“เพื่อนผมกำลังมา!” กราฟตะโกนเสียงหลง หน้าซีดเผือดจนแทบจะกลมกลืนไปกับสีผนังห้อง
“มาก็มาสิครับ เดี๋ยวผมชงกาแฟต้อนรับให้ แนะนำตัวไปเลยว่าผมเป็น ‘ผู้สนับสนุนหลัก’ อย่างเป็นทางการของโปรเจกต์คุณ” ไทเกอร์ตอบหน้าตายพลางหยิบเสื้อเชิ้ตของตัวเองที่ตกอยู่มุมห้องขึ้นมาพาดบ่า รอยยิ้มมุมปากของเขายังคงกวนประสาทอย่างสม่ำเสมอ
“ผู้สนับสนุนบ้าบออะไรล่ะพี่! ไอ้ต้นมันปากสว่างยิ่งกว่าสปอตไลต์กองถ่ายพี่อีก ถ้ามันเห็นพี่อยู่ในห้องผมในสภาพนี้ พรุ่งนี้ข่าวหน้าหนึ่ง ‘นายแบบหนุ่มซุกเด็กเนิร์ดวิศวะ’ ได้หลุดว่อนเน็ตแน่!”
กราฟไม่พูดเปล่า เขารีบกวาดเสื้อผ้า กางเกง กางเกงชั้นในแบรนด์เนม (ที่กราฟจำได้แม่นว่าตัวเองเป็นคนดึงมันลงมาเมื่อคืน) และข้าวของทุกอย่างของไทเกอร์ ยัดใส่มือเจ้าของร่างสูง แล้วออกแรงดันแผ่นหลังกว้างนั้นให้เดินไปทางระเบียงหลังห้อง
“เฮ้ยๆ กราฟ ระเบียงมันร้อนนะ แดดเปรี้ยงเลย ให้ผมไปซ่อนในห้องน้ำไม่ได้เหรอ?” ไทเกอร์พยายามขืนตัวไว้
“ห้องน้ำไม่ได้! ไอ้พวกนี้มันชอบมาขี้ห้องผมตอนเช้า ไปที่ระเบียงเลยพี่ ห้องเราอยู่ติดกัน พี่ปีนกลับไปห้อง 402 ได้สบายอยู่แล้ว!”
“คุณจะให้ผมปีนระเบียงชั้นสี่เนี่ยนะ? เกิดผมตกลงไป ขาหัก หน้าแหก ใครจะรับผิดชอบ!”
“ผมรับผิดชอบเอง! จะผ่อนจ่ายด้วยร่างกายหรืออะไรก็ค่อยว่ากัน แต่ตอนนี้พี่ต้องออกไปเดี๋ยวนี้!”
คำว่า ‘ผ่อนจ่ายด้วยร่างกาย’ หลุดปากออกไปเพราะความลนลานล้วนๆ แต่กลับทำให้ดาราหนุ่มตาโตประกายวาววับ ไทเกอร์หัวเราะหึๆ ยอมก้าวออกไปยืนที่ระเบียงแต่โดยดี
“สัญญากับผมแล้วนะคุณวิศวกร… เตรียมตัวโดนทวงหนี้หัวโตได้เลย” ไทเกอร์ขยิบตาให้หนึ่งที
“เออ! รีบปีนไปเลย!” กราฟรีบรูดม่านปิดและล็อกประตูกระจกบานเลื่อนทันที ทิ้งให้นายแบบสุดฮอตยืนกอดกองเสื้อผ้าตัวเองท้าแดดประเทศไทยอยู่ข้างนอก
ก๊อกๆๆ!
“ไอ้กราฟ! เปิดประตู! พวกกูได้หมูปิ้งเจ้าเด็ดหน้ามอมาเว้ย!” เสียงไอ้ต้นดังขึ้นพร้อมกับเสียงเคาะประตูที่รัวยิ่งกว่าปืนกล
กราฟรีบสูดลมหายใจเข้าลึกๆ พยายามปรับสีหน้าให้ดูเป็น ‘มนุษย์เนิร์ดผู้บ้างาน’ มากที่สุด เขาเดินไปเปิดประตูด้วยขาทั้งสองข้างที่ยังคงสั่นกึกๆ และก้าวเดินได้ไม่ถนัดนักเหมือนคนเป็นริดสีดวง
พอประตูเปิดออก ไอ้ต้นและไอ้ปอนด์ สองเพื่อนซี้ร่วมชะตากรรมโปรเจกต์จบก็แทรกตัวเข้ามาในห้องทันทีพร้อมถุงพลาสติกส่งกลิ่นหอมฉุย
“ทำไมเปิดช้าวะ… โห ไอ้กราฟ สภาพมึงเหมือนเพิ่งไปออกรบมาเลย ขอบตาจะถึงคางอยู่แล้ว” ต้นทักทันทีที่เห็นสภาพหัวฟูๆ ของเพื่อนสนิท
“กู… กูรันโค้ดเทสระบบเพิ่งเสร็จตอนเช้ามืดไง” กราฟแถไปเรื่อย พลางเดินลากขาไปนั่งแหมะที่เก้าอี้หน้าคอมพิวเตอร์อย่างระมัดระวังที่สุด เพราะช่องทางด้านหลังยังคงระบมจาก ‘อัลกอริทึม’ สุดหนักหน่วงเมื่อคืน
“เออๆ งั้นแดกหมูปิ้งก่อน จะได้มีแรง… หืม?” ปอนด์ที่กำลังแกะถุงหมูปิ้งชะงักไป จมูกฟุดฟิดสูดกลิ่นอากาศในห้อง “ห้องมึงมีกลิ่นแปลกๆ วะกราฟ กลิ่นหอมๆ เหมือนน้ำหอมผู้ชายแบรนด์เนมแพงๆ… มึงฉีดน้ำหอมเหรอวะ? ร้อยวันพันปีเห็นมึงใช้แต่แป้งเย็นตรางู”
กราฟสะดุ้งโหยง เหงื่อกาฬแตกพลั่ก กลิ่นของไทเกอร์ยังคงฟุ้งกระจายอยู่ทั่วห้อง!
“อ๋อ! กะ… กลิ่นซิลิโคนระบายความร้อนซีพียูไง! กูเพิ่งซื้อมาใหม่ สูตรผสมอโรมาเธอราพี ช่วยลดความเครียดตอนทำงาน!” กราฟตอบกลับด้วยความเร็วแสง ยกทฤษฎีบ้าบออะไรไม่รู้มาอ้าง
“ซิลิโคนมีกลิ่นอโรมาด้วยเหรอวะ โคตรล้ำ” ต้นเกาหัวแกรกๆ แต่ก็ไม่ได้สงสัยอะไรต่อ “แล้วนี่เตียงมึงทำไมเละขนาดนี้วะ ผ้าปูที่นอนหลุดลุ่ยเบอร์นี้ มึงนอนดิ้นหรือมึงซ้อมมวยปล้ำกับหมอนข้าง?”
“กู… กูละเมอเตะผ้าห่ม! มึงจะถามอะไรนักหนาเนี่ย เอาหมูปิ้งมาให้กูกินได้แล้ว หิวจะตายอยู่แล้ว!” กราฟรีบเปลี่ยนเรื่อง กลบเกลื่อนความผิดปกติทุกอย่าง
ต้นกับปอนด์เลิกสนใจสภาพห้อง แล้วหันมาเปิดคอมพิวเตอร์เตรียมลุยงานโปรเจกต์ต่อ กราฟถอนหายใจยาวอย่างโล่งอก ภารกิจซ่อนดาราดูเหมือนจะผ่านพ้นไปได้ด้วยดี… จนกระทั่ง
“ไอ้กราฟ แอร์ห้องมึงไม่เย็นเลยว่ะ กูขอเปิดประตูระเบียงรับลมหน่อยนะ”
ปอนด์พูดขึ้นพลางลุกจากพื้น เดินตรงดิ่งไปที่ประตูกระจกบานเลื่อนที่รูดม่านปิดสนิทอยู่
“เฮ้ย! ไม่ต้อง!” กราฟร้องลั่นห้อง ลืมตัวกระโดดลุกพรวดจากเก้าอี้ จนความปวดร้าวแล่นปรี๊ดขึ้นมาถึงสมอง “โอ๊ยยยย!”
“เป็นไรของมึงเนี่ย!” ต้นตกใจรีบเข้ามาพยุง
“กู… กูตะคริวกินดาก! เอ้ย ตะคริวกินขา!” กราฟหน้าเบี้ยว “ไอ้ปอนด์ มึงห้ามเปิดระเบียงนะเว้ย! คอมกูรันระบบเซิร์ฟเวอร์อยู่ ฝุ่นข้างนอกมันเยอะ เดี๋ยวพัดลมดูดฝุ่นเข้าไป แผงวงจรช็อตขึ้นมา โปรเจกต์เราพังหมดนะเว้ย!”
คำขู่เรื่องโปรเจกต์พังได้ผลชะงัด ปอนด์รีบชักมือกลับจากผ้าม่านทันทีราวกับจับโดนของร้อน
“เออๆ ไม่เปิดก็ไม่เปิด โคตรหวงเลยเครื่องมึงเนี่ย” ปอนด์เดินกลับมานั่งที่เดิม
กราฟลอบถอนหายใจเฮือกใหญ่ มือสั่นๆ ล้วงโทรศัพท์มือถือในกระเป๋ากางเกงที่สั่นครืดๆ ขึ้นมาดู เป็นข้อความไลน์จากคนที่น่าจะกำลังเกาะระเบียงอยู่ข้างนอก
[Tiger_Official]: ปีนกลับมาถึงห้อง 402 อย่างปลอดภัยแล้วครับ ขอบอกว่าเสียวตูดมากที่ต้องปีนระเบียงชั้นสี่ [Tiger_Official]: แต่ความเสียวระดับนี้… ยังสู้ตอนที่คุณครางเรียกชื่อผมเมื่อคืนไม่ได้เลยสักนิด 🙂
กราฟอ่านข้อความแล้วหน้าแดงแปร๊ดจนลามไปถึงหู เขาพิมพ์ตอบกลับไปอย่างรวดเร็วด้วยความหมั่นไส้
[Tiger_Official]: นอนไม่หลับหรอกครับ… เตียงมันกว้างเกินไป ขาดหมอนข้างเนิร์ดๆ ไปหนึ่งอัตรา [Tiger_Official]: คืนนี้… ห้องคุณ หรือ ห้องผม ดีครับ? [Tiger_Official]: เตรียมตัวจ่ายหนี้ ‘ค่าปิดปาก’ ไว้ด้วยนะ คุณวิศวกร 😉
กราฟคว่ำหน้าจอโทรศัพท์ลงกับโต๊ะทันที หัวใจเต้นโครมครามจนแทบจะทะลุอกออกมา ไอ้บ้าไทเกอร์! ไอ้ดาราโรคจิต! ไอ้เครื่องกำเนิดแรงเสียดทานพิกัดสูงเอ๊ย!
“มึงเป็นไรเนี่ยไอ้กราฟ หน้าแดงๆ นั่งยิ้มคนเดียว เป็นบ้าไปแล้วเหรอ?” ต้นชะโงกหน้ามาถาม
“กูไม่ได้ยิ้ม! กูแค่… ร้อน! รีบๆ กินหมูปิ้งแล้วมาปั่นโค้ดเลยพวกมึง!”
กราฟโวยวายกลบเกลื่อน แต่ลึกๆ ในใจกลับรู้สึกว่า… อัลกอริทึมชีวิตของเขาต่อจากนี้ คงไม่มีวันกลับไปเป็นเส้นตรงแบบเดิมได้อีกแล้ว และตารางนัดหมายในแต่ละวัน คงเต็มไปด้วย ‘บั๊ก’ ตัวโตๆ ที่ชื่อว่าไทเกอร์ ที่คอยป่วนหัวใจเขาไปอีกนานแสนนาน
