที่ยังรันโค้ดค้างไว้สะท้อนให้เห็นเงาของร่างสองร่างที่พัวพันกันอยู่ข้างโต๊ะทำงาน ไทเกอร์ไม่ปล่อยให้ความเงียบทำงานนานนัก เขาถอนจูบออกมาเพียงนิดเพื่อมองใบหน้าของหนุ่มวิศวะที่ตอนนี้แว่นสายตาเอียงกะเท่โร่และดวงตาปรือปรอยด้วยอารมณ์ที่พุ่งสูง "ในห้องคุณ... อุณหภูมิมันสูงไปนะกราฟ" ไทเกอร์กระซิบ เสียงทุ้มต่ำนั้นสั่นพร่าอย่างควบคุมไม่อยู่ "ผม... ผมลืมเปิดแอร์" กราฟตอบเสียงแผ่ว สมองของเขาตอนนี้เหมือนฮาร์ดดิสก์ที่กำลังโดนฟอร์แมต ข้อมูลทุกอย่างหายเกลี้ยงเหลือเพียงสัมผัสรุ่มร้อนจากมือหนาที่กำลังลูบไล้จากเอวขึ้นมาถึงแผ่นหลัง ไทเกอร์หัวเราะเบาๆ ในลำคอ ก่อนจะช้อนตัวอุ้มกราฟขึ้นในท่าเจ้าสาวอีกครั้ง คราวนี้เป้าหมายไม่ใช่เพื่อช่วยซ่อมไฟ แต่เป็นเตียงนอนขนาดห้าฟุตที่เต็มไปด้วยกองหนังสือและตุ๊กตาโมเดล กราฟถูกวางลงบนฟูกอย่างเบามือ ไทเกอร์ไม่รอช้าที่จะตามลงมาทาบทับ ร่างกายกำยำของนายแบบหนุ่มกดเบียดจนกราฟรู้สึกถึงทุกมัดกล้ามเนื้อ "ขอผมดูให้ชัดๆ หน่อย... โดยที่ไม่มีไอ้กระจกกั้นนี่" มือหนาบรรจงถอดแว่นสายตาของกราฟออกแล้ววางไว้ที่โต๊ะข้างเตียง ทัศนียภาพของกราฟพร่ามัวลงทันที แต่สัมผัสทางกายกลับเฉียบคมขึ้นเป็นเท่าตัว เขาเห็นเพียงโครงหน้าหล่อเหลาของไทเกอร์ที่เคลื่อนเข้ามาใกล้...

หลังจากถูกรุกหนักกลางโรงอาหารจนเกียรติประวัติหนุ่มวิศวะโสดผู้รักสันโดษป่นปี้ กราฟกลับมาขลุกอยู่ในห้องสี่เหลี่ยมของตนเองด้วยความรู้สึกที่ตีกันยุ่งเหยิง เสียงโห่ฮิ้วของเพื่อนในคณะยังดังหลอนอยู่ในหู ผสมกับสัมผัสอุ่นๆ จากปลายนิ้วของไทเกอร์ที่เช็ดมุมปากให้เขา มันเป็นความรู้สึกอันตรายที่กราฟไม่เคยรับมือได้ด้วยตรรกะทางคณิตศาสตร์ "ในเมื่อรบกันด้วยกำลังกายไม่ได้ กูจะรบด้วยกำลังสมอง!" กราฟพึมพำกับตัวเองขณะสวมหูฟังตัดเสียงรบกวน เขาเปิดหน้าจอ Terminal ขึ้นมา แสงสีเขียวของตัวอักษรวิ่งผ่านหน้าไปอย่างรวดเร็ว กราฟตัดสินใจใช้ความสามารถด้านไซเบอร์ซีเคียวริตี้แอบเจาะเข้าสู่ระบบคลาวด์ส่วนตัวของสตูดิโอต้นสังกัดของไทเกอร์ เขาไม่ได้ต้องการจะทำลายชื่อเสียงใคร เขาเพียงแค่ต้องการ "ข้อมูล" อะไรก็ได้ที่พอจะเอามาใช้เป็นข้อต่อรองให้ดาราหนุ่มเลิกมาปั่นประสาทเขาที่มหาวิทยาลัยเสียที มือหนาเคาะแป้นพิมพ์อย่างชำนาญ ข้ามผ่านกำแพงไฟวอลล์ที่ซับซ้อนเข้าไปจนถึงโฟลเดอร์ชั้นในสุดที่ถูกเข้ารหัสไว้อย่างดี เขาคาดหวังว่าจะเจอแผนงานเดินแบบ หรือรูปหลุดที่ยังไม่ผ่านการรีทัช แต่สิ่งที่ปรากฏบนหน้าจอทำเอาเขาขมวดคิ้วด้วยความฉงน มีไฟล์วิดีโอหนึ่งถูกตั้งชื่อว่า ‘Special_Project_for_G.mp4’ "G? หรือจะเป็นคนชื่อเกล? กิ๊กใหม่เหรอ?"...

หลังจากการทิ้งระเบิดลูกใหญ่ไว้ที่ลานเกียร์ กราฟก็กลายเป็นจุดศูนย์กลางของจักรยันที่เต็มไปด้วยคำถาม เขาพยายามหนีไปกบดานที่โรงอาหารหลังคณะที่เงียบที่สุด แต่ "ต้น" และกลุ่มเพื่อนวิศวะสายหยาบก็ตามมาล้อมโต๊ะไว้ได้ทันท่วงที "ไอ้กราฟ มึงคายความลับมาเดี๋ยวนี้!" ต้นตบโต๊ะดังปัง "ไขควงอะไร? ห้องใคร? แล้วดาราระดับนั้นมารู้จักมึงได้ยังไงวะ?" "ก็แค่... เพื่อนบ้านย้ายมาใหม่น่ะมึง" กราฟตอบพลางก้มหน้ากินข้าวมันไก่เหมือนมันเป็นอาหารมื้อสุดท้ายของชีวิต "เพื่อนบ้านพ่อมึงดิ ยิ้มให้กันตาเชื่อมขนาดนั้น แถมเรียกชื่อเล่นมึงชัดแจ๋ว" เพื่อนอีกคนเสริม "หรือว่า... มึงใช้ไสยศาสตร์สายคอมพิวเตอร์ไปแฮ็กหัวใจเขามาวะ?" ในขณะที่กราฟกำลังจะถูกรุมสกรัมด้วยคำถาม กลิ่นหอมอันคุ้นเคยที่เริ่มกลายเป็น "สัญญาณเตือนภัย" สำหรับเขาก็ลอยมาแตะจมูกอีกครั้ง เสียงฮือฮาดังขึ้นจากทางเข้าโรงอาหาร เมื่อร่างสูงสง่าในชุดช็อปที่ใส่เข้าฉากเมื่อครู่เดินตรงดิ่งมาที่โต๊ะกลุ่มวิศวะ ไทเกอร์ไม่ได้มาตัวเปล่า ในมือเขามีน้ำเก๊กฮวยเย็นเจี๊ยบสองแก้ว...

หลังจาก "บทเรียน" ในห้องมืดจบลงด้วยการที่ไทเกอร์ยอมปล่อยให้กราฟเป็นอิสระ (พร้อมรอยจูบที่มุมปากเป็นของต่างหน้า) เช้าวันรุ่งขึ้นกราฟก็ต้องรีบแบกสังขารและโน้ตบุ๊กคู่ใจไปที่มหาวิทยาลัยเพื่อส่งความคืบหน้าของโปรเจกต์จบ เขาหวังว่าบรรยากาศโรงอาหารและเสียงตึกตักของการก่อสร้างในคณะวิศวะจะช่วยดึงเขากลับเข้าสู่โลกแห่งความเป็นจริงได้บ้าง "เฮ้ยไอ้กราฟ! ทางนี้" ต้น เพื่อนสนิทสายลุยตะโกนเรียกจากโต๊ะประจำ "ทำไมวันนี้หน้ามึงซีดเหมือนคนโดนของวะ หรือว่าโค้ดบั๊กจนไม่ได้นอน?" "เออ... บั๊กตัวใหญ่มาก" กราฟตอบเลี่ยงๆ พลางทรุดตัวลงนั่ง เขาพยายามเพ่งสมาธิไปที่หน้าจอ แต่ภาพซิกแพ็กสะท้อนแสงแฟลชยังคงลอยวนเวียนอยู่บนเซมิคอนดักเตอร์ในสมอง "เออ กราฟ มึงเห็นข่าวยังวะ วันนี้มีกองถ่ายมาใช้สถานที่คณะเราถ่ายโฆษณาด้วยนะ เห็นว่าเป็นดาราดังระดับประเทศเลย" กราฟชะงักกึก ลางสังหรณ์บางอย่างบอกเขาว่า 'อัลกอริทึมความซวย' กำลังทำงานอีกครั้ง "ใครวะ?" "ก็นายแบบที่มึงชอบดูคลิปบ่อยๆ ไง...

หลังจากหนีตายออกมาจากห้อง 402 กราฟก็นอนเอาหน้าซุกหมอนอยู่เกือบชั่วโมง ความร้อนบนใบหน้ายังไม่จางหายไปง่ายๆ เขารู้สึกเหมือนระบบประมวลผลถูกไวรัสที่ชื่อว่า 'ไทเกอร์' โจมตีจนทำงานผิดปกติไปหมด แต่ในฐานะนักศึกษาปีสุดท้าย สิ่งเดียวที่สำคัญกว่าหัวใจคือ "โปรเจกต์จบ" กราฟฝืนตัวลุกขึ้นมานั่งที่โต๊ะคอมพิวเตอร์ เขาตัดสินใจเปิดโปรแกรมจัดการไฟล์เพื่อเคลียร์พื้นที่ฮาร์ดดิสก์ เตรียมรันโค้ดจำลองชุดใหญ่ มือหนาคลิกไปที่โฟลเดอร์ที่ซ่อนไว้ลึกที่สุดซึ่งมีชื่อว่า System_Root_DoNotOpen ภายในนั้นคือคลังสมบัติ... วิดีโอเกือบทุกชิ้นที่ไทเกอร์เคยถ่าย ทั้งงานเดินแบบ โฆษณา และคลิปหลุดเบื้องหลังที่หาดูยาก "แค่ดูให้หายเครียดเฉยๆ ไม่ได้มีอะไรมากกว่านั้น" กราฟปลอบใจตัวเองพลางคลิกเปิดคลิปหนึ่งเพื่อเช็กความเรียบร้อย ทว่าในจังหวะนั้นเอง เสียงเคาะประตูห้องก็ดังขึ้นอีกครั้ง กราฟสะดุ้งสุดตัว มือที่สั่นเทาพยายามจะคลิกปิดหน้าจอ แต่ด้วยความลนลาน...

ความเงียบเข้าปกคลุมห้อง 402 อยู่ชั่วอึดใจ มีเพียงเสียงหัวใจของกราฟที่เต้นรัวเป็นจังหวะกลองเพล ไทเกอร์ยังคงไม่ยอมปล่อยร่างของหนุ่มเนิร์ดลงพื้น แถมยังจงใจขยับใบหน้าเข้ามาใกล้จนลมหายใจอุ่นๆ เป่ารดริมฝีปากของกราฟ "วะ... วิธีระบายความร้อนตามหลักวิศวกรรม คือการเพิ่มพื้นที่ผิวสัมผัสเพื่อถ่ายเทประจุครับ" กราฟโพล่งทฤษฎีออกมาแก้เก้อ แต่พอพูดจบเขาก็อยากจะกัดลิ้นตัวเองตาย เพราะการ 'เพิ่มพื้นที่ผิวสัมผัส' ในสถานการณ์นี้มันช่างล่อแหลมเหลือเกิน "หึ... ทฤษฎีของคุณน่าสนใจดีนะ" ไทเกอร์กระตุกยิ้ม "งั้นเรามาลอง 'ถ่ายเทประจุ' กันดูไหม?" นายแบบหนุ่มค่อยๆ วางกราฟลงบนเคาน์เตอร์ครัวที่อยู่ใกล้ที่สุดแทนที่จะเป็นพื้นห้อง กราฟตัวสั่นเทา แผ่นหลังสัมผัสกับหินอ่อนเย็นเฉียบแต่ข้างหน้ากลับถูกความร้อนจากร่างกายกำยำของไทเกอร์กดทับเข้ามาจนไร้ทางหนี มือหนาของไทเกอร์เชยคางหนุ่มแว่นขึ้น สายตาคมกริบจ้องลึกเข้าไปในดวงตาหลังเลนส์หนา "คุณกราฟ......